در دعای روز چهارم ماه مبارک رمضان آمده است 

بِسمِ ‌ِاللّهِ الرَّحمنِ الرِّحیم

اَللّهمَّ قَوِّنی فیهِ عَلی إِقامَةِ أَمْرِکَ 
خدایا! مرا در این روز به برپاداشتن فرمانت نیرومندم نما
وَ اَذِقْنی فیهِ حَلاوَةَ ذِکْرِکَ 
و در آن، شیرینی یادت را به من بچشان
و أَوْزِعْنی فیهِ لِأَداءِ شُکْرِکَ بِکَرَمِکَ 
و مرا در این روز برای انجام سپاس‌گزاری‌ات مهیا کن، به کـرم خودت
وَاحْفَظنی فیهِ بِحِفظِکَ وَ سِتْرِکَ 
و نگهدار مرا به نگاه‌داری‌ات و پرده‌پوشی خودت
یـا أَبْصَرَ النّاظِرین
ای بیناترین بینایان

اقامه امر، شیرینی یاد او را به دنبال می‌آورد؛ چیزی که در ذکرهای متداول ما خبری از آن نیست؛ تنها اورادی بر زبان‌مان می‌چرخند و هیچ بار معنایی و احساسی به دنبالشان نمی‌آید و لامحاله هیچ تأثیری هم ندارند؛ اما آنگاه که امر او را با ذهنی هشیار و به‎ دور از سفاهت و فریفته ظواهر بشناسیم [۱]؛ امری که مهم‌ترین وظیفه ما در هر لحظه و برای خدا است و اقدام به برپاداشتن آن کنیم، خود را در مسیری قرار می‌دهیم که او برای رشد ما و جهت‌دادن‌مان به‌سوی خویش تعیین کرده است. این است که لحظه‌به‌لحظه به او نزدیک‌تر می‌شویم و این یعنی حلاوت و شیرینی نزدیکی به او و یادی که در بند کلام نیست؛ حلاوتی که جبراً و به حکم سپاسگویی انسان در مقابل زیبایی‌ها و کرامت‌ها، ما را به تشکر و سپاس او می‌خواند و در این پهنه گسترده، بدون مدد او و بدون اینکه کرم و بخشش او دستگیر ما باشد، قطعاً راه به جایی نخواهیم برد.

با این اقامه امر، ما در موضع و جایگاهی جدید خواهیم ایستاد؛ موضعی که چه‌بسا در تعارض با کسانی یا گروه‌هایی قرار گیرد و یا در شرایط تازه و ناآزموده‌ای از طبیعت و یا سایر نیروهای هستی باشد؛ این است که نیازمند حفاظ و امنیتی خواهیم شد تا ما را حفظ کند؛ و او حفاظ ما است. خطا و لغزش نیز طبیعت حرکت است و طبیعی آنان که به راه افتاده‌اند. پس ستر و پوشانندگی او را نیز می‌طلبیم؛ و او بیناترین بینایان است که هم راه را می‌بیند، هم ما را؛ هم ضعف‌ها و لغزش‌ها و هم درگیری‌ها و سنگ‌های راه را و این بلندترین فرازِ اطمینان‌بخش و اعتمادآفرین و توکل‌ساز است.

[۱] اشاره به دعای روز سوم

منبع: از کتاب «برای امروز، برای فردا»، نوشته‌ زنده‌یاد داریوش (مصطفی) اسماعیلی

انتهای پیام