در دعای روز سوم ماه مبارک رمضان آمده است: 

بِسمِ ‌ِاللّهِ الرَّحمنِ الرِّحیم

اَللّهمّ ارْزُقنی فیهِ الذّهْنَ و التّنَبیهَ 
خدایا! در این روز، هوش و خودآگاهی را روزی من کن
وَ باعِدْنی فیهِ مِنَ السَّفاهَةِ و التَّمْویهِ 
و دورم بدار از نادانی و گمراهی
وَ اجْعَل لی نَصیباً مِنْ کلِّ خَیْرٍ تُنزِلُ فیهِ
و مرا از هر چیزی که در این روز فرود آوردی، بهره و فایده‎ای قرار بده
بِجودِکَ یا أَجْوَدَ الأَجْوَدینَ
به بخشش خودت، ای بخشنده‌ترین بخشندگان.

در این روز درخواست تنبه و هشیاری و دوری از بی‌عقلی و ظاهربینی، مقدم بر بهره‌برداری از خیراتِ سرازیرشده در این روز آمده است. گویی تا ذهنی تیز و حقیقت‌یاب نداشته باشیم که بتواند فرصت‌ها را تشخیص دهد و ما را از تزویر و تلبیس باطل در پوشش حق برهاند، نخواهیم توانست بهره‌ای از این خیرات نازل‌شده ببریم.

دیگر آنکه اگر رزق‌های گسترده این ماه که همه ساحت‌های وجودی ما (چون جسم، فکر، عقل، قلب، احساس، روح، راز و...) را در برمی‌گیرد و از سرچشمه جود و بخشش بی‌مزد او جاری شده‌ است، نصیبی برای ما نداشته باشد، نشانه ذهن تنبل و ناهشیار ماست که در بند سفاهت و بی‌خردی و ظاهربینی پدیده‌ها گرفتار آمده است.

من مرغ لاهوتی بدم، دیدی که ناسوتی شدم
دامش ندیدم ناگهان در وی گرفتار آمدم
(مولانا)

منبع:  از کتاب «برای امروز، برای فردا»، نوشته‌ زنده‌یاد داریوش (مصطفی) اسماعیلی، مفسر نهج‌البلاغه و معاون فرهنگی اسبق جهاددانشگاهی واحد اصفهان 

انتهای پیام