به گزارش سلامت نیوز به نقل از theconversation، داروهای تزریقی کاهش وزن در مدت کوتاهی از کلینیک‌های تخصصی به داروخانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی راه پیدا کرده‌اند. این داروها که با نام داروهای GLP-1 شناخته می‌شوند، ابتدا برای درمان دیابت نوع دو ساخته شدند اما اکنون به‌طور گسترده برای کاهش وزن نیز استفاده می‌شوند.

این داروها عملکرد هورمونی به نام GLP-1 را تقلید می‌کنند که در تنظیم اشتها و قند خون نقش دارد. با کند کردن روند هضم و افزایش حس سیری، افراد معمولاً غذای کمتری مصرف کرده و وزن کم می‌کنند.

شواهد نشان می‌دهد این داروها (دست‌کم در کوتاه‌مدت) به کاهش وزن کمک می‌کنند. اما با افزایش مصرف آن‌ها، پرسش‌هایی درباره تأثیر احتمالی‌شان بر وضعیت تغذیه‌ای و سلامت عمومی نیز مطرح شده است.

آیا مصرف‌کنندگان GLP-1 دچار کمبود مواد مغذی می‌شوند؟

یک بررسی علمی جدید نشان می‌دهد برخی مصرف‌کنندگان این داروها ممکن است مقدار کافی از مواد مغذی ضروری را دریافت نکنند، از جمله:

• ویتامین‌های A، C، D، E و K

• فیبر غذایی

• مواد معدنی مانند آهن، کلسیم، منیزیم، روی و مس

کمبود مواد مغذی زمانی رخ می‌دهد که بدن برای عملکرد طبیعی، مقدار کافی از یک ماده غذایی را دریافت نکند.

برآوردها متفاوت است؛ برخی پژوهش‌ها می‌گویند بیش از ۲۰٪ مصرف‌کنندگان ممکن است در سال نخست در معرض کمبود قرار بگیرند، در حالی که مطالعات دیگر این عدد را کمتر از یک درصد گزارش کرده‌اند.

بازار جدید مکمل‌های «حمایت از مصرف‌کنندگان GLP-1»

با افزایش نگرانی‌ها، شرکت‌های مکمل‌سازی نیز محصولات ویژه‌ای با عنوان «پشتیبانی از مصرف‌کنندگان GLP-1» وارد بازار کرده‌اند. این محصولات ادعا می‌کنند می‌توانند مشکلاتی مانند تحلیل عضلانی یا کمبود ویتامین‌ها را جبران کنند.

اما آیا واقعاً چنین مکمل‌هایی لازم‌اند؟

مکمل‌ها همیشه ضروری نیستند

سال‌هاست در علم تغذیه درباره مصرف مکمل‌ها بحث وجود دارد. شواهد نشان می‌دهد افرادی که رژیم غذایی متعادلی دارند، معمولاً سود قابل‌توجهی از مصرف مکمل‌ها نمی‌برند.

مکمل‌ها زمانی مفیدند که فرد واقعاً دچار کمبود یک ماده مغذی باشد.

برای مثال، بسیاری از افراد در زمستان به دلیل کمبود نور خورشید در معرض کمبود ویتامین D قرار می‌گیرند. اما اگر نیاز بدن از طریق غذا تأمین شود، مصرف مکمل اضافی معمولاً فایده‌ای ندارد.

GLP-1 واقعاً باعث کمبود می‌شود؟

بخش زیادی از پژوهش‌های موجود، «مطالعات مشاهده‌ای» هستند؛ یعنی فقط ارتباط بین دو موضوع را نشان می‌دهند و نمی‌توانند ثابت کنند یکی علت دیگری است.

در نتیجه هنوز نمی‌توان با قطعیت گفت این داروها مستقیماً موجب کمبود مواد مغذی می‌شوند.

با این حال، نگرانی کاملاً بی‌دلیل هم نیست؛ زیرا مصرف این داروها باعث کاهش اشتها می‌شود و کاهش مصرف غذا می‌تواند در طول زمان دریافت مواد مغذی را هم کم کند.

بدون مکمل‌های گران هم می‌توان مشکل را حل کرد؟

در بسیاری موارد بله. تغییرات کوچک در رژیم غذایی می‌تواند کافی باشد.

مصرف غذاهای مغذی زیر می‌تواند نیازهای بدن را تأمین کند:

• میوه و سبزیجات

• غلات کامل

• مغزها و دانه‌ها

• لبنیات یا جایگزین‌های غنی‌شده

• منابع پروتئین کم‌چرب یا گیاهی

اگر هم مکمل لازم باشد، معمولاً مولتی‌ویتامین‌ها یا مکمل‌های معمولی داروخانه‌ای کافی هستند و نیازی به خرید محصولات گران‌قیمت مخصوص مصرف‌کنندگان GLP-1 نیست.

علم گزینشی در تبلیغات مکمل‌ها

بسیاری از این محصولات با عنوان «پشتیبانی‌شده توسط علم» تبلیغ می‌شوند، اما شواهد آن‌ها اغلب ناقص یا گزینشی است.

مثلاً بسیاری از این مکمل‌ها حاوی بیوتین هستند که برای سلامت مو و پوست تبلیغ می‌شود، در حالی که شواهد علمی قوی برای این ادعا وجود ندارد و اغلب افراد از رژیم غذایی خود بیوتین کافی دریافت می‌کنند.

توصیه نهایی متخصصان

پشتیبانی تغذیه‌ای برای مصرف‌کنندگان این داروها باید شخصی‌سازی شود، زیرا شرایط افراد با یکدیگر متفاوت است.

بهتر است افراد در صورت نگرانی درباره کمبود مواد مغذی با متخصص تغذیه یا پزشک مشورت کنند.

در صورت وجود کمبود واقعی، تغییرات غذایی ساده یا مکمل‌های معمولی کافی هستند و استفاده روتین از مکمل‌های گران‌قیمت توجیه علمی ندارد.

پیام اصلی ساده است:مکمل‌ها زمانی مفیدند که واقعاً کمبودی وجود داشته باشد. مصرف آن‌ها بدون نیاز مشخص معمولاً سودی ندارد و فقط هزینه اضافی ایجاد می‌کند.