برترین‌ها: با توجه به قطعی اینترنت در ایران از هجدهم دی ماه بسیاری از کسب‌وکارها زیان شدیدی را تحمل می‌کنند و عملاً زندگی مردم مختل شده است. این قطعی فقط به معنی از کار افتادن چند اپلیکیشن یا شبکه اجتماعی نیست، بلکه زنجیره‌ای از فعالیت‌های اقتصادی، ارتباطی و حتی روانی جامعه را تحت تأثیر قرار داده است. فروشگاه‌های آنلاین، فریلنسرها، تولیدکنندگان محتوا، آموزش آنلاین و حتی ارتباطات ساده خانوادگی دچار اختلال جدی شده‌اند. در چنین شرایطی، اینترنت دیگر یک ابزار لوکس نیست، بلکه زیرساخت اصلی زندگی روزمره مردم است.

اپ‌ها و پیام‌رسان‌های داخلی هم بیشتر شبیه شوخی هستند و کاری را از پیش نمی‌برند. نه از نظر فنی توان پاسخ‌گویی به حجم کاربران را دارند، نه اعتماد عمومی را جلب کرده‌اند و نه جایگزین واقعی برای ابزارهای بین‌المللی محسوب می‌شوند. نتیجه این وضعیت، سرگردانی کاربران و بلاتکلیفی کسب‌وکارهایی است که به اجبار به این بسترها کوچ داده شده‌اند، بدون آن‌که بازدهی یا امنیتی در کار باشد.

وقتی اینترنت امنیتی می‌شود، اقتصاد قربانی است

حالا اما مهاجرانی، سخنگوی دولت پزشکیان، گفته که درباره وصل اینترنت نهادهای امنیتی باید تصمیم بگیرند و عملاً این جمله معنای این را دارد که انگار قرار نیست فعلاً اینترنت وصل شود. از طرف دیگر، مهاجرانی جمله دیگری هم گفته و از بسته‌های جبرانی اینترنت برای کسب‌وکارها صحبت کرده است. تجربه نشان داده که چنین بسته‌هایی نه شفاف‌اند، نه به‌موقع می‌رسند و نه می‌توانند خسارت واقعی واردشده را جبران کنند.

وقتی دولت به سمت چنین پیشنهاداتی می‌رود، یعنی حالا حالاها خبری از وصل شدن اینترنت نخواهد بود. زیرا معمولاً بسته‌های حمایتی زمانی مطرح می‌شوند که قرار نیست مشکل اصلی به این زودی‌ها حل شود و بیشتر نقش مُسکن موقت را بازی می‌کنند.

نشانه‌ها می‌گویند وضعیت عادی نیست

پیش‌تر یوسف پزشکیان، پسر پزشکیان، هم گفته بود که نهادهای امنیتی ظاهراً فعلاً صلاح نمی‌دانند اینترنت را وصل کنند. وزیر ارتباطات هم اظهارات مشابهی داشته و همه این‌ها یعنی این‌که شرایط معمولی نیست و معمولی نخواهد شد تا اطلاع ثانوی. کنار هم گذاشتن این اظهارات نشان می‌دهد که تصمیم‌گیری درباره اینترنت از حوزه دولت و پاسخ‌گویی عمومی خارج شده و به سطحی منتقل شده که چشم‌انداز روشنی برای بازگشت وضعیت عادی ارائه نمی‌دهد.

در نهایت، ادامه این وضعیت فقط به فرسایش اعتماد عمومی، تضعیف اقتصاد دیجیتال و عمیق‌تر شدن شکاف میان مردم و حاکمیت منجر خواهد شد؛ هزینه‌ای که جبران آن بسیار سنگین‌تر از وصل‌کردن اینترنت است.