به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، این دومین سال متوالی است که دونالد ترامپ از دریافت جایزه صلح نوبل بازمی ماند؛ اتفاقی که خشم رئیس‌جمهور آمریکا را برانگیخته و تلاش‌های او برای کسب این جایزه را به سوژه تمسخر تبدیل کرده است.
دونالد ترامپ مدعی است که به چندین جنگ پایان داده و شایستگی دریافت این جایزه را دارد، اما تهدید به تصرف گرینلند، حمله نظامی به ونزوئلا و آغاز جنگ با ایران، ادعاهای او درباره صلح‌طلبی را با تناقض‌های جدی روبه‌رو کرده است.
تصویری روشن از آنچه که در ذهن ترامپ می گذرد
آرون بلیک در سی‌ان‌ان نوشت: تلاش ترامپ برای کسب نوبل، تصویری روشن از رویکرد او در دوره دوم ریاست‌جمهوری ارائه می‌دهد: رئیس‌جمهوری که بیش از دستیابی به دستاوردهای پایدار، به دنبال افتخار و اعتبار شخصی است و می‌کوشد بدون طی کردن مسیر دشوار و منضبط رسیدن به آن، خود را در جایگاه یک پیروز قرار دهد.
ترامپ شامگاه جمعه در گردهمایی انتخاباتی خود در سیراکیوز نیویورک گفت: « آمریکا، به نمایندگی از من به‌عنوان رئیس‌جمهور شما، باید جایزه صلح نوبل را دریافت می‌کرد، اما این اتفاق نیفتاد.»
او بخش قابل‌توجهی از سخنانش را به جایزه‌ای اختصاص داد که همان روز به نوی پیلای، حقوقدان و پیشگام حقوق بشر اهل آفریقای جنوبی، اعطا شده بود. ترامپ این تصمیم را «لکه‌ای پاک‌نشدنی بر دامن کشور نروژ» خواند و گفت تاکنون نام برنده امسال را نشنیده است. این درحالی است‌که جایزه صلح نوبل را دولت نروژ اعطا نمی‌کند.
در مقابل، تلاش‌های او برای کسب این جایزه به سوژه شوخی برنده امسال تبدیل شد. پیلای روز جمعه در جمع حاضران و پس از تشویق آن‌ها با لحنی کنایه‌آمیز گفت: «اگر کمی بیشتر دست بزنید، شاید این جایزه را با ترامپ تقسیم کنم.»
ادعای پایان دادن به جنگ‌ها
ترامپ بارها درباره جایزه صلح نوبل صحبت کرده و عملاً کارزاری برای جلب حمایت از نامزدی خودش به راه انداخته است. مهم‌ترین استدلال او نیز همواره این بوده که به بیش از شش جنگ پایان داده است؛ ادعایی که با واقعیت همخوانی ندارد.
او حتی در مواردی نام کشورهایی را که مدعی بود به پایان جنگ میان آن‌ها کمک کرده، به‌اشتباه بیان کرده است.
این ادعاها نتوانست حمایت گسترده پایگاه سیاسی خود ترامپ را نیز جلب کند. بر اساس نظرسنجی واشنگتن‌پست در سال گذشته، تنها ۲۲ درصد از آمریکایی‌ها و ۴۹ درصد از جمهوری‌خواهان معتقد بودند که او شایستگی دریافت جایزه صلح نوبل را دارد.
با این حال، پس از دستیابی به توافق آتش‌بس مرحله نخست در غزه، برای مدتی احتمال دریافت این جایزه از سوی ترامپ جدی‌تر به نظر رسید. اما هم‌زمان، دولت او به کشتن افرادی که مدعی بود قاچاقچی مواد مخدر هستند، در آب‌های آزاد ادامه می‌داد .
همگی این اقدامات بدون طی روند دادرسی قانونی انجام می‌شد و بسیاری از کارشناسان آن‌ها را قتل‌های فراقضایی و مواردی بالقوه مصداق جنایت جنگی می‌دانستند. ترامپ همچنین نیروهای نظامی آمریکا را به چند نقطه در داخل کشور اعزام کرده بود که این اقدام در برخی موارد غیرقانونی تشخیص داده شد.
پس از ناکامی ترامپ در دریافت نوبل در سال گذشته، فدراسیون بین‌المللی فوتبال، فیفا، جایزه صلح اختصاصی خود را ایجاد کرد و آن را به رئیس‌جمهور آمریکا داد. این اقدام آشکارا تلاشی برای جلب رضایت او بود. با این حال، این جایزه نتوانست جایگزین نوبلی شود که ترامپ خواهان آن بود و مراسم اعطای آن نیز بیش از آنکه اعتبار بین‌المللی او را تقویت کند، اشتیاقش برای دریافت چنین افتخاری را به نمایش گذاشت.
از تهدید گرینلند تا حمله به ونزوئلا
تلاش ترامپ برای کسب نوبل صلح در ابتدای سال جاری درحالی کمرنگ تر شد که او تهدید درباره تصرف گرینلند را تشدید کرد و حتی احتمال استفاده از نیروی نظامی برای تصاحب این سرزمین را ردنکرد. چنین موضعی به معنای تهدید به حمله به قلمرو یکی از متحدان آمریکا در ناتو بود؛ هرچند ترامپ بعدها از این تهدید عقب‌نشینی کرد.
او سپس به ونزوئلا حمله کرد و نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور این کشور را بازداشت کرد. کاخ سفید ممکن است این اقدام را مأموریتی بشردوستانه برای رهایی مردم ونزوئلا از یک دیکتاتور جنایتکار معرفی کند، اما بخش عمده ساختار حاکمیت این کشور پس از عملیات همچنان در قدرت باقی ماند. ترامپ نیز بعدا حمله را به‌عنوان اقدامی برای تصاحب منابع ونزوئلا، به‌ویژه نفت، توصیف کرد.
او ماه گذشته در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، این عملیات را با این عبارت خلاصه کرد: «غنیمت از آنِ پیروز است.»
ترامپ شامگاه جمعه نیز همین مضمون را تکرار کرد و گفت: «ما داریم برای خودمان برمی‌داریم؛ حق ماست.» چنین ادبیاتی با تصویری که از برنده جایزه صلح نوبل انتظار می‌رود، فاصله زیادی دارد.
چند هفته پس از حمله به ونزوئلا، ماریا کورینا ماچادو، رهبر مخالفان این کشور و برنده جایزه صلح نوبل سال ۲۰۲۵، مدال خود را به ترامپ داد؛ ظاهرا به این امید که او را به حمایت جدی‌تر از جنبش مخالفان ونزوئلا ترغیب کند. با این حال، این اقدام نیز نتیجه مورد انتظار را به همراه نداشت.
جنگ ایران؛ تیر خلاص به شانس ترامپ برای دریافت نوبل
آغاز جنگ علیه ایران در ماه فوریه، ضربه دیگری به امیدهای ترامپ برای دریافت جایزه صلح نوبل وارد کرد. این جنگ که بر پایه ادعاهایی متناقض و به‌شدت مشکوک آغاز شد، بیش از هفت ماه ادامه یافته و واکنش‌های منفی گسترده‌ای را در سطح جهان برانگیخته است. ادامه این درگیری عملا هر شانسی را که ترامپ برای دریافت نوبل صلح داشت، از بین برده است.
مسئله اصلی این است که رئیس‌جمهور آمریکا برای کسب جایزه‌ای که نماد صلح و تلاش برای حل منازعات است، در مسیری حرکت کرده که با اهداف این جایزه در تضاد قرار دارد. اگر ترامپ واقعا خواهان دریافت نوبل صلح بود، باید بیش از این به حقوق بین‌الملل پایبند می‌ماند و از کشتن افرادی که درگیر مخاصمات مسلحانه نیستند، در آب‌های آزاد خودداری می‌کرد.
او همچنین می‌توانست به‌جای تشدید فشار بر مخالفان داخلی در آمریکا و تهدید یا اجرای حملات نظامی علیه کشورهای دیگر، بر راه‌حل‌های دیپلماتیک تمرکز کند.
ناکامی در پرونده اوکراین
ترامپ همچنین نتوانست به جنگ روسیه و اوکراین نیز پایان دهد؛ جنگی که وعده داده بود آن را در نخستین روز ریاست‌جمهوری خود خاتمه دهد. او در عوض، بارها نقش خود را در پایان دادن به جنگ‌ها بزرگ‌نمایی کرد؛ حتی در مواردی که اساسا نمی‌شد از وجود یک جنگ واقعی سخن گفت.
او پس از ناکامی در دریافت جایزه نوبل در سال گذشته نیز به دریافت جوایز تسلی‌بخش از دیگران روی آورد؛ اقداماتی که بیش از آنکه اعتبار مورد نظر او را ایجاد کنند، اشتیاق و ناامیدی‌اش برای کسب این افتخار را به نمایش گذاشتند.
تلاش برای نام گذاری های شخصی
ترامپ ظاهراً چندان نگران این نیست که تلاش‌هایش برای کسب اعتبار شخصی، او را فردی نیازمند تأیید دیگران جلوه دهد. تلاش طولانی‌مدت او برای درج نامش بر اماکنی مانند مرکز کندی نیز بخشی از همین رویکرد است. او به‌جای تمرکز بر اقدامات دشوار و منضبطی که می‌توانند دستاوردی ماندگار ایجاد کنند، به دنبال ساختن تصویری از شکوه و عظمت شخصی است؛ حتی اگر بسیاری از مردم این افتخارات را معتبر یا شایسته ندانند.
ترامپ همین هفته گفته بود که اگر جایزه صلح نوبل به او نرسد، این اتفاق «بی‌اعتباری بزرگی» برای کمیته نوبل خواهد بود. نگرش او در گفت‌وگوی ماه گذشته با نشریه نیویورک مگزین نیز آشکار شد. بن تریس، خبرنگار این نشریه، از رئیس‌جمهور درباره ادعای جان اوساف، سناتور دموکرات ایالت جورجیا، پرسید که ترامپ به دنبال بزرگداشت شخصی خود است، زیرا می‌داند پس از مرگش کسی برای او بنای یادبود نخواهد ساخت.
ترامپ در پاسخ گفت: «درست است. وقتی من دیگر نباشم، هیچ‌کس این کار را نخواهد کرد. وقتی از اینجا بروم، هیچ‌کس چنین کاری نمی‌کند.»
بنابراین، اصرار ترامپ بر دریافت نوبل صلح، در نهایت بیش از آنکه نشان‌دهنده تلاش او برای دستیابی به صلح باشد، بازتاب‌دهنده میل او به کسب افتخار شخصی است. او می‌خواهد تصویر یک رهبر بزرگ و صلح‌طلب را از خود به جا بگذارد، اما تهدیدها، حملات نظامی و بزرگ‌نمایی دستاوردهایش،خلاف این تصویر را نشان می دهند.