به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، تازه‌ترین گزارش «آزادی اقتصادی جهان در سال ۲۰۲۶» که توسط مؤسسه معتبر فریزر منتشر شده، تصویر آماری تکان‌دهنده‌ای از رابطه مستقیم میان «آزادی مبادله» و «سطح رفاه انسان‌ها» ارائه می‌دهد.
بر اساس داده‌های این گزارش جهانی که ۱۶۵ حوزه قضایی را پوشش می‌دهد، اقتصادهای صدرنشین جهان نظیر هنگ‌کنگ و سنگاپور با امتیازات بالای ۸.۵ در قله قرار دارند. اما آماری که عمیقاً جلب‌توجه می‌کند، شکاف طبقاتی میان کشورهای آزاد و بسته است: میانگین درآمد سرانه در آزادترین اقتصادهای جهان از مرز ۵۲ هزار دلار عبور کرده است؛ یعنی بیش از هفت برابر کشورهایی که در قعر جدول آزادی اقتصادی قرار دارند. همچنین نرخ فقر شدید در کشورهای آزاد به زیر یک درصد رسیده، در حالی که در کشورهای انتهای جدول به حدود ۲۵ درصد می‌رسد. جالب‌تر آنکه این گزارش نشان می‌دهد آزادی اقتصادی در مقیاس جهانی، پس از همه‌گیری کرونا دچار افت محسوسی شده و بازگشت آن به روند رشد بسیار کُند بوده است.
اما در این نقشه جهانی، جایگاه اقتصاد ایران کجاست؟ گزارش ۲۰۲۶ زنگ خطری جدی را به صدا درآورده است: ایران با نمره ۴.۵۱ در جایگاه ۱۶۰ از ۱۶۵ کشور جهان ایستاده است. این رتبه که در میان ده اقتصاد بسته دنیا قرار دارد، با یک رکورد نگران‌کننده همراه است: رتبه ۱۶۵ و قعرنشینی مطلق در آزادی تجارت بین‌الملل و رتبه ۱۴۲ در حاکمیت قانون و امنیت مالکیت. ارقامی که مستقیماً ردپای خود را در انزوای ارزی، فرار سرمایه‌ها و بحران معیشتی جامعه نمایان کرده‌اند.
در پرونده روز تیتر یک امروز به صورت دقیق به بررسی وضعیت ایران، چرایی رتبه آخر جهان در تجارت و جزئیات پنج شاخص اصلی این گزارش پرداختیم؛ و در پایان، نگاهی نیز به چشم‌انداز اقتصاد ایران از منظر تازه‌ترین ارزیابی‌های بانک جهانی بیندازیم تا ببینیم افق پیش‌روی تولید و تورم کشور به کدام سمت حرکت می‌کند. همچنین از امیرحسین خالقی هم از نقشه راه واقع‌بینانه برای نجات اقتصاد ایران از این بحران پرسیدیم.