ﺑﻪ ﮔﺰارش ﺧﺒﺮﮔﺰاری اﻗﺘﺼﺎداﯾﺮان

انگلیس که با گل دقیقه 55 آنتونی گوردون از حریف پیش افتاده بود، در ادامه با عقب‌نشینی کامل به لاک دفاعی رفت و ابتکار عمل را در اختیار شاگردان لیونل اسکالونی قرار داد. آرژانتین نیز از این فرصت نهایت استفاده را برد؛ انزو فرناندس در دقیقه 85 بازی را به تساوی کشاند و لائوتارو مارتینس در وقت‌های تلف‌ شده (2+90) گل پیروزی‌بخش آلبی‌سلسته را به ثمر رساند.

این شکست رؤیای قهرمانی انگلیس را پایان داد و در عین حال پرسش‌های جدی درباره تصمیم‌های تاکتیکی توماس توخل در نخستین تورنمنت بزرگش روی نیمکت سه‌شیر ایجاد کرد.

اشتباه تاکتیکی در لحظه‌های سرنوشت‌ساز

توخل در جام جهانی 2026 تیمی بر پایه نظم دفاعی، انعطاف‌پذیری تاکتیکی و دوندگی بالا ساخته بود. انتخاب بازیکنان نیز بر همین اساس انجام شد؛ بازیکنانی که توانایی ایفای چند نقش مختلف را داشتند و در شرایط متفاوت مسابقه می‌توانستند به تیم کمک کنند.

این رویکرد تا پیش از نیمه‌نهایی موفقیت‌آمیز بود. انگلیس با عبور از تیم‌هایی مانند کرواسی، مکزیک و نروژ و با اتکا به عملکرد درخشان هری کین و جود بلینگام به جمع چهار تیم پایانی رسید اما برابر آرژانتین، تصمیم توخل برای حفظ برتری یک‌گله و عقب‌نشینی کامل، ورق مسابقه را برگرداند.

پس از گل گوردون، انگلیس عملاً مالکیت توپ را به حریف واگذار کرد و تحت فشار مداوم آرژانتین قرار گرفت. حضور بازیکنانی چون لیونل مسی، انزو فرناندس، رودریگو دی‌پل، خولیان آلوارس و لائوتارو مارتینس باعث شد آرژانتین به تدریج کنترل بازی را در اختیار بگیرد و در نهایت یکی دیگر از کامبک‌های بزرگ خود را رقم بزند.

انگلیس پیشرفت کرد اما هنوز کامل نیست

با وجود حذف از جام جهانی، عملکرد انگلیس نسبت به دوران گرت ساوتگیت نشانه‌های روشنی از پیشرفت داشت. سه‌شیر فوتبال هجومی‌تر و مستقیم‌تری ارائه کرد، پرسینگ مؤثرتری داشت و موقعیت‌های گل بیشتری خلق کرد. در خط میانی، دکلان رایس و الیوت اندرسون علاوه بر وظایف دفاعی نقش مهمی در انتقال توپ ایفا کردند و همکاری هری کین و جود بلینگام یکی از نقاط قوت تیم در این مسابقات بود.

با این حال، ساختار کلی تیم هنوز به ثبات لازم نرسیده است. در بسیاری از مسابقات، انگلیس بیش از آنکه بر یک سیستم تاکتیکی منسجم تکیه کند، به کیفیت فردی بازیکنان خود وابسته بود؛ ضعفی که برابر تیمی باتجربه و پرافتخار مانند آرژانتین به‌ خوبی آشکار شد.

نگاه به یورو 2028

 آینده تیم ملی فوتبال انگلیس امیدوار کننده به نظر می‌رسد. دکلان رایس، جود بلینگام و الیوت اندرسون همچنان ستون فقرات تیم خواهند بود و بازیکنانی مانند بوکایو ساکا، مورگان راجرز، آنتونی گوردون و ابرچی ازه نیز در سال‌های آینده به دوران اوج خود خواهند رسید.

هری کین در زمان برگزاری یورو 2028، 34 ساله خواهد بود اما تجربه و هوش بالای فوتبالی او می‌تواند همچنان جایگاهش را در ترکیب اصلی حفظ کند. در خط دروازه نیز جردن پیکفورد همچنان گزینه‌ای قابل اعتماد خواهد بود، هرچند نسل جدیدی از بازیکنان در حال نزدیک شدن به ترکیب اصلی هستند.

بزرگ‌ترین چالش انگلیس، همچنان یافتن جانشینی مطمئن برای هری کین در نوک خط حمله است.

آینده‌ای روشن اما بدون تضمین قهرمانی

نخستین حضور توماس توخل در جام جهانی با وجود ناکامی در رسیدن به فینال نشانه‌هایی از پیشرفت فوتبال انگلیس را به همراه داشت. تیم او نسبت به سال‌های گذشته جسورتر، تهاجمی‌تر و پویاتر ظاهر شد و توانست تا نیمه‌نهایی پیش برود. با این حال، شکست برابر آرژانتین نشان داد که برای تبدیل شدن به یک مدعی واقعی قهرمانی، انگلیس هنوز باید در مدیریت بازی، حفظ مالکیت توپ و تصمیم‌گیری در لحظه‌های حساس پیشرفت کند. توخل در این تیم ماندنی شده و باید دید آیا می‌تواند اتفاق خوبی را برای انگلیسی‌ها رقم بزند یا خیر.