گفتنی است طی چند هفته اخیر پاکستان 6 مسیر ترانزیتی برای تسهیل ترانزیت به ایران و کشورهای آسیای مرکزی را در دستور کار خود قرار داده بود که بندر گوادر در 70 کیلومتری مرز ایران، مکمل بندر چابهار برای دور زدن محاصره دریایی و ترانزیت کالا خواهد بود.
به گفته مقامات پاکستانی، در ماه آوریل نیز چهار کشتی ترانشیپمنت در این بندر ثبت شدهاند؛ آماری که نشان میدهد گوادر بهتدریج در حال ورود به زنجیره حملونقل منطقهای است.
این بندر که بخشی از پروژه کریدور اقتصادی چین–پاکستان (CPEC) محسوب میشود، از حمایت سرمایهگذاریهای چینی برخوردار بوده و در راهبرد بلندمدت پکن برای دسترسی به آبهای آزاد اهمیت ویژهای دارد.
در سطح کلان، این تحولات را میتوان در چارچوب افزایش نااطمینانیهای ژئوپلیتیکی در منطقه تحلیل کرد. هرگونه اختلال یا تهدید در تنگه هرمز که یکی از مهمترین گلوگاههای انرژی جهان است، میتواند موجب تغییر مسیر کشتیها و افزایش اهمیت بنادر جایگزین شود.
برای ایران، این روند از دو جهت قابل توجه است. از یک سو، بحث «محاصره یا محدودیت دریایی» و فشار بر مسیرهای صادراتی و وارداتی، اهمیت حفظ امنیت تنگه هرمز را دوچندان میکند. از سوی دیگر، رشد بنادری مانند گوادر میتواند بهتدریج بخشی از وابستگی ایران به کشورهای ثالث از جمله امارات را کم کند.
در مجموع، ورود کشتیهای تغییر مسیر دادهشده به گوادر را باید نشانهای از یک روند بزرگتر دانست: بازآرایی مسیرهای تجارت دریایی در واکنش به بحرانهای منطقهای؛ روندی که پیامدهای آن فراتر از یک بندر، کل معادلات انرژی و تجارت در غرب آسیا را تحت تأثیر قرار میدهد.
به گزارش اقتصاد ایران ، پس از سالها تلاش دیپلماتیک، پاکستان رسمیترین گام را در جهت فعالسازی کریدور ترانزیتی با ایران برداشت. دستور صادرشده از سوی وزارت بازرگانی پاکستان، مجوز عبور کالاهای کشورهای ثالث از طریق خاک این کشور به مقصد ایران را میدهد و مسیرهای جادهای از بنادر گوادر، کراچی و بندر قاسم به مرزهای گبد و تفتان را تعیین میکند.
این تصمیم، اجرایی از توافقنامه حملونقل بینالمللی مسافر و کالا میان دو کشور (مصوب ۲۹ ژوئن ۲۰۰۸) است. اهمیت این اقدام در شرایط جاری بیش از پیش میشود: ایران در سالهای اخیر، بخش قابل توجهی از واردات و ترانزیت خود را از طریق بنادر امارات (بهویژه جبلعلی) انجام داده است؛ مسیری که اکنون با تشدید محاصره دریایی و تغییرات سیاسی در منطقه، ناپایدار شده است.
در این شرایط، گشایش مسیر پاکستان، نه تنها تنوع راهها را افزایش میدهد، بلکه امنیت تأمین زنجیره تأمین ایران را نیز تقویت میکند.