به گزارش اقتصادنیوز، خاویر میلی رئیس جمهور آرژانتین در یادداشتی در ریزن نوشت: 

ما همیشه می‌گوییم که حکومت از سه مسیر عمل می‌کند؛ یکی از آن‌ها فوق‌العاده مهم است و همان مسیری است که خود من از آن آمده‌ام: نبرد فرهنگی. همۀ ما به هر شکلی و در هر جایی که بتوانیم، در این نبرد ایفای نقش می‌کنیم و اندیشه‌های آزادی را ترویج می‌کنیم و مزایای آزادی را توضیح می‌دهیم.

اما صرفاً اندیشه‌ها کافی نیستند.

به یاد دارم پیش از ورود به سیاست، یک بار با شخصی شام می‌خوردم. حین شام، او مدام می‌گفت: «بله، بسیار جالب است، بسیار جالب.» سپس پسرش را صدا زد و از او خواست یک برگۀ رأی‌گیری بیاورد. گفت: «آه، عالی است!» برگه رأی را جلوی من گذاشت و پرسید: «اندیشه‌های میلی در کجای این برگه قرار دارند؟»

به عبارت دیگر، اگر می‌خواهیم واقعیت را تغییر دهیم، نه‌تنها باید درگیر نبرد فرهنگی شویم و این اندیشه‌ها را گسترش دهیم، بلکه باید وارد عرصۀ سیاست نیز بشویم.

من اغلب از این مثال استفاده می‌کنم: تصور کنید به تماشای یک مسابقه فوتبال در آرژانتین رفته‌اید و سکوهای ورزشگاه فوق‌العاده‌اند. شعارهای هواداران زیبا هستند. شور و هیجان سکوها تماشایی است. اما توپ حرکتی نمی‌کند.

برای به حرکت درآوردن توپ، به لیونل مسی نیاز است تا گل بزند.

بنابراین، اگر متوجه‌اید که به نبرد فرهنگی نیاز دارید، باید بدانید که نیازمند قدرت سیاسی هم هستید. و هنگامی که به قدرت رسیدید، به مدیریت شایسته نیاز دارید. زیرا اگر نتیجه‌ای به دست نیاوریم، در آنجا نیز مشکل خواهیم داشت.

وقتی مدت زیادی را صرف مبارزه در جبهۀ فرهنگی کرده‌اید، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایی که در مقام سیاست‌گذار با آن روبه‌رو می‌شوید این است که پس از آن باید این اندیشه‌ها را وارد رقابت‌های انتخاباتی کنید و به نتایج ملموسی دست یابید ــ‌آن هم با این آگاهی از این مسئله که ما از تمام ابزارهای موجود در جعبه‌ابزار استفاده نمی‌کنیم.

و من از این بابت عذرخواهی نمی‌کنم.

در واقع، به این موضوع افتخار می‌کنم که از تمام ابزارهای موجود استفاده نمی‌کنیم، زیرا برخی از آن ابزارها از نظر اخلاقی نفرت‌انگیزند.

ما قرار نیست حق حیات را نقض کنیم. قرار نیست آزادی را نقض کنیم. قرار نیست مالکیت خصوصی را نقض کنیم.

در واقع، اگر به بحث‌های اخیر نگاه کنید، افراد زیادی هستند که با توجه به سال انتخاباتی پیش رو ــ‌و البته با نیت خیرخواهانه، چون می‌خواهند اطمینان حاصل کنند که ما دوباره انتخاب می‌شویم و می‌توانیم این مسیر را ادامه دهیم‌ــ از ما می‌خواهند سیاست پولی و سیاست مالی خود را انبساطی‌تر کنیم.

و پاسخ این است: چنین کاری نخواهیم کرد.

ما سیاست مالی خود را انبساطی‌تر نخواهیم کرد. تراز مالی دولت قابل مذاکره نیست.

در زمینۀ سیاست پولی هم هیچ مصالحه‌ای نخواهیم کرد، زیرا تا زمانی که تورم را شکست نداده‌ایم، دست از تلاش برنخواهیم داشت.

خلاصه‌اش در یک جمله می‌شود: «پوپولیسم را با پوپولیسم شکست نمی‌دهند.»

هیچ جایگزینی برای سیاست خوب وجود ندارد. هیچ جایگزینی برای انجام کار اخلاقی وجود ندارد. هیچ جایگزینی برای اجرای سیاست‌های عادلانه وجود ندارد.

کاری که باید انجام دهیم این است که در همین مسیر باقی بمانیم و انتخاب را به مردم آرژانتین واگذار کنیم.

چه چیزی بهتر از این‌که آرژانتینی‌ها برای نخستین بار با مجموعه‌ای واقعی از گزینه‌ها روبه‌رو باشند که در آن هم اندیشه‌ها عرضه شوند و هم نتایج؟

زیرا اگر این دولت یک کار کرده باشد، این است که به تمام وعده‌هایی که دادیم، عمل کرده‌ایم.

ما در حالی به انتخابات میان‌دوره‌ای رسیدیم که به تمام وعده‌های انتخاباتی خود عمل کرده بودیم. و تنها این نبود: برای نخستین بار حزبمان را در هر ۲۴ حوزۀ انتخاباتی به میدان فرستادیم، در ۱۶ حوزه پیروز شدیم و با اختلافی ۱۷ درصدی آن کیرشنریسم لعنتی را شکست دادیم.

بنابراین، سیاست‌های خوب غیرقابل مذاکره‌اند.

و این بر عهدۀ مردم آرژانتین است که تصمیم بگیرند آیا می‌خواهند به گذشته بازگردند، دوباره به استقبال شکست بروند، یا این تحول و دگرگونی‌ای را ادامه دهند که آرژانتین را بار دیگر به کشوری بزرگ تبدیل خواهد کرد.