به گزارش اقتصادنیوز به نقل از انتخاب، آسیا تایمز نوشت: دشمنان آمریکا می‌دانند که ذخایر مهمات این کشور رو به کاهش است و بازسازی یک زرادخانه نظامی قابل اتکا برای جنگ، سال‌ها زمان خواهد برد.

 در ادامه این مطلب آمده: آمریکا با کمبود موشک‌های پاتریوت مواجه است. پنتاگون تازه در حال درک این واقعیت است که زرادخانه کنونی این کشور، شامل تسلیحات متعارف و دقیق، برای جنگیدن در هر نبرد طولانی‌تر از چند روز، به‌شدت ناکافی است.

فرسودگی ذخایر تسلیحاتی مهمی مانند موشک‌های پاتریوت و سامانه هیمارس، کمبود مهمات توپخانه‌ای ۱۵۵ میلی‌متری و فقدان رادارهای جایگزین و سامانه‌های پرتاب موشک، به‌خوبی ابعاد این مشکل را نشان می‌دهد. ناتوانی در حفاظت مناسب از پایگاه‌های آمریکا و متحدانش در برابر تهدیدی در سطح قدرت‌های درجه دوم مانند ایران نیز نشان می‌دهد که راهکارهای کنونی کارآمد نیستند.

روسیه و چین، به همراه ایران و حتی حوثی‌ها که در رده بازیگران نظامی کوچک‌تر قرار می‌گیرند، قطعاً متوجه شده‌اند که آمریکا و متحدانش با مشکلی جدی روبه‌رو هستند. امروزه هرگونه درگیری در اروپا یا آسیا می‌تواند برای ایالات متحده پیامدهایی ویرانگر داشته باشد.

علاوه بر تمام این مشکلات، تسلیحات آمریکایی به‌شدت گران شده‌اند و تولید آن‌ها نیز دشوار است. قیمت هر موشک رهگیر پاتریوت تقریباً چهار میلیون دلار است و از آنجا که برای انهدام یک هدف با احتمال بالای موفقیت، به دو موشک نیاز است، استفاده از این سامانه از نظر اقتصادی مقرون‌به‌صرفه نیست.

در همین حال، پایگاه صنعتی دفاعی آمریکا عمدتاً از پنج شرکت عظیم تشکیل شده است: لاکهید مارتین، آر‌تی‌ایکس، نورثروپ گرومن، جنرال داینامیکس و بوئینگ. هر یک از این شرکت‌های غول‌پیکر در واقع مجموعه‌ای به‌هم‌پیوسته از شرکت‌هایی هستند که طی فرایندهای متعدد ادغام و تملک شکل گرفته‌اند؛ بسیاری از این شرکت‌ها نیز اساساً برای تولید انبوه طراحی نشده بودند.

در حوزه سنتی‌تر تسلیحات، تولیدکنندگان مهمات و لوله‌های توپ نیز عموماً شرکت‌هایی قدیمی هستند که نمی‌توانند ظرفیت تولید خود را به میزان قابل‌توجهی افزایش دهند.

ادغام و تمرکز صنعت دفاعی آمریکا، طرحی بود که پنتاگون برای کاهش هزینه‌های سربار و تسریع روند تأمین تجهیزات نظامی طراحی کرد.

این روند در ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۳ آغاز شد؛ زمانی که لس اسپین، وزیر دفاع وقت آمریکا، و متیو پری، معاون وزیر دفاع، از حدود دوازده شرکت بزرگ صنایع دفاعی (در آن زمان ۲۰ شرکت در این رده فعالیت می‌کردند) دعوت کردند و به آن‌ها گفتند که طی پنج سال، نیمی از این شرکت‌ها باید از صحنه خارج شوند.

گفته می‌شود وزارت دفاع، اسپین و پری به این شرکت‌ها اعلام کردند که دیگر هیچ قراردادی به آن‌ها واگذار نخواهد کرد. این ضیافت شام در پنتاگون از آن زمان با عنوان «آخرین شام» (The Last Supper) شناخته می‌شود.

این سیاست ادغام، پنج شرکت بسیار بزرگ صنایع دفاعی را به وجود آورد که کنترل بخش عمده‌ای از سامانه‌های تسلیحاتی پیشرفته را در اختیار گرفتند. این شرکت‌ها محصولات خود را با قیمت‌های بسیار بالا عرضه کردند و برای افزایش سرعت تولید، کاهش هزینه‌ها یا نگرانی درباره رقابت، تحت فشار چندانی قرار نداشتند.

رقبای خارجی نیز از ورود به بازار آمریکا بازداشته شدند. برای مثال، طرح استفاده از هواپیمای سوخت‌رسان ایرباس اروپا که از برتری‌هایی برخوردار بود، کنار گذاشته شد و در عوض، هواپیمای سوخت‌رسان پیشنهادی بوئینگ انتخاب شد؛ طرحی که مشکلات متعددی داشت و هنوز به‌خوبی آزمایش نشده بود.

حتی زمانی که بریتانیا یک سکوی پروازی با قابلیت برخاست و فرود کوتاه (STOL) به نام هریر را پیشنهاد کرد، آمریکا اصرار داشت که این هواپیما بازطراحی و در داخل آمریکا تولید شود؛ اقدامی که هزینه‌ها را به‌شدت افزایش داد و تحویل آن را به تأخیر انداخت.

همین اتفاق درباره برنامه ناوچه‌های آمریکایی با نام FFG-(X) نیز رخ داد؛ برنامه‌ای که اکنون کنار گذاشته شده است. این طرح بر اساس پلتفرم موفق اروپایی FREMM شکل گرفته بود. اگر نیروی دریایی آمریکا در این طرح دستکاری نمی‌کرد، سامانه‌های ناسازگار آمریکایی را به آن نمی‌افزود و بدون ضرورت آن را از نو مهندسی نمی‌کرد، نیروی دریایی این کشور اکنون ناوچه‌های جدید را در دریا در اختیار داشت.

در واقع، خرید مستقیم و آماده این ناوها از کارخانه‌های کشتی‌سازی اروپا نیز تصمیمی منطقی بود. متأسفانه قوانین آمریکا استفاده از بدنه کشتی‌های خارجی را ممنوع می‌کنند.

فراتر از ناکامی در برون‌سپاری تولید، زرادخانه‌های تحت کنترل دولت آمریکا نیز با مشکلات جدی در حوزه تولید روبه‌رو هستند.

نمونه بارز این مشکل، زرادخانه واترویت در شمال ایالت نیویورک است. این مرکز در سال ۱۸۱۳ تأسیس شد و لوله توپ‌های ۱۵۵ میلی‌متری و توپ‌های ۱۲۰ میلی‌متری تانک‌های آمریکایی را تولید می‌کند. این لوله‌ها نسبتاً سریع فرسوده می‌شوند یا تاب برمی‌دارند و گاهی هر دو اتفاق رخ می‌دهد؛ بنابراین باید تعویض شوند.

زرادخانه واترویت تنها قادر است سالانه ۲۱۶ لوله توپ ۱۵۵ میلی‌متری تولید کند؛ رقمی که بسیار کمتر از نیاز است. در اوکراین، حدود یک‌سوم توپ‌های سنگین عمدتاً به دلیل نبود لوله‌های جایگزین از چرخه عملیاتی خارج شده‌اند.

در حال حاضر، واترویت با انباشت سفارش‌هایی به ارزش ۹۰۰ میلیارد دلار روبه‌رو است. تولید هر لوله توپ در این زرادخانه چهار ماه زمان می‌برد.

واترویت یک مرکز دفاعی «دست‌نخورده» محسوب می‌شود؛ بنابراین هرگونه پیشنهاد برای تأمین مالی و ایجاد یک رقیب برای آن، از همان ابتدا با مخالفت روبه‌رو خواهد شد. این زرادخانه متعلق به دولت و تحت مدیریت مستقیم دولت است.

جست‌وجو برای یافتن راه‌هایی ارزان‌تر و سریع‌تر برای انجام امور تازه آغاز شده است، اما سال‌ها طول خواهد کشید تا اصلاحات واقعی به ثمر برسند.

با وجود ناکامی‌های قابل‌توجه در حوزه دفاعی در خلیج فارس، جایی که آمریکا با در اختیار داشتن پیشرفته‌ترین تجهیزات دفاع هوایی خود نتوانست از پایگاه‌های نظامی‌اش در برابر حملات ایران و اخیراً حوثی‌ها محافظت کند، این مسئله نشان می‌دهد که حتی بهترین راهکارهای آمریکا نیز به‌اندازه کافی کارآمد نیستند.

سامانه پاتریوت را در نظر بگیرید؛ مهم‌ترین سامانه دفاع هوایی آمریکا. این سامانه نخستین بار در سال ۱۹۸۵ عملیاتی شد و طی بیش از ۴۰ سال گذشته، در قالب نسخه‌ها و ارتقاهای مختلف توسعه یافته است. پاتریوت در ابتدا برای سرنگونی هواپیماهای دشمن، مشابه سامانه هاوک (I-Hawk) که جایگزین آن شد، طراحی شده بود.

از جمله پیشرفت‌های این سامانه می‌توان به موشک رهگیر پیشرفته‌تر PAC-3 اشاره کرد که در سال ۱۹۹۹ معرفی شد. همچنین رادارهای بهتر و یکپارچگی بیشتر با سایر سامانه‌ها، از جمله تاد (THAAD)، به قابلیت‌های آن افزوده شده است.

امروزه موشک‌های رهگیر PAC-3 با کمبود بسیار شدیدی مواجه هستند.

در یک دوره پنج‌هفته‌ای و در اوج درگیری‌های خاورمیانه در اوایل سال جاری میلادی، نیروهای آمریکایی و متحدانشان در ائتلاف، برآورد می‌شود حدود هزار و ۷۰۰ موشک پاتریوت مصرف کرده باشند.

ذخایر کنونی آمریکا حدود ۷۵۰ موشک برآورد می‌شود. شرکت لاکهید مارتین سالانه حدود ۶۵۰ موشک تولید می‌کند، اما تأخیرهای متعددی در روند تولید وجود داشته است؛ از جمله تأخیر در تولید جست‌وجوگر راداری که شرکت بوئینگ برای موشک‌های PAC-3 و PAC-3 MSE تولید می‌کند.

پنتاگون اخیراً فروش ۵۰۰ موشک پاتریوت به اوکراین را مجاز اعلام کرده است، اما همان‌طور که ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، نیز اشاره کرده، تحویل این موشک‌ها سال‌ها زمان خواهد برد.

مشکل این نیست که نسخه‌های ارتقایافته پاتریوت عملکرد مناسبی ندارند؛ هرچند برخی درباره میزان کارآمدی کلی آن‌ها در برابر موشک‌های بالستیک مدرن تردید دارند. مسئله اصلی، توانایی این سامانه برای بقا در برابر حملات موجی است؛ حملاتی که ترکیبی از پهپادها، موشک‌های کروز و موشک‌های بالستیک را شامل می‌شوند.

این سامانه‌ها همچنین هزینه بسیار بالایی دارند و همین مسئله جست‌وجو برای یافتن جایگزینی ارزان‌تر را تشدید کرده است.

در داخل آمریکا هیچ رقیبی برای سامانه پاتریوت وجود ندارد. وزارت جنگ آمریکا در تلاش است تولید موشک‌های رهگیر را سرعت ببخشد، اما این اقدام به‌تنهایی کافی نیست.

پنتاگون باید راهکاری برای مقابله با حملات انبوه و هماهنگ پهپادی پیدا کند؛ حملاتی که احتمالاً مقابله با آن‌ها به تعداد بسیار بیشتری از سامانه‌های دفاع هوایی و نوآوری‌های گسترده نیاز دارد.

این نوآوری‌ها می‌تواند شامل استفاده از هوش مصنوعی، شبکه‌سازی عمیق و یکپارچه‌سازی سامانه‌های مختلف زمینی، دریایی و هوایی باشد؛ سامانه‌هایی که بتوانند پهپادهای دشمن، موشک‌های کروز و موشک‌های بالستیک را منهدم کنند.

به‌جای رویکرد محدودنگرانه «خرید از آمریکا» (Buy America) که در واقع چیزی جز یک سیاست حمایت‌گرایانه نیست، تنها راهکار عملی برای تولید تسلیحات به میزان کافی جهت جنگ‌های امروزی، تقسیم و توزیع تولید میان متحدان است.

پنتاگون همچنین باید در هزینه‌های سرباری که بر فرایند تولید و آزمایش تحمیل می‌کند، بازنگری کند؛ چراکه وجود گلوگاه‌های تولیدی و اداری، راه پیشرفت نیست.

دشمنان بالقوه آمریکا از همین حالا می‌دانند که این کشور برای جنگیدن در شرایط کنونی آمادگی ندارد و تنها قادر است عملیات‌هایی بسیار محدود انجام دهد.

این مسئله نه‌تنها بر سیاست خارجی آمریکا تأثیر می‌گذارد، بلکه در نهایت امنیت ملی این کشور را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.