به گزارش اقتصادنیوز به نقل از نورنیوز، بررسی درآمد و هزینه خانوارهای ایرانی در سال ۱۴۰۴ از تفاوت معیشت شهر و روستا حکایت دارد؛ خانوارهای شهری درآمد و هزینه بیشتری داشته‌اند و تهران با درآمد ۷۲۱ میلیون تومانی در صدر این مقایسه قرار گرفته است.

آمارهای مربوط به سال ۱۴۰۴ تصویری از سطح درآمد، هزینه و الگوی برخورداری خانوارهای ایرانی ارائه می‌کند؛ تصویری که در آن، هم فاصله میان خانوارهای شهری و روستایی دیده می‌شود و هم تفاوت معنادار استان‌ها در شاخص‌های معیشتی. ارقام اعلام‌شده بر حسب میلیون تومان است و تغییرات رشد، نسبت به سال ۱۴۰۳ محاسبه شده‌اند.

در خانوارهای شهری، درآمد سالانه به ۴۸۴ میلیون و ۶۱۰ هزار تومان رسیده و هزینه سالانه ۳۹۱ میلیون و ۹۴۲ هزار تومان ثبت شده است. رشد درآمد این خانوارها ۴۱٫۲ درصد و رشد هزینه‌هایشان ۴۵٫۵ درصد بوده؛ یعنی سرعت افزایش هزینه از رشد درآمد پیشی گرفته است.

در خانوارهای روستایی، درآمد سالانه ۲۹۷ میلیون و ۱۰۷ هزار تومان و هزینه ۲۲۰ میلیون و ۳۷۳ هزار تومان گزارش شده است. درآمد روستاییان ۴۷٫۵ درصد رشد کرده، اما هزینه‌های آنان با رشد ۵۲٫۳ درصدی افزایش یافته است. بنابراین در هر دو گروه، نرخ رشد هزینه از نرخ رشد درآمد بالاتر بوده؛ هرچند میزان درآمد و هزینه خانوارهای شهری همچنان بیشتر از خانوارهای روستایی است.

تهران در میان خانوارهای شهری، بالاترین رقم درآمد را دارد: ۷۲۱ میلیون تومان در سال. هزینه سالانه خانوار تهرانی نیز ۵۷۷ میلیون و ۵۹۱ هزار تومان اعلام شده است. این ارقام، تهران را در جایگاه برجسته درآمد و هزینه خانوار شهری قرار می‌دهد.

در شاخص‌های مربوط به برخورداری و مصرف، ۵۷ درصد خانوارهای شهری خودروی شخصی دارند؛ این سهم در روستاها ۴۱ درصد است. در مقابل، سهم برخورداری از موتورسیکلت در خانوارهای روستایی ۲۱٫۸ درصد و در خانوارهای شهری ۱۲٫۲ درصد ثبت شده است. دسترسی یا استفاده از گاز طبیعی در شهرها ۹۵٫۸ درصد و در روستاها ۸۳٫۲ درصد گزارش شده است.

سهم مسکن ملکی در خانوارهای شهری ۷۰٫۶۸ درصد و در خانوارهای روستایی ۹۰٫۵۳ درصد است. در مقابل، اجاره‌نشینی در شهرها به ۲۲٫۷۹ درصد می‌رسد، حال آنکه این سهم در روستاها ۳٫۸ درصد اعلام شده است. این تفاوت‌ها از الگوهای متفاوت سکونت و مالکیت میان دو گروه حکایت دارد.

در سطح استانی، مازندران با درآمد روستایی ۴۶۹ میلیون و ۲۶۲ هزار تومان بالاترین رقم را ثبت کرده و بیشترین هزینه روستایی، با ۳۳۹ میلیون و ۵۸۸ هزار تومان، به بوشهر تعلق دارد. کمترین درآمد شهری و روستایی هر دو در سیستان‌وبلوچستان گزارش شده است: به‌ترتیب ۲۸۳ میلیون و ۱۴۳ میلیون تومان. از نظر هزینه، کمترین رقم شهری به سمنان با ۲۲۳ میلیون تومان و کمترین رقم روستایی به خراسان شمالی با ۱۵۰ میلیون تومان اختصاص دارد.

مجموع این ارقام، تصویری دوگانه از معیشت خانوارها ترسیم می‌کند: سطح درآمد و هزینه در شهرها بالاتر است، اما در شهر و روستا رشد هزینه از رشد درآمد جلو زده است. در کنار این روند، تفاوت استانی درآمدها و الگوی مالکیت مسکن نیز نشان می‌دهد که وضعیت خانوارها در سراسر کشور یکسان نیست. در هر دو گروه، رشد هزینه از رشد درآمد بیشتر بوده است. تفاوت مالکیت مسکن، اجاره‌نشینی و وسایل نقلیه نیز نشان می‌دهد شرایط زندگی خانوارها یکسان نیست. این تفاوت در استان‌ها هم دیده می‌شود.