وی که مسنترین برنده اسکار زنده بود، یکی از آخرین حلقههای ارتباطی واقعی با هالیوودی بود که مارلون براندو، الیا کازان و آلفرد هیچکاک سازنده اش بودند. این بازیگر سال ۱۹۵۵ جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن را برای بازی در فیلم مشهور «در بارانداز» دریافت کرد.
این در حالی بود که او برای نخستین بار «در بارانداز» جلوی دوربین رفته بود و کازان او را در مقابل براندو، برجستهترین بازیگر دوران قرار داد و براندو با این فیلم یکی از مهمترین اجراهای تاریخ سینما را ارائه کرد.
سپس هیچکاک او را انتخاب کرد و در فیلم «شمال از شمال غربی» (۱۹۵۹) جلوی دوربین برد. در این فیلم شخصیت ایو کندال که او خلق کرد، بامزه و بسیار باهوشتر از شخصیت کری گرانت است. طبق گزارشها، هیچکاک به او گفته بود که صدایش را پایین بیاورد و دیگر نقش دختران شیرین را بازی نکند و او یکی از بهترین بازیهایش را در فیلمهای هیچکاک ارائه کرد.
این بازیگر بعدها گفت برای بزرگ کردن بچههایش از کار کردن امتناع کرده است و از این انتخاب پشیمان هم نیست.
«خروج»، «همه سقوط میکنند»، «روسها میآیند، روسها میآیند» و «گرند پری» از دیگر فیلم های اوست.
او بعد دوباره به سینما برگشت و سال ۲۰۰۶ در نقش مارتا کنت در فیلم «بازگشت سوپرمن» برایان سینگر ظاهر شد. آخرین نقشآفرینی او در سینما در سال ۲۰۱۴ در فیلم «داستان زمستان» بود. او در سال ۲۰۱۸ در ۹۳ سالگی، در مراسم اسکار حاضر شد و یکی از گرمترین تشویقهای شب را دریافت کرد.
از آن دوران افراد زیادی باقی نماندهاند و از همان تعداد هم حالا یکی کمتر شده است. او یکی از آخرین افرادی بود که میتوانست بگوید اوضاع هالیوود در عصر طلایی اش چگونه بود.