به گزارش اقتصادنیوز، روزنامه جمهوری اسلامی نوشت:

سکوهای داخلی و فیلتر شده‌های خارجی، به کوب کار می‌کنند تا از یک مجرم، قهرمان بسازند و نهادهای مسئول جمهوری اسلامی را عدالت ستیز و ظالم معرفی کنند. این همان «به آتش کشیدن قیصریه به خاطر یک دستمال» است. اما برای برخی‌ها انگار دستمال چنان ارزشی دارد که قیصریه را بشود به آتش کشید و خاکسترش را هم به باد داد.

جالب است که اگر دیگران بگویند خط قاضی در نوشتن پرونده فلان فرد، آبی است یا مشکی، این جماعت روزگارش را سیاه می‌کنند اما امروز خود به «سیاه نمایی» تمام علیه دستگاه عدلیه و نهادهای قانونی و قوای نظام، برخاسته و لشکر «فجازی» شان را با انواع تهمت‌ها و تخریب‌ها به میدان فرستاده‌اند. انگار سنگِ قانون که به سینه می‌کوبیدند را به سر قانون و قانون گذار و مجری قانون پرتاب کرده‌اند و خشم در کلماتشان چنان می‌دود که فاصله پروفایل‌های جعلی و پلاکاردهای اجاره‌ای را یک نفس می‌پیمایند.

برای اجرای قانون بر علیه رفیق مجرم خود زمین را به آسمان می‌دوزند و به موازات آن به نهادهای قانونی می‌تازند که چرا افرادی را که تا کنون جرمی برایشان اثبات نشده وبه صرف اتهام زنی این جماعت، به داغ و درفش نمی‌گیرند. انگار زندان فقط برای دیگران است حتی اگر جرمی اثبات نشده باشد و حتی اتهامی هم مطرح نباشد اما اگر رفیقشان، جرمش هم در فرایند دقیق قضایی ثابت شد، باز هم جایش صدرِ مجلس‌ها و حقش هم قدردیدن هاست.

این ماجرا اگر هیچ خیری نداشته باشد – که دارد- همین که نقاب از چهره مدعیان قانون گرایی و تمکین به حکم قانون افتاد، خود نتیجه ارزشمندی است برای جامعه. این که روشن شد این گروه کم تعداد اما پر سر و صدا، ادعایشان هم مثل پروفایل‌هاشان جعلی است. ادبیات برخی هاشان هم جوری است که فقط باید روزی هزار بار لقمان را خدابیامرزی داد و حکمتش را ستود.

عدالت، جامعه را به قرار می‌آورد. آنچه جامعه را و مُلک و مِلت را از مدار خارج می‌کند ناروا دانستن احکامی است که در حق دیگران روا دانسته می‌شود. همین!