رسایی می‌گوید حکم صادرشده با رویه معمول همخوانی ندارد و برای اثبات حرفش سراغ پرونده‌هایی می‌رود که خودش علیه دیگران مطرح کرده است. اما این مقایسه‌ها اصل ماجرا را عوض نمی‌کند. اگر اشکالی در حکم وجود دارد، محل بحث، استدلال حقوقی و مستندات پرونده است؛ نه اینکه محکومیت را به یک روایت شخصی از «برخورد متفاوت» تبدیل کنیم.

نکته جالب‌تر اینکه رسایی هم‌زمان دو حرف متناقض می‌زند؛ از یک طرف می‌گوید «من چه کاره‌ام که به قوه قضائیه فشار بیاورم» و از طرف دیگر همان حکم را «سیاسی» و «غیرحقوقی» می‌نامد. زیر سؤال بردن رأی و نحوه صدور آن اشکالی ندارد! این همان جایی است که گلایه حقوقی کم‌کم جای خود را به مظلوم‌نمایی می‌دهد.

رسایی در ادامه برای توضیح نگاه خود به فضای سیاسی کشور، از «وفاق» میان رؤسای قوا هم سخن می‌گوید و مدعی می‌شود که در موضوعاتی مانند اجرا نشدن قانون حجاب و عفاف، تعطیلی مجلس و حتی مذاکرات، میان سران قوا نوعی توافق و هماهنگی وجود داشته است. اما حتی اگر چنین ادعاهایی محل بحث سیاسی باشد، آوردن آنها در کنار پرونده شخصی رسایی بیشتر به تغییر زمین بازی شباهت دارد؛ به جای پاسخ به یک حکم مشخص، پرونده را به مجموعه‌ای از اختلافات و گلایه‌های سیاسی پیوند می‌زند.

او حتی پای ماجرای عذرخواهی، هفته‌نامه ۹ دی، مشاوران رسانه‌ای و پرونده‌های دیگر را هم وسط می‌کشد؛ انگار هرچه حاشیه بیشتر باشد، اصل پرونده کمتر دیده می‌شود. اما ایراد دقیق حقوقی به رأی چیست و مستند آن کجاست؟

در نهایت، روایت رسایی بیش از آنکه درباره اصل حکم باشد، درباره تصویری است که می‌خواهد از خودش بسازد؛ نماینده‌ای که می‌گوید حکم را قبول دارد، اما آن را سیاسی می‌داند؛ می‌گوید قصد فشار ندارد، اما از بی‌عدالتی در حق خود می‌گوید؛ و از عذرخواهی هم گلایه دارد. این تناقض‌ها همان جایی است که یک محکومیت قضایی، آرام‌آرام به صحنه‌ای برای مظلوم‌نمایی سیاسی تبدیل می‌شود.