به گزارش اقتصادنیوز به نقل از روزنامه خراسان، دیروز در خانه شهید علی لاریجانی، خاطره‌ها هر بار گوشه‌ای از منش و شخصیت صاحب‌خانه را پیش چشم ما می‌آوردند. مردی که بیرون از این خانه، سال‌ها موضوع جنجالی ترین مباحث سیاسی بود و درون آن، تکیه‌گاه یک خانواده که همه آن ها عاشقش بودند. هرچه بیشتر از فرزند و همسرش درباره او شنیدیم، بیشتر فهمیدیم علی لاریجانی همان‌قدر که در نظام تجسم عقلانیت بود، در خانه پناه پرمهری برای همه بود.

محمدرضا پسر شهید از روزهایی گفت که تهمت‌ها امان نمی‌دادند و آبروی پدر، به موضوع رقابت رسانه‌ها تبدیل شده بود. لاریجانی در همان روزها به پسرش گفته بود: «در سیاست، نقش لولا را ایفا کردن مهم است.» تعبیر غریبی است برای مردی با آن سابقه. لولا سهمی از شکوه و عظمت در ندارد، اما وزنش را به دوش می‌کشد. میان دو سوی مخالف می‌ماند تا راه بسته نشود. نادانی رادیکال ها از دو طیف را باید به جان بخرد. چنین جایگاهی، صبر می‌خواهد و آمادگی برای آماج تهمت ها قرار گرفتن.

برای تحمل همین فشار، سفارش دیگری داشت: «دنبال آبروی خودت ندو؛ آبرو دست خداست.» حالا میان مُهری که در قم به سویش پرتاب شد و مُهر شهادتی که پای زندگی‌اش نشست، می‌توان معنای این جمله را خواند.

تلخی ماجرا همین‌جاست، پدری که سال‌ها با مهر و مراقبت، علم و تقوا را در جان فرزندانش پرورانده بود، روزی دید که نام همان فرزندان را به تهمت آلوده‌اند تا راه حذف او را از سیاست هموار کنند؛ موضوعی که باعث ورود رهبر شهید به این ماجرا شد و از همه کسانی که در این تهمت به خانواده لاریجانی نقش داشتند، خواستند که جبران کنند و با این که جبران نشد اما شهید لاریجانی نجابت بی نظیری از خودش نشان داد.

همسرش جمله‌ای گفت که این تصویر را کامل کرد. پس از شهادت پدرش، استاد مرتضی مطهری، لاریجانی برای او نقش پدر را هم ایفا کرده بود. مردی که در سیاست می‌خواست از ظرفیت همه گروه ها و جناح ها برای ایران استفاده کند و همه را زیر پر و بال خود بگیرد، در خانه نیز با مهر و مراقبت، تکیه‌گاه همسرش شده بود تا جای خالی پدر را احساس نکند. متانت لاریجانی ریشه در جان او داشت، در مسئولیتی که برای نگه‌داشتن دیگران احساس می‌کرد.

همین صبر و متانت در برخورد با مخالفانش هم پیدا بود. محمدرضا لاریجانی تعریف می‌کرد که جمعی از طلبه‌های قم، با اعتراض‌های تند، به دیدار پدرش آمده بودند. لاریجانی تندی سخنانشان را شنید، اما آرام ماند و با حوصله و استدلال به تک‌تک پرسش‌ها و شبهاتشان پاسخ داد. در پایان نیز نکته‌ای گفت که امروز هم مخاطبان زیادی دارد. لاریجانی گفته بود اگر کشوری روی دریای نفت باشد، غنی از همه منابع باشد، اما رجال سیاسی نداشته باشد، آن کشور اداره نمی‌شود و اگر کشوری هیچ نداشته باشد، اما رجال سیاسی داشته باشد، آن کشور اداره می‌شود؛ لذا از پایین کشیدن رجال سیاسی کشور خوشحال نشوید!

دیروز این هشدار، در خانه‌ای که صاحبش را از دست داده بود، بیشتر قابل لمس بود. شاید در حکمرانی خسارت های زیادی را بتوان جبران کرد اما مردی را که از رجال ملی بود؛ ایران، اول و آخر دغدغه‌هایش بود و در تمام تصمیم‌هایش خود را در محضر خدا می‌دید، چنان‌که جز رضایت خدا و وفاداری به ولیّ خدا، هیچ تحسین و ملامتی مسیرش را تعیین نمی‌کرد، نمی‌توان به‌آسانی جایگزین کرد.