به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، تالار معاملات فلزات گران‌بها بار دیگر صحنه زورآزمایی جذاب خریداران و فروشندگانی شد که چشم به واشنگتن دوخته بودند. فدرال رزرو سرانجام دست به اقدامی زد که بازارها مدت‌ها از آن هراس داشتند؛ بالا بردن دوباره هزینه استقراض دلار و هدایت نرخ وجوه فدرال به بازه 3٫75 تا 4 درصد، شوکی بود که ابتدا مثل یک موج سهمگین روی تابلوی طلا فرود آمد و نقدی‌ها را تا کف 4240 دلاری پایین کشید.

منطق اقتصادی وال‌استریت برای این ریزش کاملاً روشن بود؛ وقتی اوراق قرضه خزانه‌داری سودهای وسوسه‌انگیزتر پیشنهاد می‌دهند و دلار قد می‌کشد، طلا که دارایی فاقد بهره به شمار می‌رود، جذابیت آنی خود را در برابر دارایی‌های درآمد ثابت از دست می‌دهد.

اما عمر این عقب‌نشینی شگفت‌انگیز به‌مراتب کوتاه‌تر از چیزی بود که فعالان بازار گمان می‌کردند. طلا با بازیابی بیش از یک درصد، به‌سرعت خود را بالای 4310 دلار تثبیت کرد تا نشان دهد رفتار معامله‌گران در عصر حاضر، بازی با پدیده‌ای به نام پیش‌خور شدن وقایع است.

بخش بزرگی از اهالی بازار پیش از تصمیم، ریسک سیاست انقباضی را روی نرخ‌ها محاسبه کرده بودند؛ از سوی دیگر، افت قیمت نفت در بازارهای جهانی هرچند نشانه‌ای از آرامش تورمی است، اما با کاستن از شدت فوران تورم لجام‌گسیخته، این امیدواری را ایجاد می‌کند که فدرال رزرو شاید نیاز نداشته باشد تا ابد بر طبل گرانی پول بکوبد.

با تمام این تاب‌آوری‌های قیمتی، افق پیش روی این پناهگاه سنتی دارایی همچنان از ابرهای تیره خالی نیست. نمودار نقطه‌ای فدرال رزرو گواهی می‌دهد که اکثریت قاطع سیاست‌گذاران واشنگتن هنوز کار خود را پایان‌یافته نمی‌بینند و احتمال دست‌کم یک گام انقباضی دیگر تا پایان سال را روی میز دارند. این یعنی رالی‌های صعودی فلز زرد در میان‌مدت، هر بار با دیوار بتنی بازدهی‌های جذاب اوراق و هزینه فرصت بالای نگهداری طلا روبه‌رو خواهد شد؛ بازاری که هرچند هنوز توان ایستادگی دارد، اما برای اوج‌گیری دوباره باید نبردی نفس‌گیر با سیاست‌های سخت‌گیرانه پولی را تاب بیاورد.

انتهای پیام/