به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری تسنیم، سعید عبدالملکی، استاد دانشگاه و روان‌شناس اجتماعی در یادداشتی حضور 200 شبانه‌روزی مردم در میادین در حمایت از رزمندگان و نظام اسلامی را تبیین کرد.

در این یادداشت آمده است:

رسیدن اجتماعات شبانه ملت به نقطه نمادین و معنادار «200 شب»، فراتر از یک رویداد تقویمی، حامل یک پیام راهبردی، رفتارشناسانه و جامعه‌شناختی عمیق است. واقعه تلخ و غم‌انگیز ترور و شهادت قائد شهید امت، رویدادی بود که اتاق‌های فکر دشمن آن را نقطه‌ای برای ایجاد «انقطاع تاریخی»، فروپاشی روانی جامعه و تعمیق گسل‌های اجتماعی و براندازی طراحی کرده بودند. اما آنچه در صحنه عمل رخ داد، تولد یک «بعثت مردمی» و تجلی عینی مفهوم امت ـ امامت در بستر خیابان‌ها بود؛ حضوری خودجوش که پس از 200 شب، نشان از تبدیل هیجان اولیه به یک آگاهی پایدار و سلوک هویتی دارد.

در تحلیل ابعاد این پدیده 200 شبه، توجه به چند مؤلفه اساسی ضروری است:

1. تبدیل سوگ منفعل به سوگ کنش‌مند و مؤمنانه: در الگوهای روان‌شناسی سیاسی غربی، شوک‌های ناشی از ترور رهبران کاریزماتیک باید به یأس، انفعال یا واگرایی اجتماعی ختم شود. اما جامعه ایرانی با تکیه بر فرهنگ عاشورایی، ترومای جمعی را به موتور محرک انسجام بدل ساخت. 200 شب استمرار یعنی احساس تعلق و وفاداری به مکتب قائد شهید، به یک آیین زنده و ساختار روانی استوار تبدیل شده که با گذر زمان دچار فرسایش نمی‌شود.

2. اصالت خودجوشی و سرمایه اجتماعی انقلاب: ویژگی بارز این شب‌ها، جوشش از درون توده‌های مردم بدون نیاز به سازمان‌دهی‌های بوروکراتیک بود. این خودجوشی، مشروعیت و اعتبار اجتماعی خیره‌کننده‌ای آفرید که تمام برچسب‌های رسانه‌های معاند را بی‌اثر کرد. حضور خانواده‌ها، جوانان و اقشار مختلف ثابت کرد که پیوند عاطفی و فکری امت با آرمان‌های انقلاب، ریشه در اعماق باورهای هویتی دارد و با حذف فیزیکی شخصیت‌ها گسسته نمی‌شود.

3. پیروزی در جنگ ادراکی و شکست سناریوی آشوب: دشمن در چارچوب جنگ شناختی ـ ترکیبی خود در پی آن بود که با ترور، خلاء قدرت و وحشت جمعی بسازد تا زمینه را برای بحران‌های امنیتی و نیابتی فراهم کند. اما واقعیت میدانیِ این 200 شب، روایت‌سازی‌های جعلی فضای مجازی را به بن‌بست کشاند. وقتی خیابان نه صحنه آشوب، بلکه سنگر تجدید بیعت و اقتدار ملی شد، ابتکار عمل از دست طراحان ترور خارج گردید.

آیا حضور مردمی عامل اصلی شکست دشمن بود؟

پاسخ قطعی و راهبردی به این پرسش، «آری» است. اگرچه قدرت سخت و بازدارندگی نیروهای مسلح ستون فقرات امنیت ملی است، اما روحِ این بازدارندگی در «پشتوانه مردمی» معنا پیدا می‌کند. خون مطهر امام شهید امت، نقش کاتالیزور یک خیزش قدسی را ایفا کرد؛ جرقه‌ای که اراده‌های پراکنده را به ید واحده بدل ساخت. دشمن همواره توان سخت‌افزاری را در محاسبات خود لحاظ می‌کند، اما آنچه همواره دستگاه‌های محاسباتی جبهه استکبار را فلج کرده، همین متغیر غیرقابل سنجشِ «ایمان، غیرت و پیوند ناگسستنی ملت با ولایت» است.

شکست دشمن در دستیابی به اهداف شوم پساتِرور دقیقاً در همین نقطه رقم خورد: آن‌ها گمان می‌کردند با حذف فیزیکی قائد امت، صدای مقاومت خاموش می‌شود؛ غافل از اینکه خون شهید، گفتمان را فراگیرتر و میلیون‌ها انسان را به حاملان فعال این پیام تبدیل کرد.

کلام آخر:

دویستمین شب اجتماعات خیابانی، سند زنده پویایی انقلاب اسلامی و شکست قطعی پروژه انزوای اراده ملی است. ملت ایران نشان داد که خیابان را عرصه نمایش عزت، اقتدار و وفاداری می‌داند. این 200 شب ثبات قدم، اعلام رسمی این حقیقت است که خون قائد شهید، نه پایان یک دوران، بلکه آغاز فصلی نوین از انسجام، مقاومت و پیش‌روندگی امت اسلام است.