بخشی از این مشکلات پیش از مونتزا نیز دیده شده بود. در گرندپری هلند، تصمیم‌های استراتژیک باعث شد هر دو راننده فراری زمان از دست بدهند. در ایتالیا شرایط متفاوت بود؛ این بار رقابت مستقیم میان شارل لکلرک و لوئیس همیلتون در همان دور نخست، یکی از خودروهای فراری را به انتهای جمع مدعیان رساند.

 تصمیمی که هیچ‌کس را راضی نکرد

فراری در بخشی از مسابقه مونتزا نیز نتوانست تصمیم روشنی درباره استراتژی رانندگانش بگیرد. در نهایت تیم تصمیم گرفت لکلرک را زودتر از برنامه اولیه به پیت‌لین فرا بخواند؛ راهکاری میانه که نه برای او و نه برای همیلتون نتیجه مطلوبی نداشت.

همیلتون در رادیو نسبت به این تردید انتقاد کرد و معتقد بود تیم باید تصمیم قاطع‌تری می‌گرفت. راننده بریتانیایی البته بعداً بابت لحن تند خود عذرخواهی کرد اما اصل مشکل همچنان باقی ماند: فراری در موقعیتی که هر ثانیه اهمیت داشت، نتوانست بهترین تصمیم ممکن را اتخاذ کند.

این اتفاق در حالی رخ داد که فراری در فصل جاری به اندازه کافی از نظر سرعت خودرو عقب افتاده است و بنابراین کوچک‌ترین اشتباه استراتژیک می‌تواند فاصله با رقبای اصلی را بیشتر کند.

 درگیری همیلتون و لکلرک؛ وقتی رقابت داخلی به ضرر تیم تمام شد

بحران اصلی در همان ابتدای مسابقه شکل گرفت. همیلتون در تعیین خط پایین‌تر از لکلرک قرار گرفته بود اما در استارت از جریان هوای خودرو هم‌تیمی‌اش استفاده کرد و پیش از نخستین پیچ به لکلرک حمله کرد.

لکلرک عقب‌نشینی نکرد و در پیچ دوم تمام عرض پیست را در اختیار گرفت؛ نتیجه این شد که همیلتون از مسیر اصلی خارج و وارد منطقه شنی شد. راننده بریتانیایی در ادامه مسابقه تا رتبه دهم سقوط کرد و اگرچه توانست بخشی از این فاصله را جبران کند، در نهایت ششم شد؛ آخرین راننده در میان تیم‌های بالای جدول.

همیلتون پس از مسابقه درباره این صحنه گفت: من در پیچ دوم جلو بودم. در نقطه اوج پیچ هم جلو بودم.

از نظر قوانین، می‌توان درباره میزان فضای باقی‌مانده برای خودرو داخل بحث کرد اما داوران تصمیم گرفتند هیچ‌ یک از دو راننده را جریمه نکنند. برخوردهای دور نخست معمولاً با آزادی بیشتری بررسی می‌شوند و در این مورد نیز مسابقه بدون مجازات انضباطی ادامه یافت.

با این حال، مسئله اصلی برای فراری خود حادثه نبود؛ بلکه این پرسش مطرح شد که چرا تیم پیش از مسابقه برای چنین شرایطی برنامه مشخصی نداشت.

واسر؛ مسئول هماهنگی تیم

در مونتزا، استفاده از جریان هوای خودرو جلویی اهمیت زیادی دارد و کاملاً قابل پیش‌بینی بود که دو راننده فراری در صورت نزدیک بودن به یکدیگر برای کسب برتری تلاش کنند. به همین دلیل، انتظار می‌رفت تیم پیش از استارت درباره نحوه همکاری یا رقابت آنها دستورالعمل مشخصی داشته باشد.

فردریک واسر، مدیر تیم فراری البته از تصمیم برای معرفی یک راننده به‌ عنوان گزینه اصلی قهرمانی خودداری کرده است؛ تصمیمی که منطقی به نظر می‌رسد. نه همیلتون و نه لکلرک در شرایط فعلی مدعی جدی قهرمانی نیستند و بنابراین دلیلی وجود ندارد که یکی از آنها از همان ابتدا موظف به حمایت از دیگری باشد اما این موضوع با ضرورت مدیریت صحیح رقابت میان دو راننده تفاوت دارد. فراری می‌تواند به هر دو اجازه رقابت بدهد اما باید اطمینان حاصل کند که این رقابت به از دست رفتن امتیاز برای خود تیم منجر نمی‌شود.

مشکل فراری فقط خودرو نیست

فراری هنگام انتقال همیلتون به مارانلو یکی از جذاب‌ترین ترکیب‌های ممکن را در اختیار داشت؛ تیمی با بودجه عظیم، زیرساخت قدرتمند و دو راننده باتجربه. همیلتون و لکلرک نیز پیش از حضور در فرمول یک سابقه همکاری با واسر را داشتند اما رقابت مستقیم میان آنها نشان داد که فراری هنوز برای مدیریت چنین شرایطی کاملاً آماده نیست. زمانی که یکی از رانندگان بر دیگری برتری داشت، فضای تیم آرام‌تر بود اما با نزدیک شدن سطح عملکرد آنها، مشکلات مدیریتی بیشتر نمایان شد.

واسر زمانی به فراری آمد که هدف اصلی، بازگرداندن تیم به مسیر قهرمانی بود. با این حال، حتی اگر فراری در سال آینده خودرویی سریع‌تر بسازد، ضعف در استراتژی و نبود هماهنگی میان رانندگان به‌ طور خودکار برطرف نخواهد شد.

به همین دلیل، فشار روی مدیر فرانسوی افزایش یافته است. او در سال گذشته قرارداد جدیدی چندساله با فراری امضا کرد اما اگر این تیم در فصل 2027 نیز نتواند وارد رقابت واقعی برای قهرمانی شود، آینده واسر در مارانلو بیش از پیش زیر سؤال خواهد رفت.

فراری بیش از هر چیز به یک ساختار مدیریتی منسجم نیاز دارد؛ ساختاری که بتواند سرعت خودرو، تصمیم‌های استراتژیک و رقابت میان رانندگان را در یک مسیر واحد قرار دهد. مونتزا نشان داد که مشکل اسکودریا فقط چند دهم ثانیه در هر دور نیست؛ مشکل بزرگ‌تر، ناتوانی در استفاده از تمام ظرفیت‌هایی است که در اختیار دارد.