به گزارش اقتصادنیوز به نقل از دنیای اقتصاد، به‌رغم تمرکز گسترده جامعه‌ اطلاعاتی اسرائیل بر فناوری‌های پیشرفته، عملیات «طوفان‌الاقصی» و فرسایش اطلاعات انسانی در غزه، سرویس‌های اطلاعاتی تل‌آویو را بار دیگر به بازارزیابی وابستگی به تکنولوژی و اهمیت بازسازی شبکه‌های نفوذ انسانی سوق داده است.

بر اساس تقسیم‌بندی «یعقوب آمیدرور»، مشاور سابق امنیت داخلی اسرائیل، نفوذ اطلاعاتی عمدتاً از سه روش صورت می‌گیرد: اعزام مأمور از کشور خودی که وفاداری بالایی دارد اما با محدودیت دسترسی مواجه است؛ استخدام مأموران محلی در کشور هدف که به دلیل دسترسی مستقیم به مراکز حساس بسیار باارزش‌اند اما وفاداری آن‌ها همواره محل تردید است؛ و در نهایت ایجاد هویت محلی ساختگی برای مأموران آموزش‌دیده (مانند پرونده الی کوهن در سوریه) که ریسک بالایی دارد اما نتایج استراتژیک می‌آفریند.

به گزارش «د کریدل»، بخش مهمی از دکترین اطلاعاتی اسرائیل بر پوشش‌های تجاری و سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت استوار است. پرونده افشاشده در ترکیه طی سال ۲۰۲۶ نشان داد که موساد چگونه توانسته از طریق پوشش تجارت سنگ مرمر و قطعات صنعتی، شبکه‌ای ۱۰ ساله را برای ردگیری مخالفان و جمع‌آوری داده‌های منطقه‌ای هدایت کند. تجارت مشروع، بهانه سفر، جابه‌جایی پول و پوششی امن برای نزدیک شدن به اهداف فراهم می‌سازد؛ اما همین ابزار در صورت افشا، به باری سنگین برای مأمور تبدیل می‌شود. با این حال، مهم‌ترین واقعیت ساختاری در الگوی اطلاعاتی اسرائیل، «پذیرش انقضاپذیری و مصرفی بودن مأموران» است.

سرویس‌های اطلاعاتی تا زمانی روی یک مهره سرمایه‌گذاری می‌کنند که دسترسی و کاربرد عملیاتی داشته باشد. پس از زوال این کاربرد، مأموران محلی یا گروه‌های نیابتی به‌سرعت رها می‌شوند. استثنائاتی مانند فرار «منیر رئوفه»، خلبان عراقی با میگ-۲۱ در سال ۱۹۶۶، تنها به دلیل ارزش بی‌بدیل آن غنیمت نظامی صورت گرفت. در مقابل، فروپاشی ارتش جنوب لبنان (SLA) در سال ۲۰۰۰ و سرنوشت آوارگان فلسطینی همکاری‌کننده، گواه آشکاری بر این واقعیت است که وابستگی به سرویس اطلاعاتی اشغالگران فرجامی جز انزوا، تهدید و بی‌ثباتی ندارد؛ الگویی که امروز نیز بر گروه‌های مسلح محلی تحت حمایت اسرائیل در غزه سایه افکنده است.