در سال ۱۴۰۴ التهابات سخت و دردناکی رخ داد که به محوطه دانشگاههای سراسری کشیده شد. همان زمان باید درهای دانشگاه را به روی غیردانشگاهیان می بستیم تا از ورود و هر برخوردی، خاصه از سوی لباس شخصی‌ها که نمی‌دانیم و می‌دانیم چه کسانی‌اند، جلوگیری شود. 

آن شرایط گذشته، حالا وضع خطیری داریم. دانشگاه اگر تعطیل شود خسارت عظیم به فرهنگ و علم و تخصص و آینده ادارات و بنگاههای کاری و نیاز تخصصی زده خواهد شد. به ویژه حالا که به مدد هوش مصنوعی و سرعت تحولات علمی، برخی کشورها ممکن است از گردونه تاریخ حذف شوند و یا جا بمانند. 

از طرف دیگر نباید التهابات تازه دربگیرد و جامعه دانشگاهی از درون ضربه بخورد. هیچ توطئه و تبلیغات ضد میهن و به سود دشمن قابل تحمل نیست. لذا بهترین راه، تشکیل کمیته‌های مشترک گروههای علمی و نمایندگان دانشجویان در هر دانشکده و ابلاغ برخی خط قرمزهای میهنی و حقیقی و قانونی بویژه در وضعیت جنگی است تا ضمن حفظ حریم و احترام استاد و دانشجو و دانشگاه، امنیت محیط آموزشی نیز تأمین شود. 

اشاره کنیم به شرایط سخت محاصره اقتصادی و جنگ نامتقارن و بلکه نامتعارفی که نظیرش در تاریخ دیده نشده است. ایران چاره‌ای جز پیروزی یا گرفتن ضمانت معتبر و امتیازات ضروری برای امنیت درازمدت و رشد ضروری اقتصاد مملکت و حفظ هژمونی ایران در منطقه ندارد و هرکه جز این گفت، ساده‌اندیش یا ساده لوح است. هرچند انعطاف و مذاکره و چشم در چشم حریف شدن هم جزو همین جنگ است و وای بر آن که به دیپلمات و سیاستمدار خبیر بگوید سازشکار! چه رسد به خائن خطاب کردن، و یا ناسزا گویی و سنگ زدن!