به گزارش خبرگزاری تسنیم، فوتبال در سه دهه گذشته بیش از هر زمان دیگری به ورزشی سازمان‌یافته، فیزیکی و مبتنی بر ساختارهای تاکتیکی تبدیل شده است. حتی در سال 1994، کارلوس آلبرتو پریرا، سرمربی تیم ملی برزیل به بازیکنانش گفته بود باید فوتبال مدرن را بپذیرند و دوران «جادو و رویا» به پایان رسیده است. برزیل همان سال قهرمان جهان شد، اما فوتبال خلاق هرگز از بین نرفت.

رونالدینیو، لیونل مسی و بازیکنان دیگری مانند آنها نشان دادند که هنوز جایی برای خلاقیت، غریزه و تصمیم‌های غیرقابل پیش‌بینی در فوتبال وجود دارد. امروز یکی از تازه‌ترین نمونه‌های این نسل، رایان شرکی، هافبک فرانسوی تیم فوتبال منچسترسیتی است.

شروعی دوباره در منچسترسیتی

شرکی فصل گذشته نیز یکی از بازیکنان قابل توجه فوتبال انگلیس بود اما در همین هفته‌های آغازین فصل جدید دوباره توجه‌ها را به خود جلب کرده است. او ابتدا برابر بورنموث در نیمه دوم به میدان رفت و دو پاس گل داد تا سیتی 2 بر یک پیروز شود. در مسابقه بعدی برابر کریستال پالاس در ترکیب اصلی قرار گرفت و هر دو گل خود را به ثمر رساند؛ دیداری که با پیروزی 4 بر یک سیتی به پایان رسید.

گل دوم او نمونه‌ای از فوتبال متفاوت شرکی بود. این بازیکن سه مدافع را پشت‌سر گذاشت و سپس با ضربه‌ای نرم توپ را از کنار دروازه‌بان عبور داد.

نکته جالب اینکه ممکن بود این صحنه اصلاً رخ ندهد. شرکی پس از مسابقه گفت مربی قصد داشت در نیمه اول او را تعویض کند اما خودش از کادر فنی خواست چند دقیقه دیگر در زمین بماند. تنها چند دقیقه بعد، در دقیقه 54 با پای چپ گل زد و پنج دقیقه بعد با پای راست گل دوم را به ثمر رساند.

این دوپایی بودن در آمار او نیز دیده می‌شود. در آخرین فصل حضورش در لیگ فرانسه، شرکی 22 بار با پای چپ و 22 بار با پای راست شوت زد؛ آماری که نشان می‌دهد برای این بازیکن، پای «ضعیف» چندان معنای مشخصی ندارد.

امتیازی گواردیولا هم نمی‌تواند از آن چشم بپوشد

شرکی در دوره پپ گواردیولا از جناح راست به مرکز زمین منتقل شد و فصل گذشته در 33 مسابقه لیگ به میدان رفت. او با 1785 دقیقه حضور، نهمین بازیکن سیتی از نظر زمان بازی بود.

گواردیولا بارها درباره ویژگی متفاوت شرکی صحبت کرده است. یکی از به‌یادماندنی‌ترین نمونه‌ها زمانی بود که این بازیکن با یک پاس «رابونا» فیل فودن را صاحب موقعیت کرد؛ حرکتی غیرمعمول که حتی برای تیمی تحت هدایت گواردیولا نیز بیش از اندازه نمایشی به نظر می‌رسید.

با این حال، سرمربی اسپانیایی می‌داند که محدود کردن چنین بازیکنی می‌تواند خطرناک باشد.

گواردیولا می‌گوید؛ «شرکی یک روح آزاد است. من دوست دارم همه چیز را کنترل کنم و این را همه می‌دانند. گاهی کنار زمین واقعاً سخت می‌گذرد. وقتی او توپ را می‌گیرد و شروع به دریبل زدن می‌کند، دلم می‌خواهد فریاد بزنم: رایان، ساده‌تر بازی کن! اما اگر به او بگویم این کار را نکن، در واقع بازیکنم را نابود کرده‌ام.»

 وقتی «نمایشی بازی کردن» به سود تیم تمام می‌شود

شرکی گاهی به دلیل سبک بازی‌اش به فوتبال خیابانی تشبیه می‌شود؛ فوتبالی که در آن غریزه و خلاقیت بر دستورهای تاکتیکی اولویت دارد اما تفاوت مهم اینجاست که حرکت‌های او لزوماً به ضرر تیم تمام نمی‌شود.

در فینال جام اتحادیه انگلیس، او توپ را روی سینه کنترل کرد و سپس چند بار بدون آنکه توپ به زمین برسد، آن را با ضربه‌های کوتاه حفظ کرد. بن وایت، مدافع آرسنال در واکنش به این حرکت مرتکب خطا شد، کارت زرد گرفت و سیتی یک ضربه ایستگاهی در موقعیتی مناسب به دست آورد. 

این نوع حرکت‌ها علاوه بر تأثیر فنی، می‌تواند فشار روانی روی حریف ایجاد کند؛ فشاری که اندازه‌گیری آن در آمار رسمی دشوار است.

 فوتبالیستی که هنوز کودک درونش را حفظ کرده است

یکی از جالب‌ترین صحنه‌های شرکی در تقابل دیگری میان سیتی و آرسنال رقم خورد. در شرایطی که دو تیم در اوج رقابت برای قهرمانی بودند، در دقایق پایانی مسابقه، درگیری شدیدی میان بازیکنان شکل گرفت. بازیکنان دو تیم یکدیگر را هُل می‌دادند و درگیر بودند اما شرکی در گوشه‌ای از زمین ایستاده بود و توپ را با پا کنترل می‌کرد؛ انگار هیچ اتفاق دیگری برایش اهمیت نداشت.

همین تصویر شاید بهترین توصیف از شرکی باشد: بازیکنی که هنوز فوتبال را همان‌طور بازی می‌کند که یک کودک بازی می‌کند؛ برای لذت بردن.

در فوتبال مدرن، چنین بازیکنی همیشه به‌ سادگی در سیستم جا نمی‌گیرد اما شاید همین مسئله ارزش او را بیشتر کند. فوتبال بدون تماشاگران معنایی ندارد و هواداران دقیقاً برای دیدن بازیکنانی مانند شرکی به ورزشگاه می‌روند؛ بازیکنانی که می‌توانند کاری کنند که هیچ‌کس انتظارش را ندارد.

در دورانی که بسیاری از بازیکنان شبیه به یکدیگر بازی می‌کنند، شرکی یادآوری می‌کند که فوتبال هنوز می‌تواند غیرقابل پیش‌بینی، خلاق و سرگرم‌کننده باشد.

شاید او همیشه بهترین گزینه برای یک سیستم تاکتیکی نباشد اما فوتبال به بازیکنانی نیاز دارد که گاهی سیستم را فراموش کنند و چیزی متفاوت به نمایش بگذارند. شرکی یکی از همان بازیکنان است؛ فوتبالیستی که نمی‌توان به‌ سادگی او را در چارچوب گذاشت.

انتهای پیام/