به گزارش خبرگزاری تسنیم، چین طی دو دهه گذشته یکی از مهم‌ترین شرکای اقتصادی ونزوئلا در آمریکای لاتین بوده است. پکن میلیاردها دلار به ونزوئلا وام داده و قرار بوده بخشی از این بدهی‌ها با نفت بازپرداخت شود.
بانک‌های چین تا سال 2015 دست‌کم 60 میلیارد دلار تأمین مالی نفت‌محور برای ونزوئلا انجام داده بودند. برآوردهای گسترده‌تر، مجموع تعهدات و سرمایه‌گذاری‌های چین در این کشور را بیش از 100 میلیارد دلار می‌دانند.
تحلیلگران معتقدند ونزوئلا همچنان حداقل 10 میلیارد دلار به وام‌دهندگان چینی بدهکار است. توافق جدید نفتی میان واشنگتن و کاراکاس می‌تواند بازپرداخت این بدهی‌ها را برای چین دشوارتر کند.
بر اساس این توافق، شرکت آمریکایی قرار است در توسعه و تجاری‌سازی بخشی از ذخایر نفتی ونزوئلا نقش گسترده‌ای داشته باشد. برخی از میادین واگذارشده پیش‌تر توسط شرکت‌های چینی و روسی اداره یا برای توسعه هدف‌گذاری شده بودند.
آمریکا اعلام کرده قصد دارد تا 100 میلیارد دلار در زیرساخت‌های نفتی ونزوئلا سرمایه‌گذاری کند. این کشور حق بهره‌برداری بلندمدت از 17 میدان نفتی در مناطق ماراکایبو و اورینوکو را به دست آورده است. ذخایر اثبات‌شده این میادین حدود 65 میلیارد بشکه برآورد شده است.
افزایش نقش آمریکا در تولید و بازاریابی نفت، نفوذ چین بر صنعت نفت ونزوئلا را کاهش خواهد داد.
شرکت‌های چینی ممکن است کنترل یا دسترسی خود به پروژه‌هایی را که سال‌ها برای توسعه آنها سرمایه‌گذاری کرده‌اند، از دست بدهند.
با این حال، بدهی ونزوئلا به چین همچنان پابرجاست و تغییر بهره‌بردار میادین، این تعهدات را لغو نمی‌کند.
چین بخش بزرگی از نفت صادراتی ونزوئلا را خریداری می‌کند و پالایشگاه‌های مستقل این کشور از نفت سنگین و ارزان ونزوئلا بهره می‌برند.
نفت ونزوئلا حدود 4 تا 4.5 درصد از واردات نفت دریابرد چین را تأمین می‌کند و جایگزینی آن هزینه بیشتری خواهد داشت.
بخشی از نفت ونزوئلا نیز برای بازپرداخت بدهی‌های این کشور به چین اختصاص می‌یابد.
در نتیجه، تغییر کنترل میادین می‌تواند هم بازپرداخت وام‌های چین و هم دسترسی پالایشگران این کشور به نفت ارزان را تحت فشار قرار دهد.
در مجموع، توافق جدید می‌تواند برای پکن پیامدهای مالی، تجاری و ژئوپلیتیکی داشته باشد و نفوذ آمریکا را در صنعت نفت ونزوئلا افزایش دهد.