به گزارش خبرگزاری تسنیم، دربی تهران این بار در اصفهان برگزار شد؛ مسابقه‌ای که دو تیم برخلاف بسیاری از بازی‌های گذشته، با ترس از شکست وارد زمین نشدند. نتیجه‌اش هم یک بازی پرهیجان و تماشایی بود؛ مسابقه‌ای که فارغ از نتیجه، از نظر فنی نکات زیادی داشت. در فوتبال ایران، برای ادامه فصل و ایجاد شور و نشاط در لیگ، به چنین مسابقاتی نیاز داریم؛ بازی‌هایی که دو تیم به جای محافظه‌کاری، با ایده وارد زمین شوند و برای بردن تلاش کنند.

پشت این هیجان اما چند نکته تاکتیکی مهم وجود داشت که نشان می‌داد هر دو کادر فنی برای این مسابقه برنامه مشخصی داشته‌اند. یکی از نکات جالب دریافت اولین گل استقلال بعد از 4 دیدار اولیه بود که البته هنر بازگشت به بازی را هم داشت و بازی رو به تساوی کشاند.

پرسپولیس و سلاح همیشگی؛ انفجار علیپور و بیفوما

یکی از ایده‌های اصلی پرسپولیس، استفاده از سرعت و توان انفجاری علی علیپور و تیوی بیفوما بود؛ بازیکنانی که قرار بود با حمله به فضای پشت مدافعان استقلال، ساختار دفاعی این تیم را به عقب ببرند. علیپور در همان نیمه اول صاحب موقعیتی شد که می‌توانست مسیر بازی را تغییر دهد، اما از دست رفتن این فرصت، در ادامه مسابقه به یک فشار ذهنی برای مهاجم پرسپولیس تبدیل شد. از آن لحظه به بعد، به نظر می‌رسید سایه آن موقعیت از روی بازی علیپور کنار نمی‌رود؛ فشاری که با دبل شدن او بیشتر هم شد.

بیفوما اما فقط یک بازیکن برای حمله به فضای پشت دفاع نبود. یکی از نکات مهم دیدار او، آزادی عملش هنگام بازپس‌گیری توپ بود. بیفوما در لحظاتی که پرسپولیس توپ را از استقلال پس می‌گرفت، آزادتر حرکت می‌کرد و همین موضوع در سازمان دفاعی استقلال اختلال ایجاد می‌کرد. حمایت هافبک‌هایی مثل پورعلی و خدابنده‌لو هم باعث می‌شد این آزادی عمل بیفوما اثرگذاری بیشتری داشته باشد.

نبرد میانه میدان؛ پرسپولیس چگونه بازی عمودی استقلال را گرفت؟

یکی از مهم‌ترین اتفاقات تاکتیکی مسابقه، تلاش پرسپولیس برای از بین بردن بازی عمودی استقلال بود. استقلال برای رسیدن سریع به یک‌سوم هجومی، علاقه زیادی داشت توپ را از میانه میدان به خطوط جلو منتقل کند اما هافبک‌های پرسپولیس تلاش کردند ارتباط این خطوط را قطع کنند و اجازه ندهند استقلال با پاس‌های عمودی، سریع از خط میانی عبور کند.

در همین راستا، محبی هم نسبت به بیفوما جمع‌تر بازی می‌کرد تا پرسپولیس در جنگ میانه میدان نفر کم نداشته باشد. این موضوع اهمیت زیادی داشت؛ چرا که استقلال با حضور بازیکنانی مثل رزاقی‌نیا و قلی‌زاده، در مرکز زمین به دنبال برتری عددی و ایجاد مسیر برای انتقال سریع توپ بود. در واقع، پرسپولیس فقط به دنبال دفاع کردن نبود؛ هدفش این بود که استقلال را از مسیر اصلی حمله‌اش خارج کند.

استقلال؛ همان نقشه همیشگی با یک سلاح متفاوت

استقلال هم با ایده‌های مشخص خودش وارد زمین شد. یکی از مهم‌ترین آن‌ها استفاده از آسانی به عنوان وینگر اینورتر بود؛ بازیکنی که از کناره‌ها به داخل می‌زد و با قرار گرفتن در مناطق مرکزی، هم به گردش توپ کمک می‌کرد و هم می‌توانست خودش را به منطقه خطر برساند. گل آسانی نیز نشان داد این ایده تا چه اندازه می‌تواند برای استقلال کارآمد باشد.شاید مهم‌تر از این، سلاح پنهان استقلال بود؛ سعید سحرخیزان.

به نظر می‌رسید کادر فنی پرسپولیس به خوبی این موضوع را شناسایی کرده بود و برای مهار او برنامه داشت. بسیاری از حرکات استقلال در فاز هجومی از حرکت بدون توپ سحرخیزان در خط حمله شکل می‌گرفت؛ او با جابه‌جایی‌هایش مدافعان را از موقعیت خارج می‌کرد و برای بازیکنان پشت سر خود فضا می‌ساخت.

به همین دلیل، محدود کردن سحرخیزان فقط به معنای مهار یک مهاجم نبود؛ پرسپولیس در واقع تلاش می‌کرد یکی از پایه‌های اصلی طراحی حمله استقلال را از بین ببرد.

سمت راست استقلال؛ جایی برای ساختن موقعیت

استقلال همچنان بخش مهمی از حملات خود را از سمت راست دنبال می‌کرد. روند حرکتی در این جناح، بازی عمودی و اضافه شدن قلی‌زاده، یکی از راه‌هایی بود که استقلال برای شکستن خطوط پرسپولیس در نظر داشت. این مدل حمله زمانی خطرناک‌تر می‌شد که استقلال می‌توانست توپ را سریع از عقب به کناره برساند و سپس با اضافه شدن بازیکنان، مدافعان پرسپولیس را مجبور به تصمیم‌گیری کند. با این حال، پرسپولیس در بسیاری از دقایق توانست این مسیر را محدود کند و اجازه ندهد استقلال به شکل مداوم از همان کانال به موقعیت برسد.

 پرسپولیس؛ رکب بازی به استقلال

پرسپولیس که در ایده اولیه به دنبال سرعت در خط حمله خود بود در زمین خود با عمق دادن به دفاع خود و داشتن یک خط دفاع نزدیک به هافبک‌ها راه‌های نفود را به استقلال بسته بود و اتفاقا از ایده استقلالی‌ها ضد خودشان استفاده می‌کرد. پرسپولیسی‌ها برای رسیدن به دروازه حریف در زمان بازپس‌گیری توپ در عمق و بازی طولی را در دستور کار قرار می‌دادند و با استفاده از فضای ایحاد شده در بین خطوط استقلال و البته پشت دفاع حریف مترصد ایجاد موقعیت بودند که در دقایقی هم موفق عمل کردند. عمده مشکل پرسپولیس در این فصل نداشتن ریتم در کل دقایق بازی است که در بعضب مواقع کوبنده و در پاره‌ای موارد کاملاً منفعل عمل می‌کند.

10 دقیقه‌ای که پرسپولیس بازی را به استقلال هدیه داد

یکی از عجیب‌ترین بخش‌های مسابقه، دقایق بعد از گل پرسپولیس بود. پرسپولیس ناگهان از تیمی که قصد کنترل بازی را داشت، به تیمی منفعل تبدیل شد. انگار تصمیم گرفته بود بازی را به استقلال واگذار و فقط از دروازه‌اش دفاع کند. مشکل اینجا بود که دفاع کردن صرفاً با دور کردن توپ، دفاع واقعی نیست. وقتی یک تیم دائماً توپ را زیر فشار دور می‌کند، بدون اینکه بعد از دفع توپ بتواند دوباره مالکیت را به دست بیاورد، عملاً خودش را وارد یک چرخه فرسایشی می‌کند: دفاع، دفع توپ، بازگشت دوباره حریف و دفاع مجدد.

در آن حدود 10 دقیقه، دقیقاً همین اتفاق برای پرسپولیس رخ داد. استقلال توپ را دوباره به دست می‌آورد، حمله را از سر می‌گرفت و پرسپولیس دوباره مجبور به عقب‌نشینی می‌شد. برخورد توپ به تیر دروازه هم نشان داد که این رویکرد تا چه اندازه برای پرسپولیس خطرناک بوده است. اگر قرار باشد یک تیم فقط توپ را دور کند، دیر یا زود باید دوباره برای پس گرفتن آن بدود؛ و وقتی توپ دائماً در اختیار حریف است، فشار روی ساختار دفاعی بیشتر و بیشتر می‌شود.در نهایت، استقلال از همین فشار استفاده کرد و به گل رسید.

تغییر مهم استقلال؛ ورود محمد اسلامی و بازی بین خطوط

یکی از جذاب‌ترین تغییرات تاکتیکی مسابقه، واکنش استقلال به فشردگی دفاع پرسپولیس بود. وقتی پرسپولیس خطوط خود را فشرده‌تر کرد و فضای عمق را بست، استقلال تلاش کرد رابطه خود را با محمد اسلامی، بازیکن بین خطوط، تغییر دهد. اسلامی توانست در مناطقی قرار بگیرد که بین خطوط پرسپولیس فاصله ایجاد می‌شد و با دریافت توپ، ریتم حمله استقلال را تغییر دهد. نکته مهم اینجاست که تأثیر او فقط در حضورش نبود؛ بلکه کیفیت تصمیم‌گیری‌اش در اولین لمس توپ اهمیت داشت. در همان اولین لمس توانست پایه‌گذار یک حمله خطرناک و در نهایت گل استقلال شود. این دقیقاً همان چیزی است که از یک بازیکن بین خطوط انتظار می‌رود: دریافت در فضای مناسب، چرخش سریع و تبدیل یک مالکیت ساده به یک موقعیت هجومی.

تعویض‌های پرسپولیس؛ تغییراتی که کمتر اثر گذاشت

پرسپولیس هم برای تغییر روند بازی دست به تغییر زد و حضور بازیکنانی مثل ارونوف و عمری را برای افزایش کیفیت فاز هجومی دنبال کرد اما در مقایسه با تغییراتی که استقلال در جریان بازی ایجاد کرد، تعویض‌های پرسپولیس تأثیر کمتری بر ساختار مسابقه گذاشت. مسئله فقط عملکرد فردی بازیکنان نبود؛ مهم این بود که آیا ورود آنها توانست شکل حمله پرسپولیس را تغییر دهد یا نه. در این بخش، استقلال واکنش تاکتیکی مؤثرتری نسبت به شرایط بازی نشان داد.

دقیقه 70؛ جایی که انرژی استقلال تمام شد

در نیمه دوم یک اتفاق مهم دیگر رخ داد؛ از حوالی دقیقه 70، استقلال از نظر بدنی افت محسوسی داشت. شدت پرس و دوندگی اولیه کاهش پیدا کرد و فاصله خطوط استقلال بیشتر شد. طبیعی است که برای چنین افتی نمی‌توان تنها یک دلیل قطعی عنوان کرد، اما برنامه فشرده مسابقات و شرایط سفر استقلال، از جمله مسیر بازگشت از اهواز به تهران و سپس حضور در اصفهان، می‌تواند یکی از عوامل کاهش زمان ریکاوری این تیم باشد.

در طرف مقابل، پرسپولیس از شرایط ریکاوری بهتری برخوردار بود و همین موضوع در دقایق پایانی می‌توانست روی کیفیت دو تیم اثر بگذارد. در چنین مسابقاتی، وقتی کیفیت تاکتیکی دو تیم به هم نزدیک می‌شود، در نهایت جزئیاتی مثل آمادگی بدنی، کیفیت تعویض‌ها و توان حفظ تمرکز در 20 دقیقه پایانی می‌تواند تعیین‌کننده باشد.

یک دربی که فقط در جدول خلاصه نمی‌شود

این مسابقه را نمی‌توان فقط با تعداد گل‌ها یا نتیجه نهایی قضاوت کرد. چیزی که این دربی را جذاب کرد، جسارت دو تیم در اجرای ایده‌هایشان بود. پرسپولیس تلاش کرد با سرعت علیپور و بیفوما، فشردگی میانه میدان و کنترل بازی عمودی استقلال، جریان مسابقه را به نفع خودش تغییر دهد. استقلال هم با بازی اینورتری آسانی، حملات از سمت راست، حرکت‌های بدون توپ سحرخیزان و سپس استفاده از بازیکنی مثل محمد اسلامی بین خطوط، راه‌های مختلفی برای شکستن ساختار پرسپولیس امتحان کرد.

در نهایت، شاید مهم‌ترین درس این بازی این باشد که در فوتبال مدرن، بعد از به ثمر رسیدن گل، نحوه مدیریت بازی به اندازه خود گل اهمیت دارد. پرسپولیس در مقطعی بعد از گل، بیش از اندازه عقب نشست و استقلال توانست از این انفعال استفاده کند. استقلال هم در ادامه، تحت تأثیر افت بدنی و فشار بازی قرار گرفت.این همان چیزی است که یک دربی را از یک بازی معمولی جدا می‌کند؛ مجموعه‌ای از تصمیم‌های تاکتیکی، واکنش‌های لحظه‌ای، مدیریت انرژی و البته اشتباهاتی که گاهی سرنوشت مسابقه را تغییر می‌دهند.

دربی اصفهان نشان داد که فوتبال ایران هنوز برای زنده ماندن هیجان و جذابیتش، به بازی‌هایی از این جنس نیاز دارد؛ بازی‌هایی که در آن دو تیم فقط برای نباختن وارد زمین نمی‌شوند، بلکه برای بردن، ایده دارند.

انتهای پیام/