به گزارش خبرنگاراقتصادی خبرگزاری تسنیم, در پی ناترازی شدید انرژی و قطعی‌های گسترده برق در واحدهای صنعتی، بحث جابه‌جایی روز تعطیل هفتگی برای حفظ جریان تولید در دستور کار شورای عالی کار قرار گرفت. در حالی که برخی پیشنهادهای عملی برای بهره‌برداری از روز جمعه مطرح شده، فعالان صنفی هشدار می‌دهند که هیچ‌گونه توافقی نباید منجر به حذف «فوق‌العاده قانونی40 درصدی» کارگران در این روز شود.

تلاش برای نجات تولید از بن‌بست ناترازی انرژی

با توجه به بحران برق در روزهای کاری هفته که منجر به تعطیلی ناخواسته بسیاری از واحدهای صنعتی شده است، در جلسه مورخ اول شهریور1405 شورای عالی کار، موضوع جابه‌جایی روز تعطیلی یک روز در هفته (به جای جمعه) مطرح شد. هدف از این اقدام، بهره‌برداری از ظرفیت کاری روز جمعه برای جبران روزهایی است که تولید به دلیل قطعی برق متوقف شده است. این تصمیم در راستای حمایت از واحدهای صنعتی مستقر و غیرمستقر در شهرک‌های صنعتی اتخاذ شده تا از توقف زنجیره تولید و تضرر متقابل کارگر و کارفرما جلوگیری شود.

قانون در برابر ضرورت؛ تکلیف فوق‌العاده 40درصدی

اولیا علی‌بیگی، رئیس کانون عالی شوراهای اسلامی کار کشور،  صراحتاً اعلام کرد که جابه‌جایی روز تعطیل نباید به بهانه‌ای برای نادیده گرفتن حقوق قانونی کارگران تبدیل شود.

وی با تأکید بر صراحت قانون کار، اظهار داشت: پرداخت فوق‌العاده 40درصدی کار در روز جمعه به دلیل صراحت قانون، به هیچ وجه قابل حذف نیست.
به گفته علی‌بیگی، از منظر قانونی، جمعه روز تعطیل رسمی هفتگی است و هرگونه حضور در محل کار در این روز، مستلزم پرداخت مزایای قانونی است.  وزارت کار به عنوان مجری قانون، نمی‌تواند بدون لحاظ کردن این فوق‌العاده، جمعه را روز کاری عادی تلقی کند.

پیمان جمعی و توافق درون‌کارگاهی

به گزارش تسنیم, در پاسخ به این پرسش که چگونه می‌توان میان «تسهیل تولید» و «رعایت قانون» توازن ایجاد کرد، رئیس کانون عالی شوراهای اسلامی کار پیشنهاد داد که این جابه‌جایی در قالب «پیمان جمعی» یا «توافقات درون‌کارگاهی» صورت گیرد.

وی معتقد است: اگر تولید در مقاطعی به کمک و همراهی نیاز داشته باشد، باید از ابزارهای قانونی مانند تبصره یک ماده 42قانون کار استفاده کرد تا هم تولید رونق یابد و هم حقوق کارگران حفظ شود.

علی‌بیگی افزود: به نفع کارگر و کارفرما است که در قالب پیمان جمعی همکاری کنند تا شاهد تعطیلی دو یا سه روز در هفته در هر کارگاه نباشیم. وقتی تولید جاری باشد، کارفرما قادر به پرداخت حقوق و رفاهیات کارگران خواهد بود و در نهایت خود کارگر نیز منتفع می‌شود.

بنابر این گزارش, در جمع‌بندی این رویکرد، تأکید شده است که اگرچه همراهی کارگران در شرایط بحرانی انرژی برای نجات تولید ضروری است، اما این همکاری نباید به قیمت پذیرش دستمزدهای پایین یا حذف مزایای قانونی باشد.

بنابراین، هرگونه جابه‌جایی در روزهای کاری باید با دو شرط اساسی همراه باشد:1. توافق کتبی و قانونی از طریق پیمان جمعی.2. تعهد قطعی کارفرمایان به پرداخت فوق‌العاده 40درصدی طبق مقررات.

انتهای پیام/