به گزارش خبرگزاری تسنیم، استقلال با تساوی بدون گل در اهواز از دیدار با فولاد خارج شد تا برای چهارمین بازی پیاپی بدون گل خورده زمین را ترک کند. استقلال در نبردی که در میانه میدان شکل گرفت یک امتیاز از هوای گرم اهواز کسب کرد؛ تساوی که در آن جزئیات، تصویر بزرگ را ساختند.

آنچه در این دیدار بیش از هر چیز جلب توجه می‌کرد، تغییر رفتار استقلال در جریان مسابقه و تلاش این تیم برای کنترل میانه میدان، ایجاد برتری عددی در فاز هجومی و حفظ تعادل پس از از دست دادن توپ بود؛ مسائلی که در دو نیمه شکل متفاوتی به خود گرفتند.

استقلال در نیمه نخست تلاش داشت بازی را با استفاده از عرض زمین و اضافه شدن نفرات از کناره‌ها پیش ببرد. حضور بازیکنانی مانند حردانی و آسانی در سمت راست، به آبی‌ها این امکان را می‌داد که در زمان مالکیت، زمین را عریض و فولاد را مجبور به عقب‌نشینی یا جابجایی کنند. با این حال، مشکل استقلال در بخش‌هایی از نیمه اول این بود که مالکیت همیشه به معنای کنترل بازی نبود.

فولاد برخلاف برخی حریفان استقلال، در میانه میدان عقب ننشست و اجازه نداد آبی‌پوشان به سادگی برتری عددی خود را در مرکز زمین ایجاد کنند. فشار فولاد روی بازیکنان میانی استقلال باعث شد گردش توپ در بعضی مقاطع با سرعت مورد انتظار انجام نشود و استقلال برای رسیدن به یک‌سوم هجومی، به استفاده بیشتر از کناره‌ها و جابه‌جایی بازیکنان نیاز داشته باشد.

فولادی‌ها در اولین مرحله برای از کار انداختن استقلال به جای درگیر شدن با این بازیکن در جریان بازی سعی در از بین بردن مسیرهای دسترسی پاس از مناطق مختلف خصوصا راست زمین استقلال با این بازیکن را داشتند. آنها به خصوص در نیمه اول موفق بودند و در نیمه دوم هم تغییرات تاکتیکی خود استقلال در جریان بازی این بازیکن را تا حدودی از دروازه فولاد دور کرد تا زهر استقلال تا حدودی گرفته شود. در چنین شرایطی، نقش اسماعیل قلی‌زاده اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. قلی‌زاده برای استقلال فقط یک بازیکن هجومی نیست؛ ارزش او در این است که می‌تواند میان خط میانی و حمله ارتباط ایجاد کند. او با عقب آمدن، به پرس تیم کمک می‌کند و در زمان مالکیت نیز با حرکت رو به جلو، تعداد نفرات استقلال را در مناطق هجومی افزایش می‌دهد.

یکی از نکات مهم در این ساختار، ارتباط قلی‌زاده با رزاقی‌نیا بود. این دو بازیکن با جابجایی و نزدیک شدن به یکدیگر، تلاش می‌کردند فاصله میان خط میانی و خط حمله را کاهش دهند. به این ترتیب استقلال می‌توانست بدون از دست دادن کامل تعادل خود، نفرات بیشتری را وارد فاز هجومی کند. این مسئله به‌خصوص زمانی اهمیت پیدا می‌کند که استقلال توپ را از دست می‌دهد. تیمی که قصد دارد با نفرات زیاد حمله کند، اگر فاصله خطوطش زیاد شود، در زمان انتقال منفی آسیب‌پذیر خواهد شد. بنابراین مشارکت قلی‌زاده در پرس و حضور رزاقی‌نیا در پوشش فضای میانی، بخشی از تلاش استقلال برای جلوگیری از همین اتفاق بود.

نیمه دوم؛ تغییر در ریتم و کنترل بیشتر

استقلال در نیمه دوم در بخش‌هایی از بازی توانست کنترل بیشتری روی جریان مسابقه داشته باشد. تفاوت اصلی فقط در میزان مالکیت توپ نبود، بلکه در نحوه استفاده از مالکیت دیده می‌شد. آبی‌ها تلاش کردند توپ را با حوصله بیشتری به گردش درآورند چراکه بازیکنان فولاد راه حملات سریع را برای آنها بسته بودند، بنابراین استقلال سعی می‌کرد با جابجایی نفرات، خطوط دفاعی فولاد را از شکل اولیه خارج کند. در این میان، حفظ میانه میدان اهمیت ویژه‌ای داشت. استقلال اگر مرکز زمین را در اختیار داشته باشد، می‌تواند هم مسیر پاس به مهاجمان را بهتر فراهم و هم هنگام از دست دادن توپ، سریع‌تر پرس را آغاز کند.

حردانی و آسانی در این ساختار تنها وظیفه دفاع از کناره‌ها را برعهده نداشتند. پیشروی آنها می‌توانست فولاد را به عقب ببرد و فضای بیشتری در اختیار بازیکنان میانی و هجومی استقلال قرار دهد. نکته مهم اما این بود که این پیشروی باید با پوشش مناسب در مرکز زمین همراه می‌شد؛ چرا که هرچه مدافعان کناری بالاتر می‌روند، اهمیت تعادل هافبک‌ها و بازیکنان نزدیک به آنها بیشتر می‌شود. از همین زاویه می‌توان اهمیت رزاقی‌نیا را نیز بهتر درک کرد. حضور او در میانه میدان کمک می‌کرد استقلال در زمان اضافه شدن مدافعان کناری، یک پشتوانه برای گردش توپ و پوشش فضای مرکزی داشته باشد.

فولاد جنگ میانه زمین را واگذار نکرد

یکی از مهم‌ترین نکات این مسابقه همین‌ جاست؛ فولاد برخلاف بعضی از تیم‌هایی که استقلال در بازی‌های قبلی مقابل آنها توانسته بود مرکز زمین را در اختیار بگیرد، این بار در نبرد میانه میدان ایستادگی کرد. فولاد تلاش کرد فضای بازیسازی استقلال را محدود کند و اجازه ندهد آبی‌ها با پاس‌های متوالی در مرکز زمین، ریتم مسابقه را کاملاً در اختیار بگیرند. همین موضوع باعث شد استقلال برای رسیدن به موقعیت، مجبور به تغییر مسیر حملات و استفاده بیشتر از کناره‌ها شود.

به همین دلیل، عملکرد بازیکنان کناری و همچنین بازیکنانی مانند قلی‌زاده اهمیت بیشتری پیدا کرد. وقتی مسیر مستقیم از مرکز زمین بسته می‌شود، تیم باید با جابجایی، حرکت بدون توپ و ایجاد برتری عددی در یک منطقه، ساختار حریف را از هم باز کند. قلی‌زاده دقیقاً در چنین شرایطی می‌تواند برای استقلال بازیکنی تعیین‌کننده باشد؛ بازیکنی که با تغییر موقعیت خود، هم به خط حمله اضافه می‌شود و هم در زمان نیاز به میانه میدان برمی‌گردد.

مسئله استقلال؛ فقط مالکیت نیست

یکی از نکات قابل توجه استقلال در این مسابقه این بود که بحث اصلی را نباید صرفاً به مالکیت توپ محدود کرد. فوتبال مدرن فقط درباره اینکه کدام تیم توپ بیشتری دارد نیست؛ مسئله مهم‌تر این است که تیم با توپ چه می‌کند و بدون توپ چگونه واکنش نشان می‌دهد. استقلال زمانی می‌تواند از بازیکنان تکنیکی و هجومی خود بیشترین بهره را ببرد که فاصله خطوطش کم باشد، بازیکنان نزدیک به یکدیگر حرکت کنند و بعد از لو دادن توپ، واکنش سریع داشته باشند.

در این چارچوب، قلی‌زاده، رزاقی‌نیا، حردانی و آسانی و حتی گودرزی در جناح چپ استقلال هر کدام بخشی از یک پازل بزرگ‌تر هستند. یکی با حرکت بین خطوط و اضافه شدن به حمله تأثیر می‌گذارد، دیگری تعادل مرکز زمین را حفظ می‌کند و بازیکنان کناری نیز با پیشروی و ایجاد عرض، به باز شدن فضای بازی کمک می‌کنند. بنابراین تحلیل عملکرد استقلال مقابل فولاد را باید در همین ارتباط‌ها جست‌وجو کرد؛ نه صرفاً در عملکرد انفرادی یک بازیکن.

استقلال برای ادامه فصل به همین جزئیات نیاز دارد

دیدار با فولاد یک نکته مهم را برای استقلال روشن کرد: این تیم اگر می‌خواهد در مسابقات بزرگ و مقابل حریفانی که مرکز زمین را به راحتی واگذار نمی‌کنند، برتری خود را حفظ کند، باید راه‌های بیشتری برای ایجاد برتری در میانه میدان داشته باشد. اسماعیل قلی‌زاده در این میان یکی از مهره‌های مهم استقلال است؛ بازیکنی که می‌تواند با حرکت میان خطوط، اضافه شدن به حمله و مشارکت در پرس، به تیم کمک کرده تا بین فاز دفاعی و هجومی ارتباط بهتری ایجاد کند.

در کنار او، رزاقی‌نیا، حردانی و آسانی نیز زمانی بیشترین تأثیر را خواهند داشت که در قالب یک ساختار هماهنگ بازی کنند. شاید مهم‌ترین برداشت از بازی استقلال و فولاد همین باشد؛ اینکه برتری در فوتبال الزاماً از یک حرکت بزرگ یا یک ستاره به وجود نمی‌آید. گاهی مجموعه‌ای از جزئیات کوچک -حفظ میانه میدان، حرکت بدون توپ، اضافه شدن مدافعان کناری، پوشش فضای مرکزی و پرس بلافاصله پس از دست رفتن توپ- تصویر بزرگ یک تیم را می‌سازد.

فولاد نشان داد که می‌توان استقلال را در میانه میدان به چالش کشید، اما استقلال هم نشان داد که برای عبور از چنین بازی‌هایی، ابزارهایی در اختیار دارد که اگر هماهنگ‌تر و منسجم‌تر مورد استفاده قرار بگیرند، می‌توانند شکل بازی این تیم را در طول فصل تغییر دهند.

نویسنده: امیر کریمی

انتهای پیام/