به گزارش اقتصادنیوز به نقل از جماران، علی نیکزاد نائب رئیس اول مجلس و نماینده مردم اردبیل در مجلس درباره ادعای آمریکا درباره محاصره اقتصادی ایران به‌رغم همسایگی ایران با ۱۵ کشور گفت: ادعای بی‌سابقه بودن تحریم‌ها بیش از آنکه واقعیت میدانی را توصیف کند، بخشی از عملیات روانی دشمن علیه ایران است. کشوری با ۱۵ همسایه، دسترسی به آب‌های آزاد، موقعیت راهبردی در خلیج فارس و دریای عمان و ارتباط با شرق و غرب آسیا را نمی‌توان به‌سادگی منزوی کرد.

وی ادامه داد: ایران در چهار دهه گذشته نیز شدیدترین تحریم‌ها را تجربه کرده و هر بار مسیرهای جدیدی برای تجارت و همکاری پیدا کرده است. البته ما می‌دانیم تحریم‌ها فشار اقتصادی هم ایجاد می‌کند و ما منکر دشواری‌های آن نیستیم؛ اما تفاوت بزرگی میان فشار و فلج‌کردن وجود دارد.

نیکزاد یادآور شد: دشمن می‌خواهد با بزرگ‌نمایی دامنه تحریم‌ها، این تصور را ایجاد کند که ایران هیچ راهی جز تسلیم ندارد؛ در حالی که ظرفیت‌های منطقه‌ای، اقتصادی و ژئوپلیتیکی کشور و روابط آن با همسایگان و قدرت‌های آسیایی، امکان خنثی‌سازی بخش قابل توجهی از این فشار را فراهم می‌کند. بنابراین، این ادعا را باید همزمان فشار اقتصادی و جنگ روانی برای بزرگ‌نمایی قدرت تحریم‌کننده دانست.

نائب رئیس مجلس درباره نقش رویکرد وفاق دولت پزشکیان در مدیریت دو سال پرچالش گذشته هم گفت: قطعا رویکرد دولت تلاش برای مدیریت کشور بوده است. ایران در شرایطی با فشارهای اقتصادی، دو جنگ و مجموعه‌ای از تهدیدهای امنیتی مواجه شد که هر شکاف داخلی می‌توانست هزینه‌های خارجی بحران را چند برابر کند. وفاق به این معنا بود که در مسائل اساسی کشور، اختلافات سیاسی به تقابل فرسایشی تبدیل نشود و همه جریان‌ها اصل حفظ منافع ملی، تمامیت ارضی و اقتدار ایران را بر رقابت‌های جناحی مقدم بدانند.

وی بیان کرد: اینکه کشور در چنین شرایطی توانست ساختارهای خود را حفظ کند و با وجود فشارهای سنگین، تصمیم‌گیری و اداره امور ادامه پیدا کند، نشان داد سرمایه اصلی ایران فقط امکانات مادی نیست، بلکه ظرفیت اجتماعی و سیاسی آن برای ایستادگی در شرایط دشوار نیز هست.

نماینده مردم اردبیل در مجلس شورای اسلامی تصریح کرد: از این منظر، پیام این دو سال برای جهان این بود که فشار خارجی لزوماً به فروپاشی یا انفعال ایران منجر نمی‌شود. هرچه اختلافات در چارچوب منافع ملی مدیریت شود، محاسبات طرف مقابل نیز ناگزیر تغییر خواهد کرد؛ زیرا درمی‌یابد که با کشوری مواجه است که در شرایط بحران، ظرفیت حفظ انسجام و بازسازی قدرت خود را دارد.

باید میان توان ادامه جنگ و مصلحت ادامه آن تفاوت گذاشت/ جنگ فی نفسه هدف نیست

نیکزاد درباره عملکرد دولت در زمینه مدیریت بازار، تامین به موقع و به اندازه کالاهای اساسی، استمرار تامین انرژی و همچنین پشتیبانی لجستیکی از نیروهای نظامی و انتظامی، گفت: معتقدم دولت در یکی از سخت‌ترین مقاطع کشور، در حوزه‌های حیاتی عملکرد قابل قبولی از خود نشان داد. دشمن تلاش کرد با فشار اقتصادی و ایجاد اختلال در زنجیره تأمین، زندگی مردم را تحت تأثیر قرار دهد، اما با تدابیر انجام‌شده، تأمین کالاهای اساسی، سوخت و انرژی استمرار پیدا کرد و اجازه داده نشد کشور در حوزه‌های حیاتی دچار خلأ و بی‌ثباتی شود. این مسئله در شرایطی اتفاق افتاد که کشور همزمان با تهدیدهای امنیتی و فشارهای اقتصادی سنگینی مواجه بود.

نائب رئیس مجلس شورای اسلامی یادآور شد: در حوزه پشتیبانی از نیروهای مسلح و انتظامی نیز باید گفت دستگاه اجرایی کشور خود را موظف به تأمین نیازهای ضروری کشور و پشتیبانی از مجموعه‌های دفاعی و امنیتی می‌دانست و این هماهنگی در شرایط بحران حفظ شد. البته ما مشکلات اقتصادی و فشار معیشتی بر مردم را انکار نمی‌کنیم؛ اما باید میان وجود مشکل و شکست در مدیریت بحران تفاوت قائل شد.

وی افزود: به اعتقاد من، مهم‌ترین دستاورد این دوره این بود که دشمن نتوانست فشار خارجی را به فروپاشی مدیریت داخلی یا اختلال در ارکان حیاتی کشور تبدیل کند.

نیکزاد در پاسخ به اینکه تا چه زمانی می توانیم به جنگ ادامه بدیم؟ و از این گفته رئیس‌جمهور که «بهتر است امروز که در قدرت و عزت هستیم و تمام دنیا به پیروزی ما اذعان دارند جنگ را پایان دهیم» چه ارزیابی دارید؟ گفت:

باید میان توان ادامه جنگ و مصلحت ادامه جنگ تفاوت گذاشت. کشور ممکن است توان مقاومت بیشتری داشته باشد، اما جنگ فی‌نفسه هدف نیست؛ هدف، تأمین امنیت و منافع ملی است.

نائب رئیس اول مجلس اضافه کرد: ملاک صلح، خستگی از جنگ یا فشار اقتصادی نیست؛ دستاوردی است که از پایان آن به دست می‌آوریم. اگر پایان جنگ به تثبیت امنیت، رفع فشارهای اقتصادی، حفظ منافع ملی و ثبت یک نتیجه روشن از مقاومت منجر شود، باید از آن استقبال کرد؛ اما اگر دشمن بخواهد از مذاکره برای بازسازی توان خود و تحمیل شروط جدید استفاده کند، طبیعتاً نباید ساده‌اندیش بود. همان‌طور که در ادبیات رسمی اخیر نیز تأکید شده، مذاکره و پایان جنگ با تسلیم تفاوت دارد و در عین حرکت به سمت توافق، آمادگی برای مقابله با هرگونه تعرض باید حفظ شود.