گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم- طی روزهای اخیر رسانه های ضد انقلاب به شکلی هماهنگ، در حال انعکاس متن ظاهراً اعتراضی  منتشر شده از سوی دختران میرحسین موسوی هستند. آنها با وجود آگاهی نسبت به تخریب گسترده ای که در جریان جنگ رمضان در میدان پاستور تهران رخ داد، تصمیم اتخاذ شده از سوی تیم حفاظتی موسوی مبنی بر جا به جایی محل سکونت وی را غیرقابل توجیه تلقی می کنند اما در این خصوص مواردی وجود دارد که نمی توان به سادگی از کنار آنها عبور کرد:

نخست اینکه قاعدتاً در شرایطی که منزل یا محله ای دیگر به دلایل امنیتی قابل سکونت نیست، جا به جایی آن طبیعی ترین و عاقلانه ترین تصمیم ممکن محسوب می شود. زمانی که پای ملاحظات امنیتی به این معادله کلی باز شود، مسئله به مراتب جدی تر و مهم تر هم جلوه می کند، بنابراین اصل اعتراض دختران موسوی در خصوص تشدید تدابیر حفاظتی و اقداماتی از جمله جا به جایی محل سکونت وی و همسرش زهرا رهنورد، توامان به لحاظ امنیتی و عقلانی مخدوش است.

بدون شک اگر چنین اقدامی از سوی نهادهای امنیتی و تیم حفاظتی موسوی صورت نمی گرفت، همین نهادها از سوی دختران موسوی و جریانات ضد انقلاب متهم به بی توجهی نسبت به وضعیت امنیتی سران فتنه سال 1388 و اهمالکاری در تشدید مصادیق حفاظتی و صیانتی نسبت به موسوی و رهنورد می شدند.

صورت مسئله بر خلاف شانتاژ عامدانه ای که  از سوی دختران موسوی صورت گرفته، کاملاً مشخص است: خانه کوچه اختر در جریان جنگ چهل روزه آسیب دیده و دیگر از مختصات و ویژگی های حداقلی برای یک "سکونت امن" برخوردار نیست. بدیهی است که در اینجا حتی اصرار موسوی و نزدیکانش مبنی بر باقی ماندن در همان منزل، توجیه حقوقی (بر اساس حق مالکیت یا سرقفلی آنها) ندارد.

آنچه در این میان اصالت و موضوعیت دارد، تشخیص و مسئولیت پذیری نهادهای امنیتی در انجام ماموریت خود است و قطعاً دستگاه امنیتی کشور باید بر اساس واقعیات، احتمالات آتی و نهایت ضریب احتیاط ممکن عمل کند.

نکته دیگر، معطوف به روایتگری وارونه نزدیکان و خانواده موسوی  از واقعیت و تلاش برای تبدیل این روایت نادرست به یک "تصویر ذهنی" از وضعیت حفاظتی موسوی و رهنورد است.

استناد به واژگانی مانند تصرف غیرقانونی، جنگ ماهوی، اشغال خانه محل سکونت موسوی و رهنورد در کوچه اختر از سوی دختران وی، جملگی در راستای همین تصویرسازی وارونه صورت می گیرد.

آیا جا به جایی محل سکونت یک فرد از سوی نهادهای امنیتی بر اساس مسئولیت پذیری نسبت به جان آنها، مصداق اشغالگری و جنگ محسوب می شود؟ هر چند از کسانی که از سال 1388 تاکنون در پازل جریان فتنه بازی می کنند، انتظاری جز این نیز وجود ندارد.

تعارضاتی که در متن اعتراضی دختران موسوی به چشم می خورد، امری بدیهی است: جایی که آنها از یک سو آسیب دیدن خانه ای که در کوچه اختر واقع می باشد را در جنگ اخیر تایید نموده و سپس، نهادهای امنیتی را بابت عدم بازگشت والدین خود به همان خانه آسیب دیده زیر سوال می برند.

آنچه در این میان عامدانه نادیده انگاشته شده، اصل "مسئولیت حفاظتی" و اعمال آن از سوی نهادهای امنیتی است. در چنین شرایطی جلوگیری نهادهای مربوطه  از بازگشت موسوی و رهنورد به کوچه اختر ، نه نقض حق مالکیت آنها، بلکه نشان دهنده پایبندی دستگاه امنیتی کشور به مسئولیت خود است.

نادیده گرفتن حقایق متقن و محکم در قبال وضعیت امنیتی ناشی از جنگ رمضان و در مقابل، متهم کردن حافظان امنیت کشور (که اکنون حتی مسئولیت حفاظت از سران فتنه  را نیز بر اساس مسئولیت قانونی و امنیتی خود بر عهده دارند) به اشغالگری، از جنس همان اتهامات همیشگی و وقیحانه ایست که سالها از سوی سران فتنه علیه نظام جمهوری اسلامی و نهادهای قانونی کشور مطرح شده است. اتهامی پوچ با استدلالاتی تهی از بایسته های حقوقی، امنیتی و انسانی که طرح آنها از سوی طرفداران بلوا و آشوب در کشور جای تعجب ندارد.

انتهای پیام/