به گزارش اقتصادنیوز به نقل از خبرآنلاین، کامبیز نوروزری با اشاره به این که منطق مسائل جاسوسی و نفوذ (به‌ویژه نفوذ) حکم می‌کند که ابتدا «نفوذ» را تعریف کنیم، گفت: «جاسوس کسی است که به‌طور مخفیانه کارش را انجام می‌دهد. معمولاً یک نیروی آموزش‌دیده است که به شکل پنهانی سعی می‌کند اطلاعات و اخبار محرمانه و استراتژیک و مهم را از مراکز تجمع اطلاعات را به سرویس اطلاعاتی خود منتقل بکند، اما نفوذ فرق می‌کند. وقتی می‌گوییم نفوذ، یعنی اینکه مأمور سرویس اطلاعاتی بیگانه، در شکل ظاهرالصلاح و پسندیده وارد مراکز مهم و به‌اصطلاح استراتژیک کشور شود. در واقع نفوذ یعنی خود را به شکل یکی از کارکنان آن مجموعه دربیاورد و فعالیت خود را انجام بدهد. در حقیقت فرد در لباس یک شخص و شخصیت پسندیده و ظاهرالصلاحی در می‌آورد که مورد تأیید نهادهای گزینشی است تا وارد سیستم شود.»

این حقوقدان افزود: «یک فیلم‌ساز، شاعر، موسیقی‌دان و... از کجا نفوذ می‌کند؟ آنها فیلم خود را می‌سازند یا موسیقی تولید می‌کند. استاد دانشگاهی که تصمیم دارد در یک نشست علمی بین‌المللی شرکت کند، به کجا دارد نفوذ می‌کند؟ یا یک روزنامه‌نگار، کار خودش را انجام می‌دهد. بنابراین این افراد اصلا نمی‌توانند مصداق نفوذ باشند. اما اگر کسی با ظاهر پسندیده وارد مراکز حساس کشور شده و به‌عنوان یکی از کارکنان آن مرکز فعالیت کند و اطلاعات آن مرکز را به سرویس اطلاعاتی بیگانه منتقل کند، نفوذی است. بنابراین افشار و گروه‌های صنفی و فرهنگی که این طرح هدف گرفته، خارج از موضوع است. مثل این است که بگویند یک اتومبیل سواری اگر ۴۰ تن یا ۳۰ تن بار بزند، جریمه می‌شود. سواری اصلاً برای این مقدار بارگیری ساخته نشده است. در واقع، ما به این جرم می‌گوییم «جرم محال». چون اگر ۲۰ تن بار روی یک اتومبیل سواری گذاشته شود، این اتومبیل منهدم می‌شود.»

نوروزی گفت: «به اعتقاد بنده، اینکه یک نویسنده، یک متفکر، یک استاد دانشگاه، یک سینماگر، مستندساز، موسیقی‌دان، روزنامه‌نگار و این قبیل گروه‌های صنفی را مصداق نفوذ بدانند، جرم محال است.

اساساً اگر اراده قانون‌گذار بر این است که جلوی نفوذ مأموران اطلاعاتی به کشور را بگیرد، باید سراغ مراکز حساس و مهمی بروند که اطلاعات آنجا وجود دارد که افراد برای دسترسی به اطلاعات وارد این مراکز می‌شوند و دنبال نفوذی‌ها بگردند.»

او درباره اعلام کتبی برای هر اقدامی به نهادهای اطلاعاتی، تاکید کرد: «این طرح جلوی نفوذ بیگانه را نمی‌گیرد، بلکه جلوی آزادی بیان و آزادی‌های فردی و اجتماعی افراد را می‌گیرد. این طرح، به نظر من، مقصود پنهانی از این طرح، محدودیت شدید آزادی بیان است و حتی توجهی به خیلی نکات ندارد. مثلا می‌گویند که مصاحبه با رسانه‌های آمریکایی یا رسانه‌های تحت حمایت مالی آمریکا جرم است. اگر یک ایرانی از داخل ایران با یک رسانه آمریکاییِ غیر فارسی‌زبان گفت‌وگو کند و در آن از مسائل ایران بگوید و از ایران دفاع کند، چرا باید جرم باشد؟ در واقع با این طرح ایران را در یک محاصره خبری قرار می‌دهند.»

این حقوقدان افزود: «در این طرح آمده؛ اگر کسی می‌خواهد به سفارت‌خانه‌های خارجی مراجعه کند، در داخل کشور باید از وزارت خارجه و خارج از کشور از سفارت‌خانه‌ها یا کنسولگری‌های ایران اجازه بگیرد. مگر امکان‌پذیر است؟ همین الان چند میلیون ایرانی در خارج از کشور زندگی می‌کنند و برای زندگی روزمره‌، مراجعات زیادی دارند. مگر یک کنسولگری یا یک سفارت‌خانه ایران می‌تواند پاسخگوی این حجم از مراجعات باشد؟

نوروزی گفت: «نویسندگان این طرح، نمایندگان مجلس یک نکته را بسیار فراموش کردند؛ اصل بر صحت رفتار افراد است. وقتی که می‌گویند همه باید مجوز بگیرند، یک اصل مهم و اساسی حقوقی در قانون اساسی را نقض کرده‌اند؛ یعنی اصل بر برائت و صحت عمل افراد است. اجرای بسیاری از موضوعات مطرح شده در این طرح امکان‌پذیر نیست. مثلا اینکه روزانه صدها نفر بخواهند به وزارت خارجه مراجعه کنند برای گرفتن ویزا یا شرکت در همایش علمی خارج از ایران یا...»

او افزود: «وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه باید به این درخواست‌ها پاسخ بدهند. حالا اگر یکی از این‌ها موافق باشد و دیگری مخالف باشد، تکلیف آن متقاضی چیست؟»

این حقوقدان در واکنش به تفسیرپذیر بودن و نبود چارچوب مشخص برای نمایش سیاه از ایران، فرهنگ ایرانی گفت: «در حال حاضر شاخص فلاکت در ایران به ۶۱ درصد و تورم نقطه‌به‌نقطه به ۸۷ درصد رسیده است. وضعیت بهای مواد غذایی، قیمت مسکن، اجاره مسکن، همه این‌ها، دارو، بهداشت، درمان، سر به فلک کشیده است. شرایط بد خط فقر، افزایش ترک تحصیل دانش‌آموزان در سن واجب‌التحصیل، افزایش جرم و جنایت و... واقعیت زندگی روزمره ماست.»

او افزود: «کسی که به این مسائل می‌پردازد در واقع گزارشی از وضعیت خاکستری کشور می‌دهد، نه آن که سیاه‌نمایی کند. وقتی سالانه در جاده‌های کشور ۱۵، ۲۰ هزار نفر کشته می‌شوند، نباید آن را بیان کرد؟ یک نفر سینماگر است و حرف‌های اجتماعی خود را در قالب فیلم می‌زند. یک نفر پژوهشگر، جامعه‌شناس، جرم‌شناس، حقوق‌دان است، در قالب نوشتار از این موضوعات حرف می‌زنند. این واژگان کلی، کش‌دار و نامفهومی که فقط برای سوءاستفاده از قدرت، برای نقض حقوق ملت ساخته است.»