به گزارش خبرگزاری تسنیم از بروجرد،  گاهی مسیر قهرمانی از سکوهای بزرگ و سالن‌های مجهز آغاز نمی‌شود؛ از یک خانواده ورزشی، از تمرین‌های سال‌های کودکی و از علاقه‌ای شروع می‌شود که به مرور به بخشی از زندگی یک نوجوان تبدیل می‌شود.

برای محمدجواد بیرانوند، وزنه‌بردار 16 ساله بروجردی، این مسیر از چهار سالگی آغاز شد؛ زمانی که زیر نظر عمویش نخستین تمرین‌های وزنه‌برداری را تجربه کرد و در سال‌های بعد، در کنار برادران و پسرعمویش که آنها نیز سابقه فعالیت و مدال‌آوری در این رشته را داشتند، قدم‌به‌قدم وارد مسیر حرفه‌ای ورزش شد.

حالا بیش از یک دهه از نخستین روزهای تمرین او گذشته و نام بیرانوند در 16 سالگی در کنار چند عنوان مهم ورزشی قرار گرفته است؛ نوجوانی که در رقابت‌های وزنه‌برداری نوجوانان و جوانان آسیا 9 مدال طلا به دست آورد و در جریان همین مسابقات، ابتدا با مهار وزنه 166 کیلوگرمی رکورد نوجوانان آسیا را شکست و سپس با ثبت وزنه 174 کیلوگرمی، رکورد نوجوانان جهان را نیز جابه‌جا کرد.

پشت این اعداد اما فقط چند حرکت موفق روی تخته وزنه‌برداری قرار ندارد. رسیدن به چنین رکوردهایی برای یک ورزشکار 16 ساله، نتیجه ماه‌ها تمرین فشرده، برنامه‌ریزی دقیق، کنترل سبک زندگی و همراهی مربیان است.

برنامه روزانه این نوجوان نیز فاصله زیادی با زندگی معمول یک هم‌سن‌وسال او دارد. روز از ساعت 7 صبح آغاز می‌شود و پس از صبحانه و مدیتیشن، نخستین جلسه تمرین از ساعت 9:30 تا 12 ادامه پیدا می‌کند.

بعد از ناهار و استراحت، بار دیگر برنامه آماده‌سازی از سر گرفته می‌شود و جلسه دوم تمرین از ساعت 16:30 تا 19:30 ادامه دارد. پایان روز نیز به استراحت و کتاب‌خوانی می‌گذرد و خواب حدود ساعت 10:30 شب، بخشی از برنامه‌ای است که برای حفظ آمادگی روز بعد دنبال می‌شود.

این نظم در زندگی ورزشی، حالا بیرانوند را از یک استعداد محلی در بروجرد به چهره‌ای مطرح در رده‌های پایه وزنه‌برداری تبدیل کرده است. رکورد 174 کیلوگرمی که در مسابقات آسیایی به ثبت رسید، برای ورزشکاری که هنوز 16 سال دارد، می‌تواند نشانه‌ای از مسیری باشد که در سال‌های آینده و با عبور از رده‌های پایه، ادامه پیدا خواهد کرد.

خود او نیز آینده را در همین مسیر می‌بیند. قرار است تمریناتش در ماه‌های آینده زیر نظر بهداد سلیمی ادامه پیدا کند و مسابقات آسیایی و رقابت‌های جوانان چین، از اهداف نزدیک او باشد؛ اما مقصدی که بیرانوند برای سال‌های آینده تعیین کرده، بزرگ‌تر است: حضور در المپیک 2028 و تلاش برای کسب مدال.

داستان این نوجوان بروجردی البته فقط داستان رکورد و مدال نیست. او در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم از نقش خانواده، مربی، سختی تمرینات و محدودیت‌های مالی ورزشکاران مستعد نیز می‌گوید.

محمدجواد بیرانوند حالا در نقطه‌ای ایستاده که یک نوجوان 16 ساله می‌تواند همزمان صاحب 9 مدال طلای آسیایی و رکورددار نوجوانان جهان باشد؛ اما برای او این پایان مسیر نیست. رکوردهای امروز، بخشی از کارنامه‌ای هستند که قرار است در سال‌های آینده با رقابت‌های بزرگ‌تر و هدفی مانند المپیک کامل‌تر شود.

بیرانوند در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم از روزهای کودکی، لحظه شکستن رکورد جهان، سختی‌های مسیر قهرمانی، نقش خانواده و مربیان، سبک زندگی یک قهرمان نوجوان، مشکلات مالی استعدادهای ورزشی در بروجرد و رؤیای حضور در المپیک 2028 می‌گوید.

تسنیم: محمدجواد، شاید بهتر باشد گفت‌وگو را از همان لحظه‌ای شروع کنیم که رکورد جهان را شکستی. وقتی متوجه شدی رکورد جهان را زده‌ای، چه حسی داشتی؟

بیرانوند: واقعاً آن لحظه یکی از خاص‌ترین لحظات زندگی من بود. حسی که هنگام شکستن رکورد جهان داشتم، واقعاً قابل وصف نیست. فکر می‌کنم باید خود آدم در آن لحظه قرار بگیرد تا بتواند این احساس را درک کند.

وقتی متوجه شدم رکورد جهان را شکسته‌ام و بعد پرچم کشورم را در بالاترین نقطه دیدم، احساس خیلی زیادی داشتم؛ هم لذت بود، هم غرور و هم یک حس مسئولیت. اینکه آدم برای کشورش مسابقه بدهد و بتواند پرچم ایران را بالا ببرد، چیزی نیست که به‌راحتی بتوان درباره آن صحبت کرد.

در آن لحظه تمام سختی‌های تمرین، خستگی‌ها و روزهایی که باید از خیلی چیزها می‌گذشتم، برایم مرور شد و احساس کردم همه آن تلاش‌ها ارزشش را داشته است.

تسنیم: تو از چهار سالگی وارد وزنه‌برداری شدی. یک کودک چهار ساله چطور سر از سالن وزنه‌برداری درمی‌آورد؟

بیرانوند: من در یک خانواده کاملاً ورزشی بزرگ شدم. دو برادر بزرگ‌ترم در وزنه‌برداری فعالیت داشتند و پسرعمویم هم در این رشته بود و موفق به کسب مدال شده بود.

در واقع من از همان کودکی با فضای وزنه‌برداری آشنا بودم. عمویم، محمدتقی بیرانوند، هم در این مسیر کنارم بود و تمریناتم را زیر نظر ایشان آغاز کردم.

آن زمان طبیعتاً نگاه من به وزنه‌برداری مثل امروز نبود. بیشتر یک فعالیت و علاقه کودکانه بود، اما کم‌کم که بزرگ‌تر شدم، فهمیدم می‌توانم در این رشته موفق شوم و وزنه‌برداری برایم جدی‌تر شد.

تسنیم: یعنی می‌توان گفت خانواده در انتخاب مسیر ورزشی تو نقش اصلی را داشت؟

بیرانوند: قطعاً. وقتی در یک خانواده ورزشی بزرگ می‌شوی، خیلی از مسائل برایت طبیعی می‌شود. من چهار قهرمان را در خانواده می‌دیدم و از تجربه آنها استفاده می‌کردم.

همین موضوع باعث شد مسیر برای من کمی متفاوت باشد. تجربه برادرها و پسرعمویم و همچنین حمایت عمویم باعث شد از همان ابتدا بدانم برای رسیدن به موفقیت باید چه مسیری را طی کنم.

تسنیم: از چه زمانی فهمیدی که می‌توانی قهرمان شوی و حتی به رکوردهای جهانی فکر کنی؟

بیرانوند: به‌مرور زمان این اتفاق افتاد. ابتدا فقط تمرین می‌کردم و مسابقه می‌دادم، اما وقتی در رده‌های مختلف نتیجه گرفتم، اعتمادبه‌نفسم بیشتر شد.

بعد از مدتی دیگر هدفم فقط شرکت در مسابقه یا کسب یک مدال نبود. می‌خواستم بهتر شوم، رکورد بزنم و در سطح بالاتری رقابت کنم.

تسنیم: برای رسیدن به مسابقات آسیایی چقدر تمرین کردی؟

بیرانوند: حدود 9 ماه قبل از مسابقات، تمرینات و برنامه‌ریزی جدی‌تری داشتیم. در این مدت زیر نظر استاد سهراب مرادی و بهداد سلیمی تمرین و برنامه‌ریزی کردیم تا بتوانیم به این موفقیت برسیم.

9 ماه زمان کمی نیست و در این مدت باید خیلی منظم باشی. نمی‌توانی یک روز تمرین کنی و روز دیگر به برنامه‌ات بی‌توجه باشی. همه چیز باید طبق برنامه جلو برود؛ از تمرین گرفته تا تغذیه و استراحت.

تسنیم: تمرین زیر نظر قهرمانانی مثل سهراب مرادی و بهداد سلیمی چه تجربه‌ای برای یک نوجوان 16ساله است؟

بیرانوند: حضور چنین مربیانی خیلی کمک‌کننده است. آنها خودشان مسیر قهرمانی را طی کرده‌اند و تجربه زیادی دارند.

مربی برای یک ورزشکار فقط کسی نیست که برنامه تمرینی بدهد. مربی از نظر روحی هم خیلی مهم است. گاهی ورزشکار خسته است یا شرایط سختی دارد و مربی باید بتواند روحیه بدهد و کمک کند ورزشکار دوباره خودش را پیدا کند.

در تمرین و برنامه‌ریزی هم نقش مربی بسیار مهم است. موفقیت یک ورزشکار فقط به تلاش خودش وابسته نیست و مجموعه‌ای از عوامل در کنار هم قرار می‌گیرند.

تسنیم: سبک زندگی یک قهرمان 16ساله چطور است؟ احتمالاً با زندگی هم‌سن‌وسال‌هایت خیلی تفاوت دارد.

بیرانوند: بله، سبک زندگی من با خیلی از هم‌سن‌وسال‌هایم متفاوت است. یک روز معمولی من از ساعت 7 صبح شروع می‌شود. بعد از بیدار شدن صبحانه می‌خورم و مدیتیشن انجام می‌دهم.

حدود ساعت 9:30 تا 12 تمرین دارم. بعد از تمرین ناهار می‌خورم و استراحت می‌کنم و دوباره مدیتیشن دارم. از ساعت 16:30 تا 19:30 هم تمرین دوم را انجام می‌دهم.

بعد از شام و انجام کارهای دیگر، معمولاً تا زمان خواب کتاب می‌خوانم و حدود ساعت 10:30 شب می‌خوابم تا برای روز بعد آماده باشم.

تسنیم: یعنی بخش قابل توجهی از روزت صرف تمرین می‌شود؟

بیرانوند: بله. اگر کسی بخواهد در ورزش حرفه‌ای موفق شود باید برای آن وقت بگذارد. تمرین فقط حضور در سالن نیست؛ استراحت، تغذیه، خواب و آمادگی ذهنی هم جزو ورزش حرفه‌ای است.

تسنیم: مدیتیشن و کتاب خواندن برای یک ورزشکار چه کمکی می‌کند؟

بیرانوند: به نظرم آمادگی ذهنی خیلی مهم است. در مسابقه فقط بدن نیست که کار می‌کند؛ ذهن هم باید آماده باشد.

مدیتیشن کمک می‌کند تمرکز بیشتری داشته باشم و بتوانم ذهنم را کنترل کنم. کتاب خواندن هم برای آرامش و رشد فکری خودم انجام می‌دهم.

تسنیم: سخت‌ترین قسمت مسیر قهرمانی برای تو چه بوده است؟

بیرانوند: طبیعتاً خستگی وجود دارد. تمرین‌های سنگین آسان نیستند و گاهی بدن خسته می‌شود، اما من خوشبختانه شکست جدی نداشتم که باعث شود مسیر را رها کنم.

برای رسیدن به مقام‌های قهرمانی باید خستگی را تحمل کرد. ممکن است روزهایی باشد که شرایط خوب نباشد، اما مهم این است که ادامه بدهی.

تسنیم: هیچ‌وقت شده وسط تمرین با خودت بگویی دیگر نمی‌توانم؟

بیرانوند: خستگی بوده، اما چیزی که همیشه به آن فکر می‌کنم هدفم است. وقتی هدف مشخص داشته باشی، سختی‌ها را راحت‌تر تحمل می‌کنی.

من می‌دانم برای رسیدن به اهداف بزرگ باید سختی‌های مسیر را هم بپذیرم.

تسنیم: در رده نوجوانان و جوانان مسابقه داده‌ای. تفاوت این دو رده برای تو چقدر محسوس بود؟

بیرانوند: برای من مسابقات در رده نوجوانان و جوانان تقریباً مثل هم بود و تفاوت زیادی احساس نکردم. البته هر مسابقه شرایط خودش را دارد و سطح رقابت می‌تواند متفاوت باشد، اما تلاش من این بوده که در هر رده‌ای که هستم بهترین عملکردم را داشته باشم.

تسنیم: حالا که رکورد جهان را شکسته‌ای، فشار روی تو بیشتر نشده است؟

بیرانوند: طبیعی است که وقتی موفقیتی به دست می‌آوری، انتظارها بیشتر می‌شود. اما من سعی می‌کنم به جای فکر کردن به فشارها، روی تمرین و پیشرفت خودم تمرکز کنم.

رکوردی که زده‌ام برای من پایان راه نیست. برعکس، باعث شده انگیزه بیشتری برای ادامه مسیر داشته باشم.

هدف بزرگ محمدجواد؛ المپیک 2028

تسنیم: از اینجا به بعد چه برنامه‌ای داری؟

بیرانوند: برنامه داریم که یکی دو ماه آینده تمرینات را زیر نظر استاد بهداد سلیمی آغاز کنیم و برای بازی‌های آسیایی و مسابقات جوانان چین آماده شویم.

هدف‌های کوتاه‌مدت داریم که باید مرحله‌به‌مرحله به آنها برسیم، اما هدف نهایی من المپیک است.

تسنیم: یعنی هدف تو حضور در المپیک 2028 است؟

بیرانوند: بله. هدف نهایی من این است که در المپیک 2028 بتوانم مدال کسب کنم.

برای رسیدن به این هدف باید خیلی جدی تمرین کنم و مسیرم را ادامه بدهم. المپیک هدف بزرگی است و برای رسیدن به آن باید سال‌ها تلاش کرد.

تسنیم: وقتی به المپیک فکر می‌کنی، بیشتر به مدال فکر می‌کنی یا صرفاً حضور در آن مسابقات؟

بیرانوند: هدفم کسب مدال است. اگر قرار باشد برای یک هدف بزرگ تلاش کنم، باید به بهترین نتیجه فکر کنم.

البته می‌دانم مسیر آسانی نیست و تا آن زمان اتفاقات زیادی ممکن است رخ دهد، اما هدفم را مشخص کرده‌ام و می‌خواهم برای رسیدن به آن تلاش کنم.

«مشکل مالی می‌تواند استعدادهای بروجرد را متوقف کند»

تسنیم: تو به‌عنوان یک ورزشکار نوجوان، مهم‌ترین مشکل استعدادهای ورزشی بروجرد را چه می‌دانی؟

بیرانوند: یکی از بزرگ‌ترین محدودیت‌ها برای جوانان مستعد ورزشی در شهر ما مسائل مالی است.

خیلی از نوجوانان استعداد دارند و می‌توانند موفق شوند، اما هزینه‌های تمرین، تجهیزات، رفت‌وآمد و مسابقات ممکن است برای خانواده‌ها سنگین باشد.

اگر از این استعدادها حمایت شود، مطمئناً می‌توانیم قهرمانان بیشتری داشته باشیم.

تسنیم: انتظار تو از مسئولان چیست؟

بیرانوند: انتظار داریم از ورزشکاران مستعد حمایت بیشتری شود. ممکن است یک ورزشکار استعداد بسیار خوبی داشته باشد، اما به دلیل مشکلات مالی نتواند مسیر حرفه‌ای را ادامه دهد.

حمایت از ورزشکاران نوجوان در واقع سرمایه‌گذاری برای آینده ورزش کشور است.

تسنیم: اگر بخواهی یک جمله به نوجوانی بگویی که امروز در یک سالن کوچک تمرین می‌کند و رؤیای قهرمانی دارد، چه می‌گویی؟

بیرانوند: می‌گویم ناامید نشوید و ادامه بدهید. ممکن است مسیر سخت باشد و امکانات کافی نداشته باشید، اما با تلاش و پشتکار می‌توان به موفقیت رسید.

من هم از چهار سالگی شروع کردم و قدم‌به‌قدم جلو آمدم. هنوز هم خودم را در ابتدای مسیر می‌دانم و باید خیلی بیشتر تلاش کنم.

تسنیم: آخرین سؤال؛ اگر چهار سالگی محمدجواد بیرانوند را مقابل خودت ببینی، به آن کودک چه می‌گویی؟

بیرانوند: به او می‌گویم ادامه بده و از سختی‌ها نترس. شاید آن زمان نمی‌دانستی قرار است چه اتفاقی برایت بیفتد، اما اگر تلاش کنی و مسیرت را ادامه بدهی، می‌توانی به چیزهایی که رؤیا داری برسی.

من هنوز هم رؤیاهای بزرگی دارم و یکی از بزرگ‌ترین آنها ایستادن روی سکوی المپیک و بالا بردن پرچم ایران است.

گفت‌وگو از فاطمه پیرزادی