با وجود همه تهدیدهای آمریکا، تهران همچنان بر کنترل تردد در تنگه اشراف دارد و کشتی‌ها باید عبور خود را با ایران هماهنگ کنند. 

شرایط اخیر در منطقه تاثیری قابل توجه بر ترافیک دریایی و زنجیره تامین برجای گذاشته است؛ آمارها نشان از کاهش شدید تردد نفت‌کش‌ها دارد. در هفته منتهی به ۱۹ ژوئیه، تنها حدود ۳۰ نفت‌کش از تنگه عبور کردند که نسبت به بیش از ۹۰ فروند در هفته قبل از آن، کاهش چشمگیری را نشان می‌دهد.

از طرف دیگر، تهدیدها تنها به هرمز محدود نمی‌شود؛ هم‌زمان، انصارالله یمن هم هشدار داده که کشتی‌های مرتبط با عربستان را در دریای سرخ و خلیج عدن متوقف می‌کنند و حتی عملیاتی علیه دو نفت‌کش سعودی انجام داده است. این امر نگرانی‌ها درباره عرضه نفت را دوچندان کرده و قیمت نفت برنت را به بالای ۹۵ دلار در هر بشکه که بالاترین میزان در ۶ هفته گذشته محسوب می‌شود، رسانده است.

در این میان، مارک مونتگومری یکی از فرماندهان بازنشسته نیروی دریایی آمریکا و برخی از کارشناسان نظامی معتقدند که واشنگتن با یک «معمای غیرممکن» روبه‌روست. برای متقاعد کردن مالکان کشتی‌ها و شرکت‌های بیمه مبنی بر امنیت مسیر، هفته‌ها حملات هوایی گسترده یعنی ۲۰۰ بار در شب نیاز است تا شاید تهدید موشکی و پهپادی ایران کاهش یابد.

چالش اصلی آمریکا، منهدم کردن پرتابگرهای متحرک موشکی ایران است که تعدادشان محدود است و پنهان‌سازی آنها در جزایر و مناطق ساحلی کار را دشوار می‌کند. ایران با تجهیزات ساده مانند رادارهای دریایی کوچک توانایی نظارت بر کشتی‌ها را دارد.

راهکارهایی مانند استقرار کاروان‌های دریایی با اسکورت ناوهای آمریکایی به دست‌کم دو تا سه ناو جنگی مجهز نیاز دارد که بسیار زمان‌بر نیز هست؛ چیزی که با رویکرد بی‌صبرانه ترامپ همخوانی ندارد.

نگرانی بزرگ صنعت حمل‌ونقل این است که پس از مدتی، آمریکا نیروهای خود را کاهش دهد یا خارج کند و در نتیجه، کشتی‌ها با یک رژیم جدید هزینه‌ای مواجه شوند که ایران و عمان برای عبور از تنگه وضع خواهند کرد چرا که ایران پیشتر اعلام کرده که در آینده «هزینه خدمات» دریافت خواهد کرد.

یکی از مدیران صنعت نقل و انتقال نفت‌ می‌گوید: «مساله بزرگ این است که اگر آمریکایی‌ها نیروهای خود را از منطقه خارج کنند یا توان خود را کاهش دهند، یک سال بعد در چه وضعیتی خواهیم بود. به نظر می‌رسد به سمتی می‌رویم که به نوعی باید هزینه‌ای پرداخت شود.»

همچنین به باور تحلیلگران، تنها دو راه حل اساسی وجود دارد؛ نخست استقرار یک نیروی جهانی گسترده در منطقه که امنیت کشتی‌ها را تامین کند که کاری هزینه‌بر و پیچیده است و دوم به توافق رسیدن با ایران که در این صورت، آمریکا ناچار به «از دست دادن وجهه خود» خواهد شد.