به گزارش اقتصادنیوز به نقل از چندثانیه، برای خیلی‌ها، فوتبال بدون هیجان و صدای عادل فردوسی‌پور چیزی کم دارد. مردی که برنامه‌اش «نود» بود، اما خودش همیشه نمره‌ی ۱۰۰ را می‌گرفت.

سال‌هاست تصویر و صدای فردوسی‌پور را از فوتبال حذف کرده‌اند، اما مخاطب هیچ‌وقت به نبودنش عادت نکرد. «نود» را گرفتند، عادل را از تلویزیون کنار گذاشتند، اما او از فوتبال نرفت. هر بار فقط از یک قاب به قاب دیگری رفت و دوباره مخاطبانش را دور خودش جمع کرد.

حالا اما سایت «فوتبال ۳۶۰» از دسترس خارج شده و هنوز علت دقیقش مشخص نیست. فردوسی‌پور می‌گوید امیدوار است ماجرا فقط یک مشکل فنی باشد. اما همین اتفاق، حتی با وجود این ابهام، دوباره همان سؤال قدیمی را زنده کرده است: چرا تحمل فردوسی‌پور برای عده‌ای سخت است؟

البته بنا نیست دفاعی کورکورانه از عادل فردوسی‌پور کنیم. قرار نیست چون کسی او را دوست دارد، هر اتفاقی درباره‌اش را ناعادلانه بدانیم.

اما حتی اگر طرفدار عادل هم نباشی، نمی‌توانی از کنار تعداد سؤال‌هایی که در این سال‌ها بی‌جواب مانده، به‌سادگی عبور کنی.

چرا «نود» تعطیل شد؟ چرا عادل از تلویزیون کنار گذاشته شد؟ چرا پروژه‌ی «۹۹» به آنتن نرسید؟ چرا گزارش‌های آنلاینش متوقف شد؟ و حالا چرا سایت «فوتبال ۳۶۰» از دسترس خارج شد؟

ممکن است برای هرکدام از این اتفاق‌ها توضیح رسمی وجود داشته باشد. اما وقتی این اتفاق‌ها یکی‌یکی کنار هم قرار می‌گیرند، سؤال‌ها هم بیشتر می‌شوند.

بحث این است که چرا درباره‌ی یکی از محبوب‌ترین چهره‌های رسانه‌ای ایران، هر بار باید به جای یک پاسخ روشن، با ابهام تازه‌ای روبه‌رو شویم؟

عادل نه سیاست‌مدار است، نه رهبر یک جریان سیاسی. اما چیزی دارد که برای هر رسانه‌ای از خیلی امکانات رسمی مهم‌تر است: اعتماد مخاطب.

اعتمادی که سال‌ها در تلویزیون ساخت، اما تلویزیون صاحبش نشد.

این‌که می‌شود یک نفر را از یک شبکه حذف کرد، اما نمی‌شود به همین سادگی او را از ذهن مخاطبانش حذف کرد، شاید برای عده‌ای دردناک است.

عادل فردوسی‌پور سال‌ها «فرزند رسانه ملی» بود. اما حالا هر بار که رسانه‌ای برای ادامه کارش می‌سازد، دوباره با همان سؤال قدیمی روبه‌رو می‌شود:

آیا می‌شود صدایی را که میلیون‌ها نفر انتخاب کرده‌اند، فقط با بستن یک قاب خاموش کرد؟