به گزارش خبرگزاری تسنیم، همزمان با برگزاری گرندپری فرمول یک در بلژیک در پیست افسانه‌ای اسپا-فرانکورشان نگاهی دوباره به یکی از ماندگارترین مسابقات تاریخ این پیست می‌اندازیم؛ رقابت سال 1996 که در آن میشائیل شوماخر با وجود مصدومیت ناشی از یک سانحه سنگین در تمرینات به یکی از ارزشمندترین پیروزی‌های دوران حرفه‌ای خود دست یافت.

سانحه شدید در «ریواژ»

در جریان نخستین تمرین آزاد روز جمعه، شوماخر هنگام خروج از پیچ ریواژ (که امروزه با نام «بروکسل» شناخته می‌شود) برای آماده شدن جهت ورود به بخش پرسرعت پیچ دهم، خودروی فراری خود را به سمت راست پیست هدایت کرد اما در همان لحظه کنترل خودرو از دست رفت و فراری پس از چرخش، با قسمت عقب به شدت به موانع برخورد کرد.

شدت برخورد به حدی بود که خودرو آسیب جدی دید. شوماخر اگرچه توانست از کابین خارج شود اما از ناحیه پا دچار آسیب‌دیدگی شد و تا پایان هفته از درد رنج می‌برد.

با این حال، راننده آلمانی تنها یک روز بعد در مرحله تعیین خط عملکردی تحسین‌برانگیز ارائه داد و با ثبت سومین زمان سریع، تنها پشت سر دو راننده ویلیامز قرار گرفت؛ تیمی که در گرندپری قبلی قهرمانی خود در جدول سازندگان را قطعی کرده بود.

ژاک ویلنوو دومین پول پوزیشن دوران حرفه‌ای خود را به دست آورد و دیمون هیل با اختلاف چهار دهم ثانیه در جایگاه دوم ایستاد.

 شروع مسابقه؛ ویلنوو پیشتاز، شوماخر در تعقیب

در لحظه استارت، ویلنوو جایگاه نخست خود را حفظ کرد. شوماخر خیلی زود از دیمون هیل عبور کرد و پیش از رسیدن به پیچ له کومب، دیوید کولتارد با مک‌لارن نیز از هیل سبقت گرفت تا صدرنشین جدول قهرمانی به رتبه چهارم سقوط کند.

در همین حال، در انتهای گروه حادثه‌ای زنجیره‌ای رخ داد. برخورد اولیویه پانیس و روبنس باریچلو باعث شد هاینتس هارالد فرنتسن هنگام تلاش برای اجتناب از این سانحه با هم‌تیمی خود جانی هربرت برخورد کند.

مسئولان مسابقه با وجود چندین خودروی آسیب‌دیده روی پیست نه تنها رقابت را متوقف نکردند، بلکه حتی خودروی ایمنی نیز وارد پیست نشد؛ تصمیمی که با استانداردهای امروزی فرمول یک کاملاً غیرقابل تصور به نظر می‌رسد.

تصادف سنگین فرستاپن

ویلنوو در صدر مسابقه فاصله خود را حفظ کرده بود و شوماخر نیز در تعقیب او حرکت می‌کرد اما فرصت واقعی برای سبقت وجود نداشت. از سوی دیگر دیمون هیل همچنان پشت سر کولتارد گرفتار شده بود.

در دور دهم، یوس فرستاپن (پدر مکس فرستاپن) به دلیل گیر کردن پدال گاز خودروی ارووز وارد پیت‌لین شد. مکانیک‌ها پس از بررسی هیچ نقص مشخصی پیدا نکردند و او را دوباره راهی پیست کردند اما تنها چند پیچ بعد، خودرو با سرعتی بسیار بالا به دیواره برخورد کرد و تقریباً به طور کامل منهدم شد.

فرستاپن به سختی از کابین خارج شد و حتی قادر به راه رفتن نبود. مارشال‌ها او را همراهی کردند و در حالی که مسابقه همچنان ادامه داشت، برای امدادرسانی وارد پیست شدند؛ صحنه‌ای که از نگاه استانداردهای ایمنی امروز بسیار شوکه‌کننده به نظر می‌رسد.

تنها چند دقیقه بعد و زمانی که مشخص شد انتقال خودروی آسیب‌دیده زمان‌بر خواهد بود، سرانجام خودروی ایمنی وارد پیست شد.

 اشتباه سرنوشت‌ساز ویلنوو

شوماخر بلافاصله برای سوخت‌گیری وارد پیت شد اما ویلنوو به دلیل سوءبرداشت از پیام مهندس مسابقه، از ورودی پیت عبور کرد و یک دور دیرتر توقف انجام داد. این اشتباه باعث شد راننده کانادایی پس از بازگشت به پیست، پشت‌سر شوماخر و ژان آلزی قرار بگیرد.

اشتباه ویلنوو تنها به خودش آسیب نزد. دیمون هیل که قرار بود یک دور بعد برای پیت‌استاپ مراجعه کند، درست هنگام ورود به پیت‌لین دستور دریافت کرد در پیست باقی بماند، زیرا مکانیک‌ها مشغول سرویس خودروی ویلنوو بودند. هیل ناچار شد از مسیر فرعی دوباره به پیست بازگردد و در تلاش دوم توقف خود را انجام دهد؛ اتفاقی که باعث شد پس از ری‌استارت مسابقه در جایگاه سیزدهم قرار بگیرد.

 نبرد پایانی برای پیروزی

پس از خروج خودروی ایمنی، کولتارد و میکا هاکینن که استراتژی یک توقف را اجرا می‌کردند، در دو جایگاه نخست قرار گرفتند و شوماخر، آلزی و ویلنوو آنها را تعقیب می‌کردند. ویلنوو ابتدا در پیچ لاسورس برای سبقت از آلزی تلاش کرد اما راننده فرانسوی با تغییر مسیر هوشمندانه جایگاه خود را حفظ کرد. با این حال، ویلنوو در ترمزگیری پیچ له کومب سرانجام از آلزی عبور کرد.

پس از انجام آخرین دور پیت‌استاپ‌های مک‌لارن، شوماخر و ویلنوو دوباره به رتبه‌های اول و دوم بازگشتند؛ این بار فراری در صدر قرار داشت.

شوماخر 14 دور مانده به پایان برای آخرین سوخت‌گیری وارد پیت شد. ویلنوو دو دور بیشتر در پیست ماند و به لطف این موضوع، توقف کوتاه‌تری داشت. با خروج از پیت، ویلنوو درست مقابل شوماخر قرار گرفت اما راننده فراری به دلیل شتاب بهتر خروج از پیچ لاسورس با سرعتی بیشتر از کنار ویلیامز عبور کرد و دوباره صدر مسابقه را در اختیار گرفت.

دفاع بی‌نقص شوماخر

در هشت دور پایانی، ویلنوو فشار زیادی بر شوماخر وارد کرد و فاصله دو راننده هیچ‌گاه از حدود یک و نیم ثانیه فراتر نرفت. با این حال، راننده آلمانی بدون کوچک‌ترین اشتباه از موقعیت خود دفاع کرد و هیچ فرصت واقعی برای حمله در اختیار ویلنوو قرار نداد. در نهایت راننده کانادایی تلاش برای پیروزی را متوقف کرد و در پایان مسابقه با حدود پنج ثانیه اختلاف در جایگاه دوم از خط پایان عبور کرد.

پیامی روشن از فراری

شوماخر با عبور از خط پایان، بیست‌ویکمین پیروزی دوران حرفه‌ای خود و دومین بردش با فراری را جشن گرفت.

نخستین پیروزی او برای تیم ایتالیایی چند ماه پیش در بارسلونا و در شرایط بارانی رقم خورده بود اما از آن زمان تاکنون نتوانسته بود روی سکو برود و در پنج مسابقه اخیر تنها در گرندپری آلمان موفق به کسب امتیاز شده بود.

پیروزی در بلژیک بار دیگر نشان داد که هرچند رقابت قهرمانی فصل 1996 از دست رفته بود اما فراری و رهبر جدیدش به سرعت در حال تبدیل شدن به قدرتی بودند که تیم ویلیامز دیگر نمی‌توانست آن را نادیده بگیرد.

در سوی دیگر، دیمون هیل پس از دردسرهای پیت‌استاپ خود را تا رتبه پنجم بالا کشید. او در نتیجه این اتفاق چهار امتیاز نسبت به ویلنوو از دست داد و سه مسابقه مانده به پایان فصل، اختلاف دو مدعی اصلی قهرمانی به 12 امتیاز کاهش یافت.

ویلنوو نیز برای سومین بار در چهار مسابقه اخیر بالاتر از هم‌تیمی باتجربه خود قرار گرفت و با وجود فاصله قابل توجه در جدول، همچنان این شانس را داشت که در نخستین فصل حضورش در فرمول یک عنوان قهرمانی جهان را به دست آورد.

انتهای پیام/