به‌گزارش اقتصادنیوز، جنگ ایران به نامحبوب‌ترین جنگ آمریکا از زمان آغاز نظرسنجی‌های افکار عمومی تبدیل شده است. این جنگ برخلاف اغلب مداخلات نظامی آمریکا، از همان روزهای نخست با مخالفت گسترده شهروندان آمریکایی روبه‌رو شد و با طولانی‌تر شدن درگیری‌ها، هزینه‌های سیاسی و اقتصادی آن بیش از پیش نمایان شده است.

طعنه تلخ مخالفین جنگ به ترامپ!

اکونومیست نوشت: در نزدیکی بنای یادبود مارتین لوتر کینگ در واشنگتن، جامی طلایی برای دونالد ترامپ، با این عنوان نصب شده است: جام شرکت در جنگ ایران!

این اثر طنزآمیز که توسط گروهی ناشناس ساخته شده، این پیام را می‌رساند که گویی در این جنگ فقط حضور داشتن اهمیت داشته است، نه دستیابی به یک پیروزی واقعی.

روی این اثر نوشته شده: «در حالی که برخی به نتایج قابل مشاهده اهمیت می‌دهند، رئیس‌جمهور ترامپ شجاعت مشارکت را از خود نشان داد.»

مائورا فلین، راهنمای گردشگری در واشنگتن این اثر را طنزآمیز توصیف می‌کند، اما معتقد است که واقعیت جنگ ایران به‌هیچ‌وجه خنده‌دار نیست. به گفته او، دولت آمریکا راهبرد روشنی برای پایان دادن به این جنگ ندارد و چشم‌انداز مشخصی نیز برای خروج از آن دیده نمی‌شود.

خبر مرتبط

جنگ با غریزه شخصی ترامپ آغاز شد | اهدافی که مدام تغییر می‌کنند | هدف واقعی تغییر حکومت ایران بود؟

اقتصادنیوز: در روزهای آغازین جنگ، دونالد ترامپ خوش‌بین بود که حکومت ایران به سرعت فرو خواهد پاشید. این خوش‌بینی تا حد زیادی ناشی از ارزیابی‌های بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل بود که معتقد بود حمله گسترده آمریکا به سرعت موجب سقوط حکومت در ایران خواهد شد.

مخالفت گسترده افکار عمومی

داده‌های به‌دست آمده از نظرسنجی‌ها نیز این روایت را تأیید می‌کنند. بر اساس نظرسنجی مشترک رویترز و ایپسوس، با فروپاشی تدریجی آتش‌بس، حدود ۸۰ درصد آمریکایی‌ها معتقدند که این جنگ برای مدت طولانی ادامه خواهد یافت. همچنین نتایج نظرسنجی اکونومیست و یوگاو نشان می‌دهد نزدیک به نیمی از شهروندان انتظار دارند که درگیری‌ها دست‌کم یک سال دیگر ادامه داشته باشد.

در همین حال، میزان رضایت خالص از تصمیم ترامپ برای آغاز جنگ علیه ایران به منفی ۳۰ درصد رسیده است. این در حالی است که جنگ ویتنام شش سال زمان برد تا به چنین سطحی از مخالفت عمومی برسد، اما جنگ ایران تنها ظرف شش ماه به همین جایگاه رسیده است.

لری ساباتو، استاد دانشگاه ویرجینیا معتقد است که آنچه این جنگ را متمایز کرده، فقط شدت مخالفت‌ها نیست، بلکه سرعت شکل‌گیری این مخالفت‌هاست. به گفته او، جنگ ایران از نخستین روز آغاز، نامحبوب‌ترین جنگ در تاریخ نظرسنجی‌های آمریکا بوده و هرچه ادامه یابد، هزینه‌های آن افزایش خواهد یافت؛ هزینه‌ای که احتمالا در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره نیز دامن ترامپ و حزب جمهوری‌خواه را خواهد گرفت.

چرا این جنگ با استقبال مواجه نشد؟

برخلاف بسیاری از جنگ‌های آمریکا که در آغاز با حمایت گسترده افکار عمومی همراه بودند، جنگ ایران هرگز از چنین پشتوانه‌ای برخوردار نشد.

برای نمونه، پس از حملات ۱۱ سپتامبر، نزدیک به ۹۰ درصد آمریکایی‌ها از حمله به افغانستان حمایت می‌کردند، زیرا دولت جورج بوش دلیل مشخصی برای این اقدام ارائه کرده بود؛ طالبان به گروه القاعده که مسئول حملات تروریستی بود، پناه داده بود. طبق آمار مؤسسه گالوپ، سیزده سال طول کشید تا حمایت عمومی از جنگ افغانستان به کمتر از ۵۰ درصد کاهش یابد؛ آن هم پس از کشته شدن بیش از دو هزار نظامی آمریکایی و زخمی شدن حدود ۲۰ هزار نفر.

در جنگ ایران تاکنون تنها ۱۶ نظامی آمریکایی جان خود را از دست داده‌اند، اما این جنگ خیلی سریع آثار خود را بر زندگی روزمره شهروندان گذاشته است.

فشار اقتصادی مهم‌ترین عامل نارضایتی است

پیش از آغاز حملات آمریکا، تنگه هرمز باز بود، اما اکنون تردد در این مسیر با اختلال جدی مواجه شده است. ترامپ مدعی شده بود که به لطف قدرت ارتش آمریکا، جریان انتقال نفت بیش از هر زمان دیگری برقرار است، اما داده‌های بازار تصویر متفاوتی ارائه می‌دهد.

قیمت نفت برنت از ابتدای ژوئیه از حدود ۷۲ دلار به ۸۸ دلار در هر بشکه افزایش یافته و قیمت بنزین در آمریکا نیز از حدود ۳ دلار به نزدیک ۴ دلار برای هر گالن رسیده است.

اگرچه جنگ ایران هنوز مهم‌ترین دغدغه آمریکایی‌ها محسوب نمی‌شود، اما افزایش هزینه‌های زندگی و نگرانی از عملکرد دولت، به مهم‌ترین موضوعات مورد توجه افکار عمومی تبدیل شده است؛ مسائلی که می‌تواند هزینه سیاسی این جنگ را برای جمهوری‌خواهان افزایش دهد.

آمار حاکی از شکاف سیاسی بر سر جنگ است

میزان مخالفت با جنگ در میان رأی‌دهندگان دموکرات هم بسیار بالاست و رضایت خالص آنها به منفی ۸۴ درصد رسیده است. در میان رأی‌دهندگان مستقل نیز این رقم منفی ۵۲ درصد است.

تنها گروهی که همچنان از جنگ حمایت می‌کند، جمهوری‌خواهان وفادار به جنبش «ماگا» هستند که رضایت خالص آنها حدود ۷۲ درصد برآورد شده است. با این حال، حتی در میان این طیف نیز نشانه‌هایی از کاهش حمایت دیده می‌شود. نتایج نظرسنجی واشنگتن‌پست و ایپسوس نشان می‌دهد برای نخستین بار، اکثریت حامیان ترامپ تنها تا حدی از عملکرد او رضایت دارند و میزان حمایت قاطع از رئیس‌جمهور کاهش یافته است.

همچنین جمهوری‌خواهان غیرهمسو با جریان ماگا نیز نسبت به جنگ موضعی منفی پیدا کرده‌اند؛ به‌طوری که رضایت خالص آنها از مثبت ۲۶ درصد در ماه آوریل به منفی ۲۵ درصد کاهش یافته است.

جنگ به موضوعی انتخاباتی تبدیل شده است

دموکرات‌ها تلاش می‌کنند تا هزینه‌های جنگ را به یکی از محورهای اصلی رقابت‌های انتخاباتی تبدیل کنند. در جریان بررسی صلاحیت جولز هرست به عنوان نامزد ترامپ برای نظارت بر بودجه پنتاگون، سناتورهای دموکرات دولت را متهم کردند که هزینه واقعی جنگ را کمتر از واقعیت اعلام می‌کند.

پنتاگون هزینه جنگ را حدود ۳۰ میلیارد دلار برآورد کرده است، اما الیسا اسلاتکین، سناتور ایالت میشیگان، با در نظر گرفتن هزینه تعمیر پایگاه‌های نظامی و خسارت‌های واردشده به اقتصاد آمریکا، رقم واقعی را بیش از شش برابر این میزان تخمین زد. او همچنین از قراردادهای پنتاگون با شرکت‌هایی که فرزندان ترامپ در آنها منافع اقتصادی دارند، انتقاد کرد.

در مقابل، مایک لاولر نماینده جمهوری‌خواه کنگره، تصمیم ترامپ را اقدامی دشوار اما ضروری برای مقابله با برنامه هسته‌ای ایران و حمایت تهران از گروه‌های مسلح توصیف کرده و مدعی شده که تنها زبان قابل فهم برای جمهوری اسلامی ایران، اقدام نظامی است.

در سوی دیگر، کیت کانلی رقیب دموکرات او که سابقه خدمت نظامی دارد، معتقد است ترامپ آمریکا را وارد جنگی کرده که نه اهداف نظامی روشنی دارد و نه راهبرد مشخصی برای پایان دادن به آن.

سایه جنگ بر انتخابات میان‌دوره‌ای

بر اساس مدل انتخاباتی اکونومیست، احتمال شکست مایک لاولر در انتخابات نوامبر حدود ۶۸ درصد برآورد شده است. همچنین این مدل پیش‌بینی می‌کند دموکرات‌ها ۸۲ درصد شانس بازپس‌گیری اکثریت مجلس نمایندگان و ۴۵ درصد احتمال تصاحب اکثریت سنا را دارند.

آرون دیوید میلر از مؤسسه کارنگی، وضعیت کنونی ترامپ را با سخن مشهور لیندون جانسون درباره جنگ ویتنام مقایسه می‌کند. او زمانی به عنوان رئیس‌جمهور وقت آمریکا گفته بود:

«احساس می‌کنم مانند مسافری هستم که در بزرگراهی در تگزاس میان طوفان تگرگ گرفتار شده؛ نه می‌توانم فرار کنم، نه پنهان شوم و نه آن را متوقف کنم.»