گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم- برخی چهره‌های اصلاح‌طلب از جمله احمد زیدآبادی و جواد امام  طی روزهای اخیر نسبت به انتقادات وارده بر مواضع غیرقابل توجیه رئیس دولت اصلاحات واکنش نشان داده و مخالفان "صلح شرافتمندانه با دشمن بدون شرافت" را متهم به فقدان عقلانیت و آزادگی کرده‌اند!

مدعیان آزادی بیان بدون آنکه به یک سوال ساده تحت عنوان "چرایی ساده‌سازی ماهیت دشمن" پاسخ دهند، به منتقدان تاخته و به مانند روال گذشته و جاری خود آن‌ها را متوهم، غیرواقع‌بین، متحجر و ....قلمداد می‌کنند.

از دید مدعیان اصلاحات، زبان استدلال و پرسش و پاسخ تنها در صورتی اصالت پیدا می‌کند که خروجی آن، تایید سرسپردگی به دشمن یا لاپوشانی ماهیت خصمانه آن باشد!

در ادبیات راهبردی (حتی اگر بخواهیم بر اساس همان چارچوب رئالیستی غرب به معادلات جهانی بنگریم) ، مواجهه با دشمنی که «ذاتی و ماهوی» است، وضعیت پیچیده‌ای را خلق می‌کند برخلاف منازعات تاکتیکی که بر سر منافع کوتاه‌مدت یا سوءتفاهم‌های دیپلماتیک شکل می‌گیرند، دشمنیِ ذاتی یعنی تعارضِ دو جهان‌بینی، دو مدلِ حکمرانی و دو هدفِ نهایی که در یک بسترِ مشترک، عملاً با یکدیگر درگیرند.

در چنین شرایطی، «ساده‌سازیِ رویکرد دشمن» نه‌تنها یک اشتباهِ محاسباتی، بلکه «خودکشیِ راهبردی » محسوب می‌شود.

جریانِ سلطه، برای ضربه‌زدن به ملت‌های مستقل، از زرادخانه‌ای متنوع بهره می‌برد: از نفوذ در لایه‌های فرهنگی و تولیدِ روایت‌هایِ جعلی در رسانه‌ها تا ابزارهای شناختی دیگر. ساده‌سازی رویکرد دشمن  باعث می‌شود ما «نقاطِ کورِ» و حتی مواضع آشکار آن را نبینیم.

در سایه شعارهای ایده‌آل‌گرایانه مدعیان اصلاحات، تحلیل‌هایِ واقع‌بینانه در میانِ غبارِ احساسات گم می‌شوند. وقتی دشمن را منعطف و خصومت ذاتی آن با خود را سطحی و روبنایی تفسیر می‌کنیم، در واقع قدرتِ اقدام» و «شبکه‌هایِ حمایتیِ» او را دست‌کم می‌گیریم.

تاریخِ دهه‌هایِ اخیر نشان داده دشمنِ آمریکایی قادر است با تغییرِ تاکتیک، ظاهر بازی را عوض کند. ساده‌سازیِ دشمن، ما را به «خوش‌خیالی» دچار می‌کند.

چرا باید واقع‌بینانه نگریست؟ چون واقع‌بینی، «دقتِ عملیاتی» می‌آورد. دشمنِ ذاتی، موجودی ایستا نیست؛ او یاد می‌گیرد، تغییرِ موضع می‌دهد و از هر رخنه‌ای استفاده می‌کند. یکی از این رخنه‌ها، ایجاد خوش‌خیالی نسبت به رویکرد دشمن و انکار ماهیت آن است.

بهتر است مدعیان روشنفکری بدانند که ساده‌سازیِ دشمن، بزرگترین هدیه به اوست. دشمن وقتی خوشحال می‌شود که ما او را منعطف و سهل جلوه دهیم. چراکه در این صورت، او آزاد است تا در لایه‌هایِ عمیق‌ترِ ساختارِ اقتصادی و اجتماعیِ ما، بی‌سروصدا نفوذ کند. برای پیروزی بر دشمنی که ماهوی با ما در تضاد است، باید بیش از هر زمان دیگری «دقیق»، «پویا» و «واقع‌بین» بود. قاعده‌ای که امیدی به درک آن از سوی غربگرایان نیست!

انتهای پیام/