جوان نخبه‌ای با کوله‌باری از اختراعات و مدارک علمی در حال مهاجرت بوده که در فرودگاه، مأمور بازرسی گمرک به یکی از وسایلش گیر می‌دهد و می‌گوید: خروج این وسیله از کشور ممنوع است و ما نمی‌گذاریم سرمایه کشور را خارج کنی!

پسر جوان پوزخندی می‌زند و می‌گوید: آقا این وسیله را با چند دلار دوباره می‌شود خرید. آن چیزی که سرمایه این کشور است و دارد برای همیشه از اینجا می‌رود و باید نگران رفتنش باشید، خود منم!

نیروی انسانی، بزرگ‌ترین سرمایه کشورهاست؛ نیرویی که بعد از هر جنگ ویرانگر و حتی بعد از یک نابودی فراگیر، می‌تواند کشور را دوباره چون ققنوس از خاکستر خرابه‌ها بیرون بیاورد و از نو بسازد. همه ابزار فنی، امکانات رفاهی و دست‌سازه‌های بشری، قابل تجدیدند، اگر ایده‌پردازان و مخترعان و مبتکرانشان، همچنان برجا باشند.

در روزگار جنگ‌های سرد و نرم، برد با کشوری است که نخبگانش را بر صدر بنشاند، نه بادمجان دورقاب‌چین‌هایش را. به دانشمندانش بها بدهد، نه به فرصت طلبان.

 دریغا که در ایران امروز، بسیاری از سرمایه‌های انسانی از همان ابتدا برای مهاجرت تربیت می‌شوند. از زمانی که نطفه آن‌ها شکل می‌گیرد، پدران و مادرانشان در جستجوی اسمی برایشان هستند که در همه‌جای جهان، خوش‌آواز و خوش‌معنی باشد. به محض این که زبان باز می‎کنند، والدینشان، آن‌ها را به کلاس‌های زبان‌های خارجی می‌فرستند. به مدرسه و دانشگاهی می‌روند که برای تطبیق مدارک تحصیلیشان با مراکز علمی خارج از کشور، مشکلی وجود نداشته باشد. بسیاری از فرزندان ما برای رفتن تربیت می‌شوند، نه ماندن؛ درحالی که ایران، چشم به راه تلاش زنان و مردانی است که آن را بسازند و سرافراز کنند.