وی افزود: در نتیجه این روند، مشارکت سیاسی آسیب دیده و پارلمان نیز بخشی از ظرفیت واقعی خود را از دست داده است.

این استاد علوم سیاسی ادامه داد: رجال سیاسی یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های راهبردی هر کشوری هستند، اما ما طی سال‌های گذشته بخش مهمی از مدیران و نیروهای سیاسی خود را حذف کرده‌ایم.

اشتریان با اشاره به کاهش مشارکت در انتخابات‌های اخیر گفت: وقتی امکان رقابت محدود می‌شود، طبیعتاً بخشی از جامعه نیز انگیزه خود را برای حضور در انتخابات از دست می‌دهد.

وی تأکید کرد: مجلس در همه نظام‌های سیاسی محل تربیت و رشد رجال سیاسی است، اما اگر مسیر ورود نیروهای مختلف محدود شود، کشور به تدریج با کمبود مدیران و سیاستمداران کارآمد مواجه خواهد شد.

اشتریان در ادامه پیشنهاد کرد که علاوه بر اصلاح نظارت استصوابی، شوراهای موازی که بخشی از اختیارات مجلس را در اختیار گرفته‌اند نیز مورد بازنگری قرار گیرند.

او گفت: باید نهادهای رسمی کشور دوباره به جایگاه واقعی خود بازگردند؛ مجلس باید قدرت قانون‌گذاری مؤثر داشته باشد، دولت باید اختیار اداره کشور را در دست بگیرد و مسئولیت تصمیم‌ها نیز متوجه نهادهای قانونی باشد.

وی افزود: هرچه مردم احساس کنند نهادهای منتخب آنها اختیار بیشتری دارند، مسئولیت تصمیم‌های سیاسی را نیز بیشتر از آنِ خود خواهند دانست و این موضوع سرمایه اجتماعی را تقویت می‌کند.

اشتریان خاطرنشان کرد که تقویت نهادهای انتخابی و افزایش رقابت سیاسی، بخشی از فرآیند اصلاح حکمرانی است و می‌تواند زمینه افزایش اعتماد عمومی و کارآمدی نظام تصمیم‌گیری را فراهم کند.