او گفت: «در ایامی که هنوز جای نگهداری حضرت آقا معلوم نبود، یکی از دوستان زمینه‌ای فراهم کرد تا از نزدیک به محل نگهداری برویم؛ نه اینکه پیکر را ببینیم، بلکه در همان مکانی که نگهداری می‌شد حضور پیدا کردیم.»

حسام با توصیف فضای آن محل افزود: «در یک خلوت تاریک و تنها بود. خدا شاهد است شبی که با یکی از دوستان آنجا رفتیم، تمام غربت تاریخ شیعه را تجربه کردیم.»

وی ادامه داد: «با خودم گفتم خدایا مگر می‌شود رهبری جایی باشد که حتی یک نگهبان هم نداشته باشد؛ جایی که هیچ‌کس از محل آن خبر نداشته باشد.»

این نویسنده در پایان با بیان برداشتی شخصی از آن صحنه اظهار کرد: «آن غربت، مرا به یاد غربت حضرت زهرا (س) انداخت و احساس کردم غربت ایشان را در قامت فرزندشان می‌بینم.»