به گزارش خبرنگار خبرگزاری تسنیم، در سوزِ حرارت تیرماه، وقتی نفس در سینه حبس می‌شود و آسمان از گرما به رگه‌های سرخ می‌نشیند، اینجا یعنی قلب تهران اما آتشِ دیگری شعله‌ور است؛ آتشِ دلی که برای پیکرِ پاکِ رهبرِ شهیدش در عمق خیابان جاری شده است.

امروز تهران، امروز ایران، امروز تمامِ پهنه‌ی جان‌های آزاده، یکپارچه عزاست. از پیرمردی که عصا به دست گرفته تا کودکی که پرچم را بر دوشِ کوچکش سوار کرده، همگی در یک صفِ بی‌انتها ایستاده‌اند؛ صفی که نه گرما را می‌شناسد و نه خستگی را.

«یا لثاراتِ خامنه‌ای» فریادی است که از اعماقِ جان ایرانیان برمی‌خیزد؛ ندایی که نه فقط شعار، که ضربانِ مشترکِ یک ملت است. این جمعیتِ غران، موج‌وار پیش می‌رود، هر موجی یادآورِ بصیرتی است که از خونِ پاکِ رهبر شهید، تازه‌تر و شورانگیزتر جوشیده است.

گرما، تیغ می‌کشد بر پوست، اما نه یک نفر عقب‌نشینی می‌کند، نه یک دست از اهتزازِ پرچم بازمی‌ایستد. گویی خودِ زمین نیز در این وداع، تپش دارد و آسمان، با قطره‌های عرقِ پیشانیِ عزاداران، وضو می‌گیرد.