به گزارش خبرگزاری تسنیم، در تورنمنت تاریخی UFC White House – Freedom 250 در محوطه کاخ سفید مبارزه اصلی بر سر عنوان قهرمانی سبک‌وزن بود؛ جایی که ایلیا توپوریا، قهرمان وقت برابر جاستین گِیتجی، قهرمان موقت قرار گرفت.

تا آخرین لحظات، باور اینکه این مبارز آمریکایی بتواند چنین شگفتی بزرگی رقم بزند، دشوار بود اما «هایلایت» موفق شد جهان را شوکه کند. او شخصیت باورنکردنی خود را به نمایش گذاشت. در آستانه شکست قرار داشت اما خود را جمع‌وجور کرد، دینامیت مشت‌هایش را منفجر کرد و یکی از بزرگ‌ترین سوپراستارهای UFC را از میان برداشت.

گِیتجی فوق‌العاده سرسخت است؛ حتی اگر فقط به این دلیل باشد که پس از مبارزه‌ای نه‌ چندان موفق مقابل پدی پیمبلت توانست کاملاً خودش را بازیابی کند. این تحول واقعاً شگفت‌انگیز بود. جاستین در آن مبارزه اشتباهات زیادی مرتکب شد و گاهی آن‌قدر خود را در معرض خطر قرار می‌داد که تا مرز شکست پیش می‌رفت اما مقابل ایلیا با نهایت تمرکز و نظم مبارزه کرد.

البته او همچنان ضرباتی دریافت می‌کرد اما در برابر چنین حریف قدرتمند و خطرناکی مبارزه بدون دریافت ضربه تقریباً غیرممکن بود. افزون بر این، جاستین از نظر تعداد ضربات مؤثر فرود آمده نیز برتری داشت؛ 119 ضربه در برابر 111 ضربه. او همچنین در ضربات وارد شده به سر حریف نیز برتری آشکاری داشت؛ 79 ضربه در برابر 55 ضربه. با توجه به این آمار، تعجبی ندارد که توپوریا در طول مبارزه با چه شرایط دشواری روبرو شده بود.

گِیتجی بار دیگر توانایی خارق‌العاده خود در تحمل فشار را نشان داد. در دو راند نخست، به نظر می‌رسید که این مبارز آشکارا تحت فشار قرار گرفته است. با این حال، حتی پس از حملات سنگین توپوریا، جاستین همچنان مشت‌های سهمگین خود را با همان خطرناکی همیشگی روانه می‌کرد؛ تا جایی که صورت ایلیا به‌ سرعت دچار خونریزی شد.

«هایلایت» مدت‌هاست به همه نشان داده که توانایی تحمل ضربات سنگین را دارد اما معمولاً در چنین شرایطی یا با ناک‌اوتی سنگین مواجه می‌شود یا مقاومت می‌کند و دوام می‌آورد. این بار، سناریوی دوم رقم خورد. خطرناک‌ترین لحظه برای او زمانی بود که ضربات سنگین به بدنش فرود می‌آمد. در آن لحظات، به نظر می‌رسید کبدش در آستانه از کار افتادن است و هر لحظه ممکن است روی بوم بیفتد. حتی نشانه‌هایی از فروپاشی در او دیده می‌شد اما اراده‌ای پیدا کرد تا روی پاهایش بایستد و مقاومت کند.

این مبارز حریفش را مجبور به تسلیم نکرد اما بدون تردید شایسته پیروزی بود. گاهی پیش می‌آید که مبارزی در جریان مبارزه تحت فشار قرار بگیرد اما آن‌قدر به حریفش آسیب بزند که او ناچار به کناره‌گیری شود؛ پیروزی‌ که می‌تواند طعمی تلخ و شیرین داشته باشد اما در مورد گِیتجی چنین نبود. او کنترل اوضاع را در اختیار داشت. راندهای سوم و چهارم را فوق‌العاده پشت‌سر گذاشت و حتی امتیازات داوران نیز این برتری را تأیید می‌کرد.

در راند پنجم، جاستین با اختلاف جلو بود و تنها یک پایان زودهنگام می‌توانست ایلیا را نجات دهد. برای توپوریا هیچ راه دیگری برای پیروزی وجود نداشت.

تمام این اتفاقات برای جاستین در 37 سالگی رخ داد. او برای نخستین بار کمربند قهرمانی بلامنازع UFC را روی شانه‌هایش گذاشت و این دستاوردی بزرگ بود؛ آن هم پس از سال‌ها مبارزات سخت، ناک‌اوت‌های سنگین و شکست‌های دردناک.

پس از شکست مقابل مکس هالووی، بسیاری به‌ سرعت جاستین را کنار گذاشتند اما او به همه ثابت کرد که هنوز هم قادر به رقم زدن معجزه است. بله، جاستین بارها شکست خورده است اما هرگز هوادارانش را از تماشای صحنه‌های هیجان‌انگیز محروم نکرده است. او همیشه با حداکثر شدت مبارزه می‌کرد و هرگز به خود یا حریفش فرصت استراحت نمی‌داد. به همین دلیل، در طول 9 سال حضورش در UFC شانزده مبارزه انجام داد و در این مدت 17 جایزه دریافت کرد؛ آماری که به‌ خوبی نشان‌دهنده تمایل دائمی او به ارائه مبارزاتی تماشایی و سرگرم‌کننده است.

البته می‌توان گفت که گِیتجی مسیر بسیار طولانی‌ را برای رسیدن به این موفقیت طی کرده است؛ مسیری که شاید بیش از حد طول کشید اما کافی است نگاهی به فهرست قهرمانان سبک‌وزن UFC در این دوران بیندازیم: کانر مک‌گرگور، حبیب نورماگمدوف، چارلز اولیویرا، اسلام ماخاچف و ایلیا توپوریا.

رقابت در میان چنین نام‌هایی برای هر مبارزی دشوار بود اما «هایلایت» همواره وارد میدان شد و مبارزاتی واقعاً خشن، تماشایی و فراموش‌نشدنی ارائه کرد. بنابراین اکنون کاملاً شایسته و منطقی است که کمربند قهرمانی را بر دوش بکشد.

علاوه بر این، از سال 2020 به بعد، جاستین تقریباً فقط با حریفان سطح اول مبارزه کرده است. او به‌ ندرت به‌ عنوان مدعی اصلی وارد رقابت‌ها می‌شد اما بارها جهان را شگفت‌زده کرد و دقیقاً به همین دلیل است که هواداران تا این اندازه دوستش دارند.

جاستین یک قهرمان بزرگ است. او برای رسیدن به کمربند قهرمانی، مسیری فوق‌العاده را پشت‌سر گذاشت. شکست خورد اما دوباره برخاست و سفرش را به‌ سوی رؤیای خود از نو آغاز کرد. حتی در مبارزه با توپوریا نیز تا آستانه شکست پیش رفت اما از آن عبور کرد.

اکنون می‌تواند با آسودگی خاطر به گذشته نگاه کند. او جایگاه خود را در تالار مشاهیر UFC به دست آورده است و بار دیگر تاریخ را از نو نوشت.

انتهای پیام/