به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، یک دانشمند علوم شناختی پس از بررسی فردی که برای مدتی طولانی از تلفن همراه و شبکه‌های اجتماعی فاصله گرفته بود، به نتیجه‌ای رسید که از بسیاری از اثرات شناخته‌شده «دیجیتال دیتاکس» عجیب‌تر بود.

بزرگ‌ترین تغییر نه آرامش بیشتر بود و نه کاهش استرس؛ بلکه بازگشت توانایی درک واقعی زمان.

این فرد دیگر زندگی را به شکل صدها اعلان، پیام، ویدئوی کوتاه و حواس‌پرتی‌های بی‌پایان تجربه نمی‌کرد. روزها برای او دوباره طولانی‌تر، واضح‌تر و معنادارتر شده بودند. او می‌توانست اتفاقات زندگی را به‌صورت یک داستان پیوسته به یاد بیاورد، نه مجموعه‌ای از لحظات پراکنده و فراموش‌شده.

 بمباران مداوم اطلاعات ممکن است توانایی مغز برای ساختن خاطرات عمیق را تضعیف کند. به همین دلیل بسیاری از افراد احساس می‌کنند هفته‌ها و ماه‌ها با سرعتی عجیب از مقابل چشمانشان عبور می‌کند.

 جالب‌تر اینکه حافظه این فرد نیز به شکل محسوسی تغییر کرده بود. او می‌توانست خاطرات را با جزئیات بیشتری به یاد بیاورد؛ از نور محیط گرفته تا بوها، صداها و احساسات آن لحظه.

اما شاید عجیب‌ترین تغییر، بازگشت توانایی تحمل سکوت بود؛ قابلیتی که در عصر گوشی‌های هوشمند به مهارتی کمیاب تبدیل شده است. روان‌شناسان معتقدند بسیاری از ایده‌های خلاقانه، بینش‌های مهم و لحظات خودشناسی دقیقاً در همین سکوت شکل می‌گیرند.

 شاید مسئله این نباشد که دوری از گوشی چه چیزی به ما می‌دهد؛ بلکه این باشد که استفاده بی‌وقفه از آن چه چیزهایی را بی‌سروصدا از ما گرفته است.