گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم ـ جی دی ونس معاون رئیس جمهور آمریکا طی روزهای اخیر، خصوصاً پس از اثبات و احراز شکست میدانی واشنگتن در برابر ایران، تلاش می‌کند خود را به‌عنوان سیاستمداری منطقی و ضدجنگ به افکار عمومی کشورش و جهان معرفی کند!

بسیاری از رسانه‌های آمریکایی اخبار مربوط با مخالفت اولیه ونس با جنگ رمضان را منتشر و تلاش می‌کنند میان او و دیگر سیاستمداران جنگ‌طلب کابینه ترامپ مانند مارک روبیو و پیت هگست تمایز قائل شوند!

دی ونس اخیراً در گفت‌وگو با شبکه ان‌بی‌سی به نکاتی اشاره کرده است که پرده از وقاحت ذاتی وی برمی‌دارد، او در بخشی از این گفت‌وگو مدعی شده است:

"بسیار امیدوارم  که ایران در هر توافقی متعهد شود سلاح هسته‌ای تولید نکند! فکر می‌کنم پرسش دشوارتر این است که آیا آن‌ها با سازوکار نظارتی و اجرایی‌ای موافقت می‌کنند که به ما اطمینان دهد در آینده توافق را نقض نخواهند کرد یا نه!"

گویا ونس فراموش کرده است دولت متبوع وی، دو بار در حین مذاکرات هسته‌ای در مسقط بازی در زمین صهیونیست‌ها را نسبت به دیپلماسی ترجیح داد و به کشورمان حمله کرد!

فراتر از آن، معاون متوهم رئیس جمهور آمریکا فراموش کرده است رئیس کنونی وی، در سال 2018 میلادی رسماً از توافق هسته‌ای (برجام) خارج شد و سخت‌ترین تحریم‌ها را علیه تهران اعمال کرد! در چنین شرایطی ابراز نگرانی ونس از عمل‌نکردن ایران نسبت به توافقات و تعهدات خود، نوعی فرار روبه‌جلوی مضحکانه و نخ‌نما از سوی این سیاستمدار آماتور آمریکایی محسوب می‌شود.

نباید فراموش کرد که ونس به‌خلاف آنچه رسانه‌های آمریکایی القا می‌کنند، فردی ضد جنگ نیست! مخالفت وی با جنگ رمضان (قبل از آغاز آن در 9 اسفندماه سال گذشته) برگرفته از نگاه ذاتی وی نسبت به مقولات جنگ و صلح نبوده و صرفاً منبعث از نگرانی وی درخصوص عواقب اقتصادی و منطقه‌ای این جنگ و فراتر از آن، رویگردانی بخشی از پایگاه رأی جمهوری‌خواهان علیه کاخ سفید بوده است.

سخنان اخیر ونس نشان می‌دهد که اتفاقاً وی کمترین تفاوتی با روبیو، هگست و دیگر مقامات حامی جنگ در کاخ سفید و پنتاگون ندارد و کارکرد خود را در تئوریزه‌سازی حماقت اخیر آمریکا علیه ایران و وارونه‌نمایی حقایق مسلم در قبال این موضوع می‌بیند!

بدون شک ونس یکی از نمادهای شکست آمریکا در برابر ایران محسوب می‌شود. او در مذاکرات اسلام‌آباد نیز به‌وضوح نشان داد نه‌تنها سیاستمداری مسلط پای میز مذاکره محسوب نمی‌شود، بلکه از حداقلی‌ترین توان ممکن جهت مدیریت رفتار و گفتار خود برخوردار نیست.

انتهای پیام/+