به گزارش سلامت نیوز به نقل از همشهری، زمانی فرا می‌رسد که وعده‌های غذایی معمول دیگر همان قدرت، انرژی یا بهبودی را ارائه نمی‌دهند. بسیاری از مردم متوجه این موضوع می‌شوند. عضلات ضعیف‌تر می‌شوند، خستگی ادامه می‌یابد و حتی بیماری‌های کوچک نیز برای بهبودی به زمان بیشتری نیاز دارند. یکی از دلایل اصلی در زیست‌شناسی در حال تغییر بدن یا مقاومت به پروتئین نهفته است.

مقاومت به پروتئین چیست؟

مقاومت به پروتئین به این معنی است که بدن به مصرف پروتئین به همان اندازه که قبلا مؤثر بود، پاسخ نمی‌دهد. در سال‌های جوانی، بدن به سرعت پروتئین غذایی را به پروتئین ماهیچه تبدیل می‌کند. این فرآیند با افزایش سن کند می‌شود.

دکتر آتول ویاس وی، متخصص و هماهنگ‌کننده طب سالمندان و زندگی سالم، در این باره توضیح می‌دهد: پیری باعث می‌شود بدن در استفاده از پروتئین، از جمله ساخت پروتئین‌های ماهیچه‌ای از اسیدهای آمینه‌ای که پس از هضم دریافت می‌کنیم، کارایی کمتری داشته باشد.

از نظر عملی، این بدان معناست که بدن برای تحریک همان واکنش عضله‌سازی به پروتئین بیشتری نیاز دارد. این به معنای خوردن متفاوت در طول شب نیست. این به معنای درک این است که مکانیسم داخلی تغییر کرده است.

تحقیقات انجام شده توسط شورای تحقیقات پزشکی هند (ICMR) همچنین نشان داده که چگونه متابولیسم پروتئین با افزایش سن تغییر می‌کند و این امر باعث می‌شود که میزان مجاز مصرف پروتئین در بزرگسالان مسن‌تر مورد بازنگری قرار گیرد.

کاهش کارایی پروتئین و تحلیل عضله

پیری نه تنها کارایی پروتئین را کاهش می‌دهد، بلکه به تدریج توده عضلانی را نیز کاهش می‌دهد. این وضعیت سارکوپنی نامیده می‌شود. تحلیل رفتن عضلات اغلب در دهه ۳۰ زندگی شروع می‌شود و پس از ۴۰ سالگی سرعت می‌گیرد. اثرات آن در ابتدا همیشه چشمگیر نیست. ممکن است به صورت کاهش قدرت گرفتن اجسام، سرعت راه رفتن کندتر یا مشکل در بالا رفتن از پله‌ها ظاهر شود.

با گذشت زمان، سارکوپنی می‌تواند بر تعادل تأثیر بگذارد، خطر افتادن را افزایش داده و استقلال را کاهش دهد. چیزی که آن را نگران‌کننده‌تر می‌کند این است که به مقاومت پروتئین دامن می‌زند. عضله کمتر به معنای ذخیره و استفاده کمتر از پروتئین است که سیستم بدن را بیشتر تضعیف می‌کند.

چرا بدن‌های مسن‌تر پروتئین بیشتری نیاز دارند؟

به گفته دگتر ویاس، منطق این موضوع زمانی روشن می‌شود که هر دو فرآیند با هم اتفاق می‌افتند. کاهش کارایی به علاوه از دست دادن عضلات، نیاز بیشتری را ایجاد می‌کند.
دکتر ویاس می‌افزاید: این فرآیندها باعث افزایش نیاز به پروتئین به میزان ۱ تا ۱.۲ گرم در هر کیلوگرم می‌شوند. این میزان می‌تواند در طول بیماری یا بهبودی، بسته به متابولیسم و ترکیب بدن، به ۱.۵ یا بیشتر افزایش یابد.

این مقدار بیشتر از مقداری است که بسیاری از بزرگسالان معمولا مصرف می‌کنند. برای کسی که ۶۰ کیلوگرم وزن دارد، این به معنای تقریبا ۶۰ تا ۷۲ گرم پروتئین روزانه در شرایط عادی و حتی بیشتر در طول بهبودی است.

با این حال، این توصیه برای همه صدق نمی‌کند. افراد مبتلا به اختلالات کلیوی باید قبل از افزایش مصرف پروتئین، توصیه‌های پزشکی را رعایت کنند.

چه زمانی پروتئین بهتر جواب می‌دهد؟

مصرف پروتئین مهم است، اما زمان و کیفیت آن نیز به همان اندازه اهمیت دارند. بدن افراد مسن وقتی پروتئین به جای مصرف در یک وعده بزرگ، در وعده‌های غذایی پخش شود، بهتر واکنش نشان می‌دهد.

ترکیب پروتئین با حرکت نیز به همان اندازه مهم است. تمرینات مقاومتی، حتی تمرینات سبک مانند تمرینات با وزن بدن یا باندهای مقاومتی، به بدن کمک می‌کنند تا پروتئین را به طور مؤثرتری استفاده کند.

چگونه پروتئین مصرف کنیم؟

مقاومت به پروتئین یک بیماری نیست. این یک بخش طبیعی از پیری است. اما نادیده گرفتن آن می‌تواند منجر به ضعف، خستگی و کندتر شدن روند بهبودی شود.
چند تغییر هوشمندانه می‌تواند تفاوت ایجاد کند:

• پروتئین را در هر وعده غذایی بگنجانید، نه فقط ناهار یا شام
• روی منابع باکیفیت مانند حبوبات، لبنیات، تخم مرغ، گوشت بدون چربی و آجیل تمرکز کنید
• از نظر جسمی فعال باشید، حتی با تمرینات قدرتی ساده
• قبل از افزایش مصرف پروتئین، شرایط سلامتی خود را زیر نظر داشته باشید