به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از اسپیس، محققان معتقدند ریوگو با بارانی از ریز شهاب سنگ ها روبرو شده زیرا لایه ای نازک از سدیم با حدود ۱۰ نانومتر ضخامت روی سطح سنگ و خاک سیارک را پوشانده است.

این نوع انباشتگی غیرمعمول است زیرا عناصر فراری مانند سدیم که می‌توانند پس از برخورد یک جسم با ریزشهاب‌سنگ‌ها در معرض دید قرار گیرند، معمولاً بعدا توسط بادهای خورشیدی د و تأثیر کلی فضا کمتر می شوند.

با توجه به حجم سدیمی که محققان مشاهده کردند، تخمین زده می شود ریوگو حدود هزار سال قبل در مسیرش از میان ابری از ریزشهاب سنگ ها گذر کرده باشد. با توجه به آنکه سیارک حدود ۴.۶ میلیارد سال قبل که سیاره هایی مانند زمین همچنان دور خورشید در حال شکل گیری بودند،تشکیل شده، چنین رویدادی موخر به حساب می آید.

«ارنستو پالومبا» از انستیتوINAF ایتالیا مولف ارشد این پژوهش می گوید: ریوگو طی هزاران سال گذشته، به طور خاص از انبوهی از ازدحام شدید رد شده و به طور عمیقی ترکیبات شیمیایی سطح آن را دگرگون کرده است. ما توانستیم با تحلیل دو قطعه به نازکی دو میلیمتر از سنگ سیارک این تغییرات را ردیابی کنیم. برای این منظور از تکنیک هایی با قابلیت مطالعه ریشه شناسی و شیمی لایه های به نازکی چند میلیاردم متر استفاده کردیم.

وی در ادامه افزود: آزمایش ها نشان دهنده تبخیر سدیم تا ۵۰ درصد در یک بازه زمانی بسیار سریع چند صد سال است. با توجه به این داده ها، ما یک پنجره زمانی حداکثری یک هزارساله را در نظر گرفتیم که ورای آن سدیم باید به طور کامل آزاد شود تا هیچ نشانی از آن باقی نماند.

محققان همچنین نشانه هایی از تاثیر برخورد ریزشهاب سنگ ها به شکل شیشه یا دهانه های کوچک و ریزساختارهای شبکه مانندی مشاهده کردند که در نتیجه تعامل با بادهای خورشیدی ایجاد شده بود.