به گزارش خبرگزاری مهر، مجید تال شاعر آئینی کشور، در حاشیه بازدید از موکب «هنر و رسانه» در قم، به تبیین نقش هنر در جریان مقاومت و حضور مردمی پرداخت.

وی با اشاره به جایگاه تاریخی هنر در بزنگاه‌های مهم اجتماعی و دینی اظهار داشت: در طول تاریخ، هر جا اتفاق مهمی برای وطن یا دین رخ داده، هنر نیز در همان نقطه خود را نشان داده است. این دو مقوله از هم جدا نیستند و همواره در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند.

تال با بیان اینکه امروز نیز شاهد یک رخداد مهم در بستر جامعه هستیم، افزود: این حضور گسترده و چندین‌روزه مردم در صحنه، یک اتفاق معمولی نیست و به‌طور طبیعی هنرمندان نیز نسبت به آن واکنش نشان داده‌اند، اما نکته مهم این است که این حضور، صرفاً از سر انجام وظیفه نیست.

این شاعر آئینی ادامه داد: به نظر من، هنرمند وقتی وارد این میدان می‌شود، بیشتر از آنکه به تکلیف فکر کند، با یک حس عاشقانه وارد عمل می‌شود و وقتی خودم می‌خواهم اثری خلق کنم، ابتدا این نیاز را در درون خودم احساس می‌کنم و بعد آن را به اثر تبدیل می‌کنم. امروز هم فضای میدان، فضایی از همین جنس است.

وی با اشاره به مشارکت طیف‌های مختلف هنری در این جریان تصریح کرد: برخی از هنرمندان به‌صورت فعال وارد میدان شده‌اند و آثار متعددی خلق کرده‌اند. در مقابل، عده‌ای نیز هنوز سکوت کرده‌اند که این مسئله می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد، از جمله نداشتن تریبون مناسب یا نرسیدن به جمع‌بندی برای تولید اثر. با این حال، هرچه زمان گذشته، شاهد اضافه شدن افراد بیشتری به این جریان بوده‌ایم.

تال در بخش دیگری از سخنان خود به یکی از مهم‌ترین تجربیات هنری‌اش، یعنی اجرای شعر در محضر رهبر انقلاب، اشاره کرد و گفت: بدون اغراق، آن روز یکی از شیرین‌ترین روزهای زندگی من بود. البته در عین حال، روزی سخت و پر از استرس هم بود، چرا که می‌خواستم اثری درخور ارائه کنم.

وی ادامه داد: با وجود سختی، سرشار از شوق و انگیزه بودم. پس از اجرای شعر، ایشان با لطف و محبت با بنده برخورد کردند و حتی درباره جزئیات شعر نکاتی را مطرح کردند که برایم بسیار ارزشمند و آموزنده بود.

این شاعر آئینی افزود: یکی از نکاتی که مطرح شد، مربوط به ردیف شعر بود که ایشان آن را مناسب ندانستند و توصیه کردند تغییر یابد. همین دقت نظر و توجه به جزئیات، برای من درس بزرگی بود و نگاه تازه‌ای به کار هنری‌ام داد.

تال در پایان تأکید کرد: چنین تجربه‌هایی نشان می‌دهد که هنر، اگر با باور و عشق همراه باشد، می‌تواند تأثیر عمیق‌تری در جامعه بگذارد و در مسیر جریان‌های اصیل مردمی نقش‌آفرین باشد.