به گزارش خبرگزاری مهر، بر اساس گزارش جدید مجله نیویورک، نسل تازه‌ای از تولیدکنندگان ایرانی در حال ظهور است که با درک عمیق‌تری از منطق شبکه‌های اجتماعی، توانسته‌اند در جنگ اخیر، حضور مؤثرتری در میدان جنگ روایت‌ها ایجاد کنند.

یکی از نمونه‌های برجسته این تحول، ویدئوهای کوتاه و چندزبانه‌ای است که طی هفته‌های اخیر در فضای مجازی منتشر شده و به‌سرعت در میان کاربران جهانی، به‌ویژه نسل جوان، دست‌به‌دست شده است. این محتواها با بهره‌گیری از تکنیک‌های روایی مدرن، نمادسازی چندلایه و ارجاع به رخدادهای تاریخی و معاصر، تلاش می‌کنند پیام‌های سیاسی را در قالبی قابل‌فهم برای مخاطبان متنوع منتقل کنند. انتخاب سوژه‌ها و نشانه‌ها در این تولیدات، به‌گونه‌ای طراحی شده که بتواند با طیف‌های مختلف مخاطبان جهانی ارتباط برقرار کنند.

در این چارچوب، کارشناسان رسانه‌ای معتقدند که موفقیت این محتواها بیش از آن که ناشی از حجم تولید باشد، به درک دقیق از «الگوریتم توجه» و منطق وایرال شدن در پلتفرم‌هایی مانند اینستاگرام، تیک‌تاک و ایکس بازمی‌گردد. این ویدئوها نه صرفاً به‌عنوان ابزار اطلاع‌رسانی، بلکه به‌مثابه عناصر فعال در شکل‌دهی به ادراک عمومی و تنویر افکار مخاطبان عمل می‌کنند.

تحلیلگران بر این باورند که این تغییر رویکرد، نتیجه یک سرمایه‌گذاری بلندمدت و ظهور نسل جدید بازیگران در زیرساخت تولید محتوای ایران است که اکنون به مرحله بلوغ رسیده‌اند. در سال‌های اخیر، با تأکید رهبر معظم انقلاب بر اهمیت و لزوم حضور فعال در حوزه «جنگ رسانه‌ای» به‌عنوان میدان اصلی تقابل، منابع بیشتری به این بخش اختصاص یافته و نسل جدیدی از نیروهای خلاق وارد این عرصه شده‌اند.

ویژگی متمایز این نسل، فاصله‌گیری از الگوهای سنتی روایت‌گری و حرکت به‌سوی زبان جهانی رسانه است. برخلاف گذشته که پیام‌ها عمدتاً در قالب چارچوب‌های رسمی بیان می‌شد، اکنون مفاهیمی مانند «استعمار»، «حقوق بشر» و «مبارزه با امپریالیسم» در مرکز روایت‌ها قرار گرفته‌اند؛ مفاهیمی که برای مخاطبان بین‌المللی آشناتر و قابل‌درک‌تر هستند.

در عین حال، این تحول با تغییرات نسلی نیز همراه بوده است. نسل جدید تولیدکنندگان محتوا، برخلاف نسل پیشین که تجربه مستقیم جنگ‌های کلاسیک را داشت، در بستر اینترنت و شبکه‌های اجتماعی رشد کرده و با سازوکارهای انتشار و مصرف محتوا در عصر دیجیتال آشنایی ذاتی دارد. این گروه، با استفاده از ابزارهایی مانند ویدئوهای کوتاه، انیمیشن‌های مبتنی بر هوش مصنوعی و حتی قالب‌های سرگرم‌کننده، توانسته‌اند پیام‌های سیاسی را در قالبی جذاب و قابل‌انتشار بازتولید کنند.

در نهایت، آنچه این گزارش برجسته می‌کند، تغییر پارادایم در ماهیت تقابل‌های امروزی است. جنگ‌ها دیگر صرفاً در میدان‌های نظامی تعیین تکلیف نمی‌شوند، بلکه در عرصه ادراک، روایت و تصویرسازی نیز جریان دارند. در این میدان، بازیگری موفق‌تر است که بتواند توجه مخاطب را جلب کرده و روایت خود را به جریان غالب تبدیل کند. به نظر می‌رسد ایران با تکیه بر نسل جدید کنشگران رسانه‌ای، تلاش دارد جایگاه خود را در این عرصه بازتعریف کند و از ظرفیت‌های نوین برای تقویت قدرت نرم بهره گیرد.