به گزارش خبرگزاری مهر، فریده مجیدی خامنه، رئیس پژوهشکده مردم‌شناسیِ پژوهشگاه میراث‌فرهنگی و گردشگری با تبیین اهمیت بنیادین میراث‌فرهنگی ناملموس در ساختار هویتی جوامع، اظهار کرد: در سال‌های اخیر، جامعه جهانی با رویکردی آینده‌نگرانه، توجه ویژه‌ای به «گنجینه‌های زنده بشری» معطوف کرده است؛ به‌گونه‌ای که تصویب کنوانسیون ۲۰۰۳ یونسکو برای پاسداری از میراث فرهنگی ناملموس، نشان‌دهنده جایگاه حیاتی این حوزه در حفظ هویت و تداوم فرهنگی ملت‌هاست.

وی با اشاره به ضرورت توجه ویژه به حاملان میراث‌فرهنگی افزود: در شرایط مختلف، از جمله بحران‌ها و تحولات اجتماعی، این حاملان که غالبا از میان سالمندان هستند، به‌عنوان سرمایه‌های زنده فرهنگی، نیازمند حمایت و صیانت مضاعف‌اند؛ چراکه استمرار حیات و پویایی میراث ناملموس، در گرو حضور و انتقال دانش این افراد به نسل‌های آینده است.

این پژوهشگر حوزه مردم‌شناسی با تاکید بر هم‌ترازی اهمیت میراث‌ملموس و ناملموس تصریح کرد: همان‌گونه که حفاظت از بناهای تاریخی، محوطه‌های فرهنگی و موزه‌ها به‌صورت جدی دنبال می‌شود، توجه به حاملان میراث‌فرهنگی نیز باید در کانون سیاست‌گذاری‌ها قرار گیرد؛ زیرا این افراد، حافظان دانش، تجربه و حافظه جمعی جوامع هستند.

مجیدی خامنه در ادامه، با ارائه راهکارهای اجرایی خاطرنشان کرد: شناسایی و ثبت حاملان میراث در شهرها و روستاها در زمان حیات، تسهیل فرآیند انتقال دانش به نسل‌های بعدی، تقویت مشارکت‌های مردمی در حمایت از این افراد و مستندسازی دقیق و به‌موقع دانش و تجربیات آنان، از جمله اقدامات کلیدی برای صیانت مؤثر از میراث ناملموس به‌شمار می‌آید.

وی در پایان تاکید کرد: تسریع در ثبت و انتقال این دانش ارزشمند، می‌تواند به حفظ و تقویت سرمایه‌های فرهنگی کشور بینجامد و زمینه‌ساز تداوم پویای هویت تاریخی و فرهنگی جامعه در نسل‌های آینده باشد.