افشین علا شاعر متعهد کشورمان در دومین سروده‌ای که به مناسبت شهادت امام شهید و رهبر حکیم و شجاع ایران اسلامی سروده است به ساحت آن شهید والامقام ادای احترام کرده و در سروده دیگری سوگ بانوی شهیده مرحومه خجسته، همسر صبور و مقاوم امام شهید و مادر مهربان فرزندان ایران اسلامی را مویه کرده است.

در سوگ «امین»:

می‌خواهم از خدا به تو ملحق کند مرا
در کسب این مقام، موفق کند مرا
جان مرا بگیرد و ای نفس مطمئن!
در خویش چون تو فانی مطلق کند مرا
ای قامت بلند تو چون پرچم حسین
در تار و پود تو نخ بیرق کند مرا
از اسم من دو حرف بکاهد، سپس به میم
نامم "امین" شود، ز تو مشتق کند مرا
مثل غبار تا بنشینم به دامنت
گردی بر آن مجسمه‌ی حق کند مرا
بینم اگر دوباره در آن رخت آبی‌ات
این فیض، رشک گنبد ازرق کند مرا
تو در کدام ساحل غفران غنوده‌ای؟
سویت مگر سوار به زورق کند مرا
نعشت خدانکرده اگر شرحه شرحه شد
چون پاره‌های جسم تو منشق کند مرا
مرگ تو خواستند، بمیرم! مگر که مرگ
تا حشر دور از این همه احمق کند مرا

در سوگ بانوی بی‌بدیل، شهیده‌ی سرافراز «منصوره‌ خجسته»:

تنها زنی که کفو علی بود
نشناختش کسی که همانند خویش بود
سری نهان به وسعت لبخند خویش بود
کوه وقار بود ولی در حجاب ابر
در شوکت و سکوت، دماوند خویش بود
جز گنج خلوتش گهر دیگری نخواست
چون در جوار همسر دلبند خویش بود
تنها زنی که کفو علی بود، از این جهان
قانع به حفظ حرمت پیوند خویش بود
بانوی اول وطن من تمام عمر
چون سایه محو سرو برومند خویش بود
هرگز نخواست دیده شود مثل آینه
قاب جمال همسر و فرزند خویش بود
نازد فلک به عهد زناشویی‌اش که او
تا مرگ سرخ بر سر سوگند خویش بود
نائل، کسی به فیض ملاقات او نشد
چون لایق لقای خداوند خویش بود