نوشته‌ امی مورین از جنس توصیه‌های کلیشه‌ای انگیزشی نیست؛ این اثر بر پایه‌ی روان‌شناسی بالینی، مطالعات موردی و سال‌ها تجربه‌ی درمانی شکل گرفته و با زبانی بی‌پروا، ریشه‌های ضعف ذهنی زنان را در ساختارهای اجتماعی، کلیشه‌های جنسیتی و الگوهای رفتاری نادرست آشکار می‌کند.

مورین با صراحتی که گاه شبیه یک هشدار علمی است، می‌نویسد: مسئله این نیست که زنان «ضعیف‌تر» هستند؛ مسئله این است که از کودکی آموزش دیده‌اند چگونه خود را کوچک‌تر ببینند، بیشتر احساس گناه کنند، و دائماً در حال جلب رضایت دیگران باشند.

این کتاب در حقیقت کالبدشکافی ذهنیِ سیزده الگوی مخربی است که زنان را از قدرت واقعی‌شان دور نگه می‌دارد از غرق شدن در ترحم به خود گرفته تا وسواسِ مقایسه، ترس از تغییر، اعتیاد به تأیید دیگران و ناتوانی در پذیرش اشتباهات؛ مورین با نگاهی علمی توضیح می‌دهد که ذهن قوی نه یک ویژگی ذاتی، بلکه مهارتی قابل تمرین است؛ همان‌گونه که عضلات بدن با ورزش شکل می‌گیرند، تاب‌آوری روانی نیز با تمرین‌های شناختی و رفتاری ساخته می‌شود.

لحن نویسنده آگاهانه تند است؛ زیرا هدف او آرام کردن نیست، بلکه بیدار کردن است؛ او زنان را دعوت می‌کند تا از نقش‌های تحمیلی خارج شوند، به جای قربانی بودن، مسئولیت ذهن و زندگی خود را به دست بگیرند و از منطقه‌ی امن روانی که جامعه برایشان ساخته عبور کنند.

در این میان، مهم‌ترین پیام کتاب شاید همین باشد کە
قدرت ذهنی یعنی توانایی ایستادن در برابر فشارهای بیرونی، بدون از دست دادن هویت درونی! یعنی پذیرفتن شکست، بدون سقوط در خودسرزنشی، یعنی جسارت تغییر، حتی وقتی جهان از زن انتظار سکون دارد.

«۱۳ کاری که زنان دارای ذهن قوی انجام نمی‌دهند» بیش از یک کتاب خودیاری است؛ این اثر نوعی مانیفست روان‌شناختی برای زن معاصر است، زنی که می‌خواهد نه فقط دوام بیاورد، بلکه آگاهانه، مستقل و با اقتدار زندگی کند.

انتهای پیام