این سیاست در همه کشورها به‌صورت یکسان اجرا نمی‌شود، برخی دولت‌ها ساعات کاری روزانه را کاهش می‌دهند، برخی دیگر سقف مشخصی برای مجموع ساعات کار هفتگی تعیین می‌کنند و در بعضی کشورها نیز تعیین میزان انعطاف‌پذیری در برنامه کاری به کارفرمایان واگذار می‌شود.

بر اساس گزارش ام اس ان، برای شرکت‌هایی که در کشورهای با اکثریت مسلمان فعالیت می‌کنند یا کارمندان مسلمانی در نقاط مختلف جهان دارند، آگاهی از تاثیرات ماه رمضان بر ساعات کاری، سطح بهره‌وری و الزامات قانون کار محلی اهمیت زیادی دارد. درک این ملاحظات به کسب‌وکارها کمک می‌کند تا برنامه‌ریزی دقیق‌تری داشته باشند و از بروز چالش‌های احتمالی جلوگیری کنند.

کاهش ساعات کاری

در چندین کشور، قوانین کار، کاهش ساعات کاری برای کارمندان روزه‌دار در طول ماه رمضان را الزامی می‌کند. مقررات محلی بر اساس کشور و گاهی اوقات بر اساس بخش متفاوت است، بنابراین تایید تعهدات خاص برای نیروی کار مهم است.

انعطاف‌پذیری در محیط کار 

بسیاری از کارفرمایان در شرایطی که کاهش ساعات کاری الزام قانونی ندارد، برای حمایت از کارکنان در ماه رمضان اقداماتی حمایتی را در نظر می‌گیرند که شامل تعیین زمان شروع و پایان کار به‌صورت انعطاف‌پذیر، تنظیم و تعدیل زمان‌بندی جلسات، متعادل‌سازی موقت حجم وظایف، فراهم کردن امکان دورکاری یا الگوی کاری ترکیبی در صورت امکان و همچنین توجه ویژه به ملاحظات مربوط به حقوق، دستمزد و اضافه‌کاری است. با وجود کاهش ساعات کاری که طبق قانون الزامی است، حقوق معمولا بدون تغییر می‌ماند و اگر کارمندان بیش از محدودیت‌های قانونی ماه رمضان کار کنند، قوانین اضافه کاری همچنان اعمال می‌شود.

حمایت از کارمندان در طول ماه رمضان

برای کارمندانی که ماه رمضان را روزه می‌گیرند، روزه‌داری می‌تواند بر سطح انرژی، به ویژه در بعد از ظهر، تاثیر بگذارد و دولت‌ها مواردی را برای حمایت از روزه‌داران مدنظر قرار می‌دهد که در ادامه به آنها اشاره شده است.

الجزایر

در طول ماه رمضان، زمان استراحت ناهار معمولا حذف و به‌عنوان زمان کاری محاسبه می‌شود و به کارمندان اجازه می‌دهد بدون کاهش کل ساعات روزانه، زودتر کار خود را تمام کنند. کارمندان غیرمسلمان معمولا ساعات استاندارد را حفظ می‌کنند. اضافه کاری فقط در صورتی اعمال می‌شود که کارمندان فراتر از ساعات قراردادی خود کار کنند، زیرا کل ساعات کاری به‌طور رسمی کاهش نمی‌یابد. همین رویکرد در مورد برنامه‌های ۱۲ ساعته نیز صدق می‌کند.

مصر

طبق قانون کار مصر، هیچ کاهش قانونی مختص ماه رمضان وجود ندارد، با این حال، روال معمول بازار این است که کارفرمایان در طول ماه رمضان، معمولا بر اساس سیاست‌های داخلی شرکت، ساعات کاری را به ۶ ساعت در روز کاهش دهند. در عمل، کاهش ساعات کاری معمولا برای همه کارمندان، از جمله غیرمسلمانان اعمال می‌شود. اضافه کاری پس از کاهش ساعات کاری تعیین شده توسط کارفرما (معمولا پس از ۶ ساعت) محاسبه می‌شود.

هیچ قانون مدونی وجود ندارد که کاهش ساعات کاری در ماه رمضان را الزامی کند. در عمل، کارفرمایان می‌توانند تنظیماتی مانند برنامه‌های روزانه کمی کوتاه‌تر، مثلا پایان دادن به کار ۳۰ دقیقه زودتر، زمان شروع و پایان شیفت زودتر یا حفظ ساعات رسمی در عین امکان انعطاف‌پذیری عملیاتی را اعمال کنند. قوانین اضافه کاری در طول ماه رمضان بدون تغییر می‌مانند و فقط در صورتی اعمال می‌شوند که کارمندان فراتر از ساعات کاری قراردادی معمول خود کار کنند.

اردن

در اردن، کاهش ساعات کاری به ۶ ساعت در طول ماه رمضان، یک رویه رایج در بازار است. هر ساعتی که بیش از ۶ ساعت در ماه رمضان کار شود، اضافه کاری محسوب می‌شود.

قزاقستان

ماه رمضان به‌طور رسمی در قزاقستان به رسمیت شناخته نشده است. این ماه هیچ تاثیری بر ساعات کاری ندارد و روز کاری استاندارد بدون تغییر می‌ماند. قوانین یکسانی برای همه کارمندان، صرف‌نظر از وابستگی مذهبی، اعمال می‌شود.

کارمندانی که فراتر از ساعات استاندارد قراردادی خود (ازجمله آنانی که در برنامه‌های ۱۲ ساعته هستند) کار می‌کنند، طبق قانون کار جمهوری قزاقستان، حق اضافه کاری دارند. اضافه کاری بر اساس میانگین نرخ ساعتی کارمند پرداخت می‌شود.

قرقیزستان

هرچند دولت ماه رمضان را به رسمیت می‌شناسد، اما قانون کار جمهوری قرقیزستان هیچ گونه کاهش ساعات کاری در طول ماه مبارک را پیش‌بینی نکرده است. روز کاری استاندارد و هفته کاری بدون تغییر می‌مانند. قانون کار به‌طور مساوی برای همه کارمندان اعمال می‌شود و هیچ تمایزی بر اساس مذهب وجود ندارد.

ساعات کار بیش از ۴۰ ساعت در هفته تحت یک هفته کاری استاندارد پنج روزه، به‌عنوان اضافه کاری در نظر گرفته می‌شود. اضافه کاری فقط با دستور یا اطلاع کارفرما و رضایت کتبی کارمند قابل واگذاری است. اضافه کاری نباید بیش از چهار ساعت در روز برای دو روز متوالی باشد.

انتهای پیام