حجت‌الاسلام مهدی فاطمی‌منش در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به مفهوم صبر در آموزه‌های دینی اظهار کرد: انسان زمانی که با مصیبتی مواجه می‌شود، اگر تکیه‌گاهی مطمئن داشته باشد می‌تواند آرامش خود را حفظ کند، اما اگر خود را بی‌پشتوانه ببیند، دچار ناراحتی شده و زبان به شکایت می‌گشاید.

وی با استناد به آیه شریفه «إِنّا لِلّهِ وَإِنّا إِلَیْهِ راجِعُونَ» افزود: خداوند متعال به ما می‌آموزد که در هنگام بروز سختی‌ها به یاد بیاوریم که از اوییم و به سوی بازمی‌گردیم؛ این یادآوری بزرگ‌ترین پشتوانه برای صبر در مصیبت است.

رئیس اداره تبلیغات اسلامی گنبدکاووس با بیان اینکه صبر تنها به تحمل اندوه محدود نمی‌شود، گفت: نوع دوم صبر، صبر در برابر گناه است؛ آنجا که زمینه و موقعیت معصیت فراهم است اما انسان به خاطر باور به نظارت الهی از آن چشم می‌پوشد. همان‌گونه که حضرت یوسف(ع) در سخت‌ترین شرایط، پاکدامنی را برگزید و الگویی ماندگار از صبر در معصیت شد.

فاطمی‌منش ادامه داد: سومین نوع صبر، صبر در طاعت است؛ مانند روزه‌داری که مؤمن از اذان صبح تا افطار از خوردن و آشامیدن و هر آنچه روزه را باطل می‌کند پرهیز می‌کند، زیرا خدا را ناظر بر اعمال خود می‌داند. این صبر در عبادت، نشانه محبت و ایمان قلبی انسان به پروردگار است.

وی با تأکید بر اینکه در هر سه نوع صبر، یک حقیقت مشترک وجود دارد، گفت: پشتوانه اصلی صبر، خداوند است؛ در مصیبت می‌دانیم همه چیز از آن اوست، در ترک گناه باور داریم که وی ما را می‌بیند و در انجام طاعت یقین داریم که وی دوستدار بندگان مطیع خویش است.

رئیس اداره تبلیغات اسلامی گنبدکاووس با اشاره به آیه «وَاسْتَعینُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلَاةِ» خاطرنشان کرد: قرآن کریم صبر و نماز را دو ابزار یاری‌بخش برای عبور از سختی‌ها معرفی می‌کند و وعده می‌دهد که خداوند با صابران است.

وی نماز اول وقت را یکی از مهم‌ترین جلوه‌های این پیوند با خدا دانست و بیان کرد: نماز همچون میوه‌ای شیرین است که اگر در وقت خود اقامه شود، شیرینی و اثرگذاری‌اش حفظ می‌شود، اما تأخیر در آن، انسان را از برکات کاملش محروم می‌کند.

فاطمی‌منش با تأکید بر ضرورت توجه عملی به صبر و نماز در زندگی فردی و اجتماعی اظهار کرد: خداوند دو بال صبر و نماز را به انسان عطا کرده تا با آن‌ها پرواز کند؛ اگر می‌خواهیم روحی آسمانی و زندگی متعالی داشته باشیم، باید این دو اصل اساسی را در اولویت قرار دهیم.